"Sorry opa dat ik wat later ben, ik moet altijd bij de overblijf meehelpen afwassen en afdrogen. Opa, de juf zei dat we op het einde van het schooljaar een afwasdiploma mee naar huis krijgen. Ik heb toen tegen haar gezegd dat ik die niet mee naar huis neem. Toen wilde de juf weten waarom ik dat niet wil.

Ik heb toen gezegd, dat begrijp je toch wel juf, dan moet ik voortaan altijd thuis afwassen." Later hoorde ik van een moeder dat de juf dat als grap bedoeld had. Toen ik dat tegen mijn kleinzoon vertelde, klaarde zijn gezicht meteen op. En nog veel meer toen ik vertelde dat ik vroeger ook nooit zin had om af te wassen. Daarom kreeg ik weleens ruzie met mijn broer en zus, wie er die dag moest afwassen.

Onderweg naar huis vertelde hij dat hij in groep 7 best veel huiswerk kreeg. Ondanks dat hij al behoorlijk slim is voor zijn leeftijd. Dat bleek ook wel toen ik aan hem vroeg wat hij allemaal had geleerd. Weet je wat hij antwoordde? "Nou opa, blijkbaar heb ik vandaag nog niet genoeg geleerd, want ik moet morgen weer naar school." Toen ik probeerde uit te leggen dat je nooit genoeg kunt leren, zei hij: "Mama zegt altijd genoeg is genoeg, opa."

"Jongen, informatie mag je niet met snoep, of andere lekkere dingen vergelijken. Je weet als je teveel snoept, dat je buikpijn krijgt." Even was het stil, maar al vrij snel zag ik zijn ogen groter worden en zijn wijsvinger omhoog gaan en hij zei: "Opa, als ik teveel moet leren dan krijg ik toch ook hoofdpijn, dat is dan toch hetzelfde." Hij is nu duidelijk op een leeftijd gekomen dat je hem niet alles meer wijs kunt maken.

Maar ik moet je eerlijk bekennen dat hij van kinds af aan al een denkertje is geweest. Ik kan mij nog herinneren toen hij 6 was en boos was op zijn zus om een of ander kleinigheidje en dat hij ging klagen bij zijn moeder over zijn zus. Zijn moeder was al dat gehakketak beu en zei tegen hem: "Zullen we je zus dan maar buiten op een stoel voor de deur zetten met een bord 'Ruilen voor twee poesjes'? " Hij dacht daar even over na en zei toen: "Mama, dat kun je echt niet doen."

Zijn moeder was enigszins ontroerd dat hij zijn zusje niet kwijt wilde, maar vroeg toch waarom niet. Ernstig keek hij zijn moeder aan en zei: "Omdat papa allergisch is voor poesjes."

Eenmaal thuis gekomen zette ik de radio aan en zong mee, met een voor mij bekend liedje. Met een lach zei hij tegen mij: "Opa, mag de radio alstublieft alleen zingen?"

Jules Faber