Zo, de kerst zit er op. Kiendje Jezus ligt op z’n gemak in z’n kribke. Hij zal nu en dan wel jeuk hebbe denk, van alle strooit dè in z’n keuntje stikt. Vandeweek zen de drie koningen op visite gewiest. Nou zal ’t rap gedaón zen mee de kerststal in de goei kaómer denk. Persoonlijk heb ik nun goeie baand mee kiendje Jezus. Dè kumt omdè ik ook in nun stal gebore zij. Nie omdè er veur oons geen plek waar in de herberg, maar om ’n heul aander reje. Ik waar d’n achtste op ’n rij die negen maónde bij oons moeder in gewoond heej. In ’t jaór dè ik gebore zij, waare ze bij oons thuis ’n nieuw huis aón ’t bouwe.

’t veurhuis van de boerderij waar gesloopt tot aón d’n braandmuur. D’n ouwe stal bleef staón en daór wier ’n nieuw huis veur gebouwd. In ’t veurjaór van 1957 toen ik gebore zij woonde ze bij oons thuis in de stal. Daórum zij ik ook in de stal gebore. In ’t washok. Op zondagmiddag zo rond ’n uur of 3. Dè kwaam oons vaóder goed uit, want dur de weeks hattie ’t veuls te druk mee de tuinderij.

Gelukkig han we dieje weinter aamper weinter. Aans han we veul eirremoej geleje in d’n stal. In de zomer zen we in getrokke in oons nieuw huis en han daór nun echte douche. Dè waar luxe want tot dieje tijd wiere we wekelijks op zaóterdag in nun zinken teil gestoke. Allemaól naó mekaór. Es gé d’n urste waard hadde geluk. Dan hadde weirrum en schoon waóter. Al die daórnaó un beurt kreeg haj alsmar kouwer en vuiler waóter. Oons moeder kletste d’r wel ies nun halve emmer vers heet waóter bij en dan hadde geluk. Maar dè waar ’t dan.

Ik zij mee de tiet groot gebrócht. Net zo es de mirste van menne leeftijd. Of ’t nauw de linker of de rechter waar, dè weet ik krek nie. Ik denk de linker, want ik zij zelf ók links draógend. M’n bruur die net één jaór ouwer waar, zal nog wel aón de rechter kaant hebbe gelege. Oons moeder zee aaltij detter niks beters waar dan moedermelk. Want daór kan de kat nie aón. Wij kende Nutricia allinning mar van melkpoeier vur de pap.

Nou mee oudjaór denk ik wir aón oonzen buurman vrúger. Dè waar al nun ouwe mens en die kwaam alle jaóre mee dezelfde grap aón tege oudjaór. Menneke toch. Wè wordt ie toch maóger. Wè ies ie toch dun. Jonge jonge toch. Menneke toch. Net jè, krek, ja krek. Net jè. Jonge toch. Wè ies ie toch maóger. Witte gullie wè tie bedoelde? De scheurkalender. D’n dieje waór ge alle daóg un blad vanaf scheurde mee een of aander goei spreuk of veurspelling. Die wier in de leste week van ’t jaór zo maóger tot ie op d’n 31e z’n leste blad verloor. Dan waar ’t gedaón en begonne me wir opnieuw aón 365 pagina’s.

Inmiddels zitte we al in 2026. De leste keer oud en nieuw mee vuurwerk. Nou, dè hemme gewete. Goei veurnemes maók ik nooit. Ik kek wel wetter op m’n pad komt. En groeie hoef ik tegesworrig nie mir. Ik zij bang dè we binnenkort truug uit groeie. Es meense ouwer worre groeie ze net nun koeiestart. Naór beneje.

Jan Sprangers