Poedersuiker

Nog maar een week geleden smikkelden we gretig van de oliebollen en appelflappen. Lekker, vooral warm en natuurlijk bestrooid met een flinke dosis poedersuiker. Hier in Brabant zijn er rond de feestdagen weer duizenden worstenbroodjes verorberd. Heerlijk. In het oosten van het land zijn de mensen dol op kniepertjes, een dun en knapperig wafeltje dat opgerold gevuld wordt met bijvoorbeeld slagroom. In Spanje zijn er streken waar bij iedere klokslag om 0.00 uur in de nacht een zoete druif wordt gegeten. Japanners zijn dol op noedels en met oud en nieuw zijn dat vooral de lange soba-noedels die symbool staan voor een lang leven. Toen ik zestig jaar geleden een jaar of twaalf was, zette mijn moeder kort nadat het nieuwe jaar begonnen was (dus midden in de nacht) een complete maaltijd op tafel. “We beginnen het jaar goed”, was ieder jaar haar bondige toespraak.

Oliebol

Nog altijd zijn er hele volksstammen die zelf beslag maken en uren in de keuken willen staan om oliebollen en appelflappen te bakken. De bruine jongens zijn rechtstreeks uit de pan het lekkerst. Persoonlijk eet ik ze het liefst met gewelde rozijnen maar mijn moeder bakte ze ook zonder. Vaak hadden de bollen de vreemdste uitsteeksels en/of handvatjes gekregen in de pan. Inmiddels zijn er steeds meer mensen die de bollen bij de plaatselijke bakker, de supermarkt of bij een Hollandse gebakkraam kopen. Je moet dan niet schrikken van de prijs want je moet tegenwoordig al gauw rekenen op een prijs van € 1,50 per oliebol. Vaak is deze wel flink van formaat in vergelijking met de thuisbakker. Koop je er tien tegelijk dan wil de prijs nogal eens zakken naar bijvoorbeeld € 12,-

Asociaal laag?

Hoe anders is dat geweest in vroeger tijd. Kijkend naar de foto zien we dat de oliebollenbakker in 1960 maar liefst 12 oliebollen kon aanbieden voor één gulden. De vraag die men zich kan stellen is: was de prijs toen asociaal laag of is deze nu wel erg doorgeslagen? De mevrouw betaalt met een briefje van tien euro en houdt dus nog aardig wat over voor de rest van haar inkopen. De man in de kraam is keurig gekapt en draagt niet alleen een smetteloze witte jas maar ook een stropdas. Ik heb me tot op de dag van vandaag afgevraagd wat de verkopers van oliebollen doen met de bollen die aan het eind van de dag niet verkocht zijn. Morgen als eerste verkopen? Of simpelweg dumpen in de vuilnisbak? Of zou hij de bollen mee naar huis nemen en zijn kindertjes trakteren? Misschien maakt hij ouden-van-dagen blij die in een bejaardenhuis wonen?

Oliebollentest

Ooit kenden we in ons land De Nationale Oliebollentest. Een landelijk bekende krant bezocht meer dan honderd verkoopplaatsen van oliebollen. De temperatuur werd gemeten, de hoeveelheid vet werd vastgesteld, het gewicht werd genoteerd en natuurlijk werd er geproefd. Naast winnaars waren er elk jaar grote verliezers en waren verkopers boos als ze het commentaar lazen: taai als stopverf, een ware OLIEbol, gebakken in oud vet, geen handschoenen of tang gebruikt bij het inpakken enz. Die test viel uiteindelijk zelf door de mand vanwege financiële belangen en dus geen onafhankelijkheid.