Zo op het eerste gezicht lijkt de foto genomen te zijn in een call-centre. U weet wel, zo’n ruimte waar veel mensen tegelijk met vaak ontevreden klanten spreken en dat via de telefoon. Wie iets preciezer naar de foto kijkt, ziet dat de foto genomen is in een platenzaak. Jonge mensen zullen nu hun wenkbrauwen fronsen: een platenzaak, what the hell is that?

Stof aan de naald

Tot zo’n vijftig jaar geleden, kocht je muziek niet online of via een streaming maar in een platenzaak. In die winkel stonden bakken vol met platen, muziekdragers op vinyl. Voor vijf gulden kocht je een singeltje waarop twee nummers stonden van bijvoorbeeld The Beatles, Rolling Stones, Fleetwood Mac, Vader Abraham, Corrie en de Rekels enz. Wie beter bij kas zat, kocht voor 25 gulden een langspeelplaat (LP) waarop soms wel twintig nummers stonden. Als de koop gesloten was, spoedde je naar huis om op de platenspeler of pick-up de muziek te gaan beluisteren. Deze platen, zowel singeltjes als LP’s trokken veel stof aan en als de naald van de speler de muziek weergaf, hoorde je vaak geknisper of ruis veroorzaakt door stof aan de naald. Rond de jaren ’80 van de vorige eeuw kwam er een nieuwe muziekdrager op de markt: de CD speler. Plotseling geen bijgeluiden meer maar loepzuivere klanken. Platen werden ouderwets en zijn anno nu massaal te koop voor een paar euro bij onder andere kringloopwinkels.

Terug naar de foto

Links op de foto zie je een stuk of vijf platenspelers die bediend werden door de winkelier. Als klant stapte je met een glimlach naar binnen want jouw wekelijkse uurtje plaatjes draaien was aangebroken. Met vijf gulden op zak, wist je dat je slechts één singeltje kon kopen. Mijn eerste plaatje was Lazy Sunday van de Small Faces. Maar dat plaatje kocht je niet zo maar. Eerst vroeg je aan de platenbaas of je het plaatje mocht horen. Tuurlijk, geen probleem. Ik nam plaats op een barkruk en keek toe hoe zorgvuldig de baas de naald op het plaatje liet zakken. Om anderen niet met mijn muziek lastig te vallen, kon ik het nummer middels een koptelefoon beluisteren. Het klonk geweldig goed. Na drie minuten werd het nummer beëindigd. “Mag ik nog een ander plaatje beluisteren? Op nummer 12 in de Top-40 staan toch de Beach Boys? Mag ik die…….." de platenbaas wachtte mijn herhaalvraag niet af, trok een la open en haalde Sloop John B. uit het hoesje. Koptelefoon weer op en luisteren. Als je alleen was, kon je beide koptelefoons aan je oren zetten. Was je samen met je vriend of vriendin dan luisterde je allebei met één oor.

Help

In de praktijk herhaalde zich dat plaatje-draaien zich enkele malen en pas na een half uur of langer zei je tegen de verkoper dat je Lazy Sunday graag nog één keer wilde beluisteren. Jouw keuze was gemaakt. Dit plaatje werd het. Eenmaal thuis pakte je het singeltje heel voorzichtig uit het hoesje, aaide je met een kwastje langs de naald en lied je het nummer aan je ouders horen. “Heb je voor die herrie vijf gulden betaald? Belachelijk. Geef mij Corrie Konings maar met 'Huilen is voor jou te laat'", zei mijn moeder sarcastisch.

Op mijn verjaardag kreeg ik van opa en oma een platenbon van 25 gulden. Daarmee kon ik een langspeelplaat van The Beatles kopen. Maar dan wilde ik alle nummers wel eerst beluisteren. Daar trok je een hele middag voor uit. In de platenzaak waren enkele glazen hokjes gecreëerd waar je heel rustig, alleen of met je vriend(in) naar de LP kon zitten luisteren. Uiteindelijk werd het Help van The Beatles dus.