In deze rubriek staan inwoners van onze gemeente stil bij hun verleden, praten ze hardop over het heden en mijmeren zij over de toekomst. Dit keer zijn we welkom in de vesting van Heusden. Fons van Heijst (1951) heet ons welkom in een fraai monumentaal pand dat zijn ouderlijk huis is. Hij praat openhartig met het credo Carpe Diem (pluk de dag) in gedachten.

Door Henk Poelakker

Verleden

Een echte Heusdenaar die het vervallen stadje uit de jaren ’60 en ’70 zag veranderen in een historische parel. De start van zijn leven was niet bepaald optimaal. Toen Fons twee maanden was, overleed zijn vader aan een ernstige longziekte. Het prille gezinnetje trok in bij opa en oma. “Als kind ben ik niks te kort gekomen. Ik voelde me veilig bij opa en oma en vond het fijn toen ik op mijn achtste een nieuwe vader kreeg. Na de toen nog openbare lagere school (een school met een christelijk randje) ben ik naar de mulo hier in Heusden gegaan. Die school stond waar nu het parkeerterrein nabij brouwcafé ‘Kareltje’ is. Naarmate ik ouder werd, bleek ik niet de gemakkelijkste puber te zijn. Met het diploma op zak, stapte ik over naar de havo in Gorinchem, zonder enig doel voor ogen wat ik met dat diploma zou willen doen. Aan die school was de Pedagogische Academie verbonden en in navolging van enkele vrienden, schreef ik me in. Al rap merkte ik dat de leerlingen van de lagere school een taal verdienden die ik niet van nature sprak. Een stage in het voortgezet onderwijs beviel me beter met als gevolg dat mijn focus kwam te liggen op pubers. Begin jaren ’70 vond ik een baan op de huishoudschool in Andel en wonderlijk vond ik het daar vanaf dag één ontzettend leuk. Je moet weten dat ik in die tijd in de popband Octopus speelde. Onze band werd wereldberoemd tot ver buiten de stadsgrenzen van Heusden. In de jaren ’70 traden we zeker honderd keer per jaar op in onder andere Oudewater, Houten, Haastrecht, Woerden, Montfoort en Wijk en Aalburg. Op de school in Andel was de band mijn visitekaartje. Ordeproblemen kende ik niet. Die meiden wilden vooral horen hoe het optreden was geweest.”

Wapenrok

“Na een jaar op die school te zijn geweest, kreeg ik een oproep voor militaire dienst. Als ik aan kon tonen dat ik onmisbaar was in mijn werk, maakte ik kans op vrijstelling. Toenmalig burgemeester Jan Nico Scholten stelde voor om een sollicitatieprocedure op te starten. En wat denk je? Ik was de enige sollicitant. Hoezo onmisbaar? Vrijstelling dus. Na enkele jaren maakte ik in 1979 de overstap naar een scholengemeenschap in Sleeuwijk. In de tussentijd was ik getrouwd met Jacqueline. Samen kregen we drie dochters, inmiddels 42, 39 en 34 oud. Op die nieuwe school heb ik heel veel plezier beleefd en zag ik heel erg op tegen de dag dat ik met pensioen zou gaan. Dat super schoolteam zorgde voor een geweldige tijd.” En ook op die school zou muziek een belangrijke rol spelen voor Fons. “In 1984 tilden we een schoolband van de grond waar docenten en leerlingen in konden spelen. Ik heb lastige pubers zien groeien naar mooie prestaties, heb gezien hoe heerlijk het is om als jongere te mogen shinen tijdens allerlei vieringen. De band bestaat nog altijd en is een blijvend succes gebleken.”

Fons met op de achtergrond de Chinese Muur. (privéfoto)

Heden

“Mijn hobby’s geven het leven kleur. Zo rijd ik al jaren in mijn vrije tijd op de vrachtwagen. Afgelopen weekend ging de wekker om 2.15 uur af en reed ik een uur later richting Groningen om daar op meerdere plaatsen te lossen. In al die jaren ben ik gemiddeld tien keer per jaar naar Zweden gereden. Daarnaast vind ik veel ontspanning op mijn racefiets. In mijn arbeidzame leven fietste ik dagelijks ruim 40 km per dag. Heerlijk! Ook schaatsen is een verslavende hobby. Meerdere keren heb ik op het ijs van de Weissensee in Oostenrijk gestaan. Een zeer ernstig auto-ongeluk in 2011 bracht me aan de rand van de afgrond. Na enkele dagen coma volgden veertien operaties. Ga ik dit overleven? Moet ik een been missen? Word ik gehandicapt? Moet ik de rest van mijn leven in een rolstoel doorbrengen? Maanden van revalidatie volgden. Oefenen zonder garanties. Geweldig goede dokters, fantastisch verplegend personeel, lieve familie, geweldig gezin, fijne collega’s en meelevende vrienden steunden me onvoorwaardelijk. Wonderwel krabbelde ik op met God aan mijn zijde. Dat ongeluk en later het herstel heeft mijn leven definitief veranderd. Nog meer beseffend hoe kwetsbaar het leven is, hoe waardevol, hoe belangrijk mensen om me heen zijn. Ik telde op een gegeven moment meer dan duizend kaarten die vol stonden met steunbetuigingen. Daar word ik nog altijd stil van. Uiteindelijk kon ik letterlijk weer op mijn eigen benen staan. Thans wandel ik met twee stadsgenoten vrijwel dagelijks door ons vestingstadje. Kwebbelen, stilstaan, ervaringen uitwisselen, hardop zeggend hoe rijk we zijn.”

Toekomst

Uit de grond van zijn hart: “Heel eerlijk had ik als puber en student slechts één doel voor ogen. Was het maar weer zaterdagavond. Uitgaan, lol maken met vrienden, optreden met Octopus. Hoe anders is dat nu. Carpe Diem oftewel 'pluk de dag' is mijn credo. Genieten van het leven. Dankbaar zijn voor de kinderen en de vijf kleinkinderen. En ja het is zo, ook ik maak me zorgen over wereldstormen als oorlogen, klimaatverandering en natuurrampen. Wij babyboomers hebben het gemiddeld beter gekregen dan onze ouders. Hoe groot is de kans dat de huidige generatie dat kan nazeggen? Heb ik al gezegd dat ik erg kan genieten van het reizen met onze camper? Ondanks mijn leeftijd, voelt het alsof ik nog altijd leef in een periode van kansen en mogelijkheden. Laten we blij zijn met onze ongelooflijk mooie planeet vol met wonderen.”