"Het nadeel van gepensioneerd zijn", zei mijn broer tegen zijn schoondochter, die net haar drie kinderen van school had gehaald. "Is dat heerlijke gevoel op vrijdag, als het de laatste dag van de werkweek is. Helaas is dat vrijdagse gevoel weg, want het is voor mij nu elke dag vrijdag. Maar gelukkig heeft oud worden ook voordelen. Wat ik daar mee bedoel? Nou ik kan op mijn leeftijd, de cijfers van de weegschaal niet meer zo goed zien. Soms denk ik wel eens, had ik vroeger sommige dingen niet anders moeten doen. Maar mijn vader zei altijd, 'Achteraf kijk je een koe in de kont'. En daar had hij ook weer gelijk in. Gelukkig gaat het ouder worden, langzaam en geleidelijk, waardoor je het ouder worden beter accepteert. Doch als ik dan mijn vrienden en kennissen, die ik een tijdje niet gezien heb, tegenkom, denk ik wel eens; die is oud geworden. Maar je leest in hun ogen dat ze dezelfde reactie over jou hebben."

"Ondanks het advies van mijn tante, dat je niet teveel in de spiegel moet kijken, is de verleiding toch groot om dat juist wel te doen en je rimpels te tellen", vervolgt hij. "Want rimpels passen niet bij het beeld dat ik van mijzelf heb. Dat beeld is blijven hangen toen ik 40 werd. En weet je, ik begrijp nu ook veel beter wat mijn ouders voelden en ervaarden, toen ik nog jong was. Waarom ze altijd maar dingen en gebouwen bleven aanwijzen waar ze geweest waren, of daar het een en ander hadden meegemaakt. Toen dacht ik wat moet ik toch allemaal met die informatie. Maar ik moet je eerlijk bekennen, inmiddels ben ik zelf ook zo’n aanwijzer geworden, want ook ik loop nu door het decor van mijn leven."

"Oké, natuurlijk moet ik het verleden niet teveel idealiseren", gaat hij verder. "Toch vraag ik mij weleens af of ik wel alles zou willen onthouden wat ik allemaal hebt meegemaakt in mijn leven. Want je geheugen wordt, naarmate je ouder wordt, nou eenmaal minder. Vooral namen zet mijn geheugen wat meer achterop mijn menselijke harde schijf. Maar het is bij mij niet zo erg als wat mijn oudere neef vertelde. Dat is echt een verstrooide professor, die vergeet bij het uitlaten zelfs zijn hond mee te nemen. Toch miste hij zijn hond, toen hij zijn huis na zijn ommetje, alleen weer binnenstapte. Maar gelukkig zag hij dat zijn hond vredig in zijn mand lag te slapen. ‘O’, hij is al binnen mompelde hij toen en opgelucht haalde hij adem."

"Het kan dus nog veel erger", zei zijn schoondochter. "Ben nou maar blij dat je nog redelijk scherp van geest bent. Ach, ik weet zeker dat het jou niet zal overkomen, want je hebt geen hond." Opgelucht haalde mijn broer adem.

Jules Faber

Reageren? jlfaber@hetnet.nl