Bij oons thuis in de gang hangt ’n mooi schilderijke. ’n Schilderijke van Joseph Brocken. Joseph woonde z’n leste jaóre in de Ketsheuvel en ies in 1994 gaón hemele. Van Joseph waar bekend dettie overal in de omgeving schilderijkes maókte van allerhaande onderwerpe. Naó dettie de hemelpoort aachter ‘m dicht haj getrokke zij ik ies bij z’n dochter in de gallerij gaón neuze. En wè denkte. Vijn ik me daór ’n schilderijke van de kruising bij oons in ’t Hoekske waór ik gebore zij. De kruising van de van Haestrechtstraót mee n’n deurkijk in de Wielstraót. Ik docht meteen, dè schilderijke mot ik hebbe. Alle daóg kom ik ‘r wel tig keer langs bij men in de gang en zo blijf ik truug denke aón vrúger. M’n jeugd in ’t Hoekske.
Hij higget in 1972 geschilderd en ’t huuske detter op staót waar vrúger van nun ome van oons vaóder. Mar in menne tijd woonde daór ’n stel zonder kijnder. Ik kon ’t heel goed vijne mee die meense en waar d’r dan ook keind aón huis. Vural ’s avonds in de weinter es me nie hoefde te werke thuis, stapte ik naó ’t ete aón en dan dinne we kaórte of aander spellekes. Ik heb ‘r veul tijd deur gebrocht.
Es ge goed kekt ziede links onder op ’t schilderijke ronde betonne paóltjes staón. ’t Een staót ‘r scheef en van ’t aander ies de kop aaf. Die paóltjes moesse vrúger de kaant van de weg markere en wiere alle jaóre opnieuw in de witte verf gezet. Ik kan me nog herinnere detter nun schilder kwaam mee z’n autoke die nog te lui waar om uit z’n oge te kijke. Hij waar van veure net zo aachter es breed. Gé kont ‘m bekaant rolle.
Dieje schilder waar zo lui dettie alle daóg mar twee paóltjes schilderde. Eén vur de middag en één naó de middag. Urst ’t gras en de rúgt weg haóle. Dan efkes uitruuste. Daórnaó ’t paóltje goed afborstele en wir uitruuste. En dan schildere, mar nie ineens. Tuussendeur op tijd uitruuste. Ik wet dettie op hil de kruising bij oons wel ’n week werk haj.
Tegesworrig zen die betonne paóltjes allang vervange deur kunststoffe paóltjes. Mee aón de vurkaant ’n wit reflecterke en aón d’n aachterkaant ’n rooi. Die paóltjes staón mistal langs de provinciaóle wege. Net es de weg van Drunen naór Heusden.
Paaltje.
Verleje week reje oons vrouw en ik naór ’t zorgcentrum in Heusden en op d’n afrit naór Heusden stonne we in de file. D’r stond innen auto veur oons en daórveur nun trekker zo groot es heul de week. Die schoof telkes ’n eindje op en stond dan wir stil. Oons vrouw din de raóm aaf om ies goed te kijke wetter aón de haand waar. Wè denkte? Ies de chauffeur van dieje trekker al die paóltjes aón ’t afwaasse. Nie mee ’n emmerke mee sop en n’n tot mar volautomaótisch. Hij kwaam zunne trekker nie uit. Vanuit z’n cabine schoof ie bij ieder paóltje nun giek naór buite mee twee borstels ‘r aón. Bove die borstels hing nun sproeier waór alle kere nun klets waóter uit spoot. Die borstels schoof ie hydraulisch nun keer heen en weer over ’t paóltje en klaór was klara. En hij mende dè ’t paóltje dan schoon was. Op naór ’t volgende paóltje. Ies dè ’t muderne poetswerk. ’n Bietje zitte te lapzwaanze in zunne trekker me de kachel aón en de radio op standje burenruzie. En wij mar aachter ‘m aón schuive tot ’t eind van d’n afrit.
Jan Sprangers