Virtien daóg geleje heurde ik de klep van de brievebuus. En dè midden op d’n dag. Ik waar allinnig thuis en wier toch wel nuwsgierig want wanneer kredde tegesworrig nog gewone post in de buus. Haóst alles wè ’n bietje belangrijk ies komt via de email of via de telefoon. De postzegels worre als mar duurder omdetter veul te weinig auverwetse post in omloop ies. Daór kan de PTT post nie van rond kome.

In Denemarken ware ze daór al irder aachter. Daór hebbe ze ’t staóts post bedrijf al opgedoekt. Ik weet nie of detter nog commerciële jonges in geleuve mar de BV Denemarke hitter de stekker uit getrokke naó 400 jaór. Het aóntal poststukke waar inmiddels al mee 90% gedaóld. Daórom vanaf dees jaór gin papiere post mir in de buus in Denemarke.

Afijn, ik loop de gang in en bukte om n’n rooie envelop op te raópe. Ut waar ók d’n innigsten envelop duus dé waar nogal hendig. Nun rooie envelop van de Postcode loterij. Mee koeieletters stond ‘r op 'Hartelijk gefeliciteerd. Daór hak ginnen bril veur noddig. Zo duidelijk ston ’t op d’n envelop. Ik begon mee te trille en kreeg overal kiepevel. ’t Zal toch nie waór zen dè we de postcode loterij gewonne hebbe. Van schrik zij ik efkes ruustig in de baank gaón zitte, mar omdè ik allinnig thuis waar durfde ik dieje rooie envelop nie ope te maóke. Ik legde d’n envelop op taófel en ging ‘r efkes op ’t gemak veur zitte om bij te kome. Ik sloot m’n oge, net es dè ik wel ies doe vur ’n middagdutje, en droomde meteen ’n eind weg. Over vakaanties naór ’n mooi laand zo es Canada of Noorwegen. Nie naór ’n wijrrum laand, want daór gift oons vrouw niks om. Ze kan d’r wermte thuis al nie kwijt. Laót staón in ’n wijrrum laand. Nee, naór de bergen wil ze. En prachtige natuur zo es de Rocky Mountains in Canada of de fjorden en de Lofoten in Noorwegen. Nie mee ’n crouseschip mar mee d’n auto. Want we wille wel zelf baós blijve wemme ammel gaón doen.

Toen ik ’n bietje bekome waar van de schrik heb ik in de keuke veur ’t raóm staón waachte tot oons vrouw wir thuis kwaam. Mistal zie ik ze al van verre mee de fiets om d’n hoek kome en loop ik ze tegemoet om de bergingdeur vur d’r ope te doen. En deze keer zwaaide ik mee dieje rooie envelop en kon m’n blijdschap aamper bedwinge. We hebbe de postcode loterij gewonne, zeg ik, terwijl ik ze d’n envelop in dur haand dauwde. Ze kreeg aamper de tijd om durre jas uit te doen want ik woj hebbe dè ze urst dieje envelop ope maókte. Mee d’r botschappetas nog op schoot ging ze zitte en ik gaaf d’r ’n ijrpelschel mes aón. Ze snee d’n envelop ope en voude d’n brief uit. Daór ston ’t wir overduidelijk. Nog mar ies nun keer. 'Hartelijk gefeliciteerd. Uw postcode 5152 heeft ’n prijs gewonne'. Hoezo postcode 5152 zeg ik. Motte me dan mee z’n alle op vakaantie. Mee hul de wijk? Niks vakaantie, zee oons vrouw. Ja, efkes mee de fiets op en neer naór de Jumbo om oew prijs op te haóle. ’n Koekepan, pannekoekemix en nun spaótel om te ruure. ’t Worre pannekoeke van eige deeg want ge zalt ze zelf motte bakke. Ik waar mee geneze. En honger hai ik zowieso al nie meer. Ja, honger naór ’n mooi vakaantie nog wel, mar die zal ók van eige deeg worre denk.

Jan Sprangers