Ik heb wel ies meer verteld dè ik bekaant 45 jaór bij de PTT/KPN gewerkt heb. In de begintijd heb ik tijdens m’n leerschool zat aónsluitinge gemaókt. Nun kaóbel naór ’t huis graóve, binne afmontere en aón de straót aónsluite op de PTT kaóbel. ’n Nieuw grijs toestel T65 op taófel of aón de muur en belle mar.
Es gé de jeugd van tegesworrig vraógt wete ze nie eens mir wè belle ies. Ik heb wel ies geprabeert ’t uit te legge en veur gedaón mar de miste wiesse nie dè ze ók gewoon konne belle mee d’r mobieltje. Ze gebruike dè ding allinnig mar om te internette, de weg te vraóge of berichtjes te sture en ontvange. Ze durve zelfs aamper om iemand gewoon te woord te staón. Dè vijne ze eng.
D’r zitte veul meer mogelijkhede op die mobieltjes van tegesworrig dan waór ik ooit van geheurd heb. Oons kleinkeinder kome soms mee dinge aón die oons vrouw en ik nog nooit gezien hebbe. En es ze ’t dan uitlegge en ze zen laóter wir naór huis dan zitte wij mar te oefene om ’t nie te vergete.
Ze zitte tegesworrig dan ók de godsgaanselijke’n dag mee dé mobietje te klootviole. Hoeveul jong ik tege kom op de fietspad die getraind zen om mee losse haand te fietse. Ja, want ze hebbe baai haand nodig om alle berichtjes bij te hauwe. Lest reed ‘r ’n grietje bekaant de veters uit m’n schoen en toen ik riep keek ze me aón of ik gin S5 gekeurd waar.
En nie allinnig op de fiets mar overal. D’n heulen dag en aóvond tot ’s naachts aón toe. Ze moesse ies wè miesse of gemiest worre. ’t Ies dè d’r mobieltje tegesworrig op school in de kluis moet, aanders zaatte ze d’r in de les nog op te tokkele. Dan leerde ze van alles behalve wetter op ’t bord geschreve ston.
En vandeweek in de sportschool. Daór stoj ’n mesien speciaól veur dames om te traine. Ik zal ’t efkes uitlegge. Op dè mesien zitte mee twee kuussetjes bezije oew knieës en die perste naór buite zo hard gé kant. Dè ies om de sluitspier te traine van de dames d’r aachterlicht. En aandersom de kuussentjes naór binne perse vur de sluitspier van d’r knipperlichtje. Om te traine en te vurkome dè gé hendig in oew broek piest.
Zit daór ’n jongedame op dè mesien mar d’r wier aamper getraind. En oons vrouw woj ók gijre op dè mesien. Zij netjes gevraógd of de jongedame gereed was. Nee, was ’t antwoord, mar ik moet tuusse elke oefening 1,5 minuut pauze hauwe en dan kan ik net zo goed efkes ’t leste nieuws leze. Alsof d’r in heur vriendekring alle minute nij nieuws te melde ies. Kom, zee oons vrouw, we gaón naór huis. Dan pies ik mar in m’n broek.
Mar ’t kan nog gekker. Vandeweek moesse we naór Wollik omdè ze in oonze favoriete winkel in Drunen nie ’t juiste bier han. Oons vrouw viet daór ’n nij botschappe kar en wies nie wetter op ’t stuur gemonteerd zaat. Och, zeg ik. Dè ies un klem vur oew mobietje. Dan kende onder ’t botschappe doen ók ’t leste nieuws bij hauwe. Die muderne botschappe karre zen speciaól gemaókt vur de jeugd van tegesworrig.
Jan Sprangers