De leste jaór beweerd alleman dè we gin weinters mir krijge zo es vrúger. Weinters mee veul sneeuw, strenge vorst en volop kaans om te schótse. Nou, sinds verleje week wete we wel beter. Dè begon al op zondag 4 januaóri. D’r waar ‘s naachts al volop sneeuw gevalle en ik durfde nie goed op de mountainbike te stappe. Nie dè ik zo bang zij aóngelege mar ik krijg de leste jaór iets meer verstaand za’k mar zegge. Es gé tege de 70 lúpt worre de botte d’r nie sterker op. En es gé dan valt zitte zo mar mee ’n gebroke heup of erger.
Vrúger keke me daór nie naór. Es ‘r dan ’n pak sneeuw laag viete we de grote slee van oons thuis en trokke naór de Roestelberg. Daór konde aón de zuide kaant heul lange afdaólinge sleeje tot aón d’n bosraand toe. Oons slee waar zo groot en zwaór. Daór konde hendig mee ’n man of zes op. Die keek nie naór ’n paór jonge beum. Die slede we glad omver. En laóter op de mountainbike d’n duin oversteke. Over alle vorst en sneeuw hinne. Valle en wir opstaón. We han volop plezier en keke nerges naór.
Mee z'n alle op de slee.
Mar tegesworrig zen me vurzichtiger geworre. Ik hai op zaóterdag 3 januaóri al ’n vraóg gekrege in de club app of we konne gaón wandele. Aaltij goed zeg ik. Ik zij nogal nun hendige. Dus op de afspraók bij de brug tijnde de Torenstraót. Ik denk, ik goi mar op de fiets want mee d’n auto ies ‘r gin deur kome aón. We zen mee ’n mooi groepke d’n duin overgestoke veur ’n bakske op ’t gemakske bij de Rustende Jaóger.
’t Waar d’r nog nie druk, dus de dames van de bediening han alle tijd. We krege d’r zelfs nog nun borrel bij om te prooste op ’t nieuwe jaór. Wij via ’n mooi route truug op Drunen aón en tege 12.00 uur ware we wir aón de brug. Ammel likkend nat van alle vorse sneeuw die we op d’n heule tocht gevange han. Zeker 15 cm vorse sneeuw han we deze meirrige.
Toen ik m’n fiets uit gegraóve hai en op huis aón woi begon ’t gedonder. Sommigte van m’n maóte ware mee d’n auto gekome. En die stonne rondom nog op zomer baand. D’n urste kwaam al nie aachteruit weg en hemme moete daówe. Hij schoof volop herres en geuns mar nie de kaant op waór hij hinne moes. D’n twidde kon nog net weg kome mar op d’n urste d’n beste verkeersdrempel kwaam ók hij truug uit. Hij trok z’n raóm af toen ik ‘m vurbij fietste. Hedde laast van drempelvrees, vroeg ik ‘m nog. Ik waar mee m’n fiets vlugger in ’t dúrp es al die auto’s bij mekaór.
Jan Sprangers