Mijn tante is begonnen met een kamerplantenhotel, of zoals ze het zelf zo mooi kan zeggen, een plantenasiel. Speciaal voor mensen die onbezorgd op vakantie willen gaan en hun familie niet willen opzadelen met het water geven van de kamerplanten. Zo fanatiek als mijn tante is, heeft ze een advertentie laten plaatsen in de regionale krant met de volgende tekst:

'Wilt u geen stress voor vertrek van uw zomer- of wintervakantie en wilt u geen zorgen hebben over wie uw kamerplanten moet verzorgen? Ik vertroetel en verwen uw kamerplanten en voorzie ze, na overleg, eventueel van nieuwe potgrond. Zodat ze na terugkomst van uw vakantie weer helemaal opgefleurd zijn tot uw volgende vakantie. Het is tevens het opvangadres voor mensen die tijdens hun vakantie niet hun kamerplanten willen stallen bij de familie of bij hun collega’s op kantoor. Ook voor afgedankte kamerplanten, of de kamerplanten die niet meer zo leuk bij uw interieur passen, kunt u bij mij brengen. Daar zoek ik een nieuwe onderkomen voor. Maar ook als je (schoon)moeder gaat verhuizen naar een verzorgingstehuis en niet al haar plantjes mee kan nemen, dan kunt u ze ook bij mij brengen. Daarnaast vang ik ook dakloze kamerplanten op, die anders langs de weg of in de kliko zouden belanden. Dus kunt u of wilt u niet meer voor de kamerplanten zorgen, dan is het kamerplantenhotel ook het adres voor al uw afgedankte kamerplanten'. Tot zover de advertentie.

Persoonlijk vond ik de advertentie aan de lange kant, maar mijn tante dacht daar toch duidelijk anders over. Want ze had naar aanleiding van haar advertentie toch behoorlijk wat reacties gekregen. Naast de logeerkamerplanten heeft ze ook veel adoptieplanten gekregen. Haar huis is ondertussen veranderd in een groene oase en het verzorgen is een heuse dagtaak voor haar geworden. Inmiddels zijn haar vingers, zoals ze dat zelf zo mooi kan zeggen, behoorlijk groen geworden. Daardoor kost het haar als adoptieouder wel veel tijd. "Wil je voortaan als je weer op de koffie komt eerst even bellen of het uitkomt, jongen."

"Doe ik tante, dan zal ik gelijk bij de volgende keer, een grote zak potgrond voor u meebrengen, dan hoeft u niet zo te sjouwen."

"Dat is lief van je jongen, maar nu moet ik weer aan de slag met de kamerplanten", antwoordde ze.

Vóór haar groene vinger tijd, waar ze nu in zit, was ze al bezig met hergebruik en recycling. Een goede vriendin van haar heeft haar toen aangestoken om dingen te gaan hergebruiken. Die vriendin was wel heel erg geobsedeerd door hergebruik, tot in het extreme toe. Zij heeft wel eens tegen mijn tante gezegd dat, nu ze weer singel is, haar voorkeur uitgaat naar een man die al eens getrouwd is geweest. Maar dát hergebruik, vond mijn tante toch wel iets te ver gaan.

Jules Faber