Ik heb aalt gijre mee honden van doen gehad. Nie alleen vrúger bij oons thuis maar zeker ook laóter toen we zelf un hondje han. Wij hebbe jaóre lang Westies gehad. Officieel zen dé West Highland White terriers. Mar in de volksmond noeme ze dé ók wel Ceasar hondjes. Van de reclaóme witte nie? Oons vrouw waar inmiddels aón mijn gewend en hai ’t liefst un hondje dè haóst net zo eigenwijs ies es ik. En dan komde al gauw bij nun Westie uit.
Westies zijn van oorsprong eigenlijk un bietje van goeie afkomst en daórom hebbe we ‘m Duke genoemd. Net n’n Engelse hertog. Vanaf de nest opgevoed en al vroeg naór de hondeschool. Dè ging verrekkes goed want hij leerde van alles. Zelfs lústere. Oons vrouw liep ‘r alle daóg wel twee keer ’n half uur mee rond de afgraóving. En dan ók nog twee keer ’n korter rondje. Hij hai ’n heul goei conditie opgebouwd.
Naó vier jaór kwaam oons vrouw op ’t idee detter nog wel n’n Westie bij kon. Of gé nou innen hond uit laót of twee tegelijk. Dè kost nie meer tijd. De twidde waar ’n juweeltje uit de nest. Daórom noemde ze ‘m Jewel. Duke en Jewel. Dè paaste goed bij mekaór. Allinnig zaat oonze’n Duke daór nie op te waachte. D’n Jewel waar zon zenuwlijerke dè allinnig mar aóndacht woi. Es oonzen Duke ’t beu was gaaf ie ‘m ne snauw en dan was ’t afgelope. D’n Duke was echt d’n baós in huis. Ruim 17 jaór oud ies d’n Duke geworre. Hij haj d’n Jewel ruim overleefd. Mar naó z’n afscheid hemme mar beslote dè we d’r zelf nie meer aón begonne. En daórom hebbe we nu regelmaótig n’n leenhond of n’n vakaantiehond om vur te zurge. Dè ies gezellig vur ’n paór weke en es we ze beu zen kenne ze op huis aón.
Verleje week komt ‘r ’n mevrouw bij oons uit de buurt mee n’n kenderwaóge aón. Ik kende die mevrouw en zaag ze in de verte al aón kome. Zeddegij oma geworre vraóg ik uit interesse. Dè wies ik nie. Nee, was ’t antwoord. M’n hondje zit in dieje kenderwaóge. Hoe, hoe, hoezo dan, vraóg ik. Nun hond ies toch gebore mee vier pótjes om op te lope. Waórom moet die in de kenderwaóge? Ja, hij ies nie gewend om ver te lope en ik goi gijre ’n eindje verder wandele. Dè ies goed vur men mar nie veur m’n hondje. Nou, zeg ik. Brengt ‘m mar ies ’n week. Ies kijke hoettie lúpt tege de tijd degge ‘m wir ophaólt. N’n hond moet bewege, net es wij. Zeker op laóte leeftijd.
Ik vertelde dè verhaól aón n’n maót op de sportschool. Ja, zeettie. Ik heb sinds vurrige week ók nun nieuwen hond. Ginne pup uit de nest mar hij ies al ’n paór jaór oud en komt uit ’t assiel. Ik haj ‘r nogal meelije mee want gin man wou diejen hond. O, waórom nie zeg ik. Wè ies ’t vur nun hond. Nou zeettie. Kek mar op de foto. 't ies eigenlijk nun Duitsen herder mar die waar in Duistland weg gelope. Hij ies es pup hummel tevoet naór Nederland gelope. Daórbij zen z’n pootjes afgeslete. En dè ies nooit mir goed gekome. Ik zij ‘r nog mee naór d’n dierenarts gewiest mar die zee dettè nie mir goed komt. Verslete werk, zee d’n dierenarts.
Jan Sprangers