Afgelope week waar ik verrekkes druk mee alle eindejaór vieringe van de verschillende organisaóties waór ik vrijwilliger zij. Gé kant ‘r mar druk mee zen. Es gé nogal nun hendige zet kanne ze oew overal gebruike. Of dè nou in de ouderenzorg ies, of in de bosse. Op de duo fiets of es chauffeur om alle oudere naór de dagbesteding te brenge. Ze kenne overal hulp gebruike en nou ik meer tijd heb zet ik m’n eige daór gijre vur in. D’n aandere kaant van die medollie ies dè ze oew dan aón ’t eind van ’t jaór ók ammel uitnodige op ’n bedaank fistje. Ik zit daór eigelijk nie op te waachte mar goed. Ik wil nie aachter blijve en ondankbaór lijke. Dus zij ik bij al die afspraóke mar op kome daóge. Dan hebbe ze nie vur niks gewerkt.

Mistal begint dé mee nun speech van d’n een of aandere hotemetoot die ment dettie wè te vertelle hee. Ik verbaós m’n eige d’r over hoeveul meense heul veul kenne praóte zonder iets te zegge. ’t Komt alle kere op ’t zelfde neer. Hoe belangrijk al die vrijwilligers wel nie zen. Dè ze die absoluut nie kenne misse. Ammel goed bedoeld natuurlijk mar ik heur niks nieuws. En alle kere eindigt ’t in ’n goei schraans partij. Mistal net zolang tot alles op ies.

Van de boodschap van kerst komt niks terijcht. Vrede op aarde lúpt hier mistal uit op freten op aarde. ’t Verhaól van kiendje Jezus komt hummel nie ter spraóke. D’r schent nog volop ijrremoei te zen, mar daór ies hier niks van te merrike. Es gé efkes oew eige stil hauwt dan heurde pas goed hoe hard detter in de ronte gekaókeld wordt. Man, man wen herrie.

Bij een van die fiste wierter ’n groot stamp potte buffet geopend. De kok vertelde detter ’n apart taófeltje waar vur glutenvrij en vegetaórisch. Hij hagget over vegetaórische worst. Ik heb ‘m nooit op mar hij schent nie te frete te zen. De groep waar zo groot dè de meense taófel naó taófel aón mochte schuive in de rij. Ik zaat op m’n gemak de boel ies af te kijke. ’t Viel me meteen op dè de miste gin bordje staamp opgeschept han, mar nun helen bult.

De kok keek z’n oge uit en sloeg nog net nie om in paniek. Hij liep z’n eige ’t schompés om ’t buffet vol te hauwe. En vur dè oons taófel haóst es leste aón de burt waar kwaame de urste taófels al aónschuive vur de twidde ronde. Toch wel apart dè de miste meense nie zitte te waachte op ’n sjiek diner mar gewone boere kost nog steeds ’t lekkerste vijne.

Afijn, tegen ’t eind van d’n aóvond zij ik nog ies gaón kijke of detter nog wè over waar. ’n Klein schepke peejestaamp, ’n mupke zuurkool en wè vette jus. Ik hagget prakske goed deur mekaór gehusseld en naór binne geschove.

Mar toen kwaam ‘t. Nog veur dè ik m’n leste pilske op haj en munne chauffeur op huis aón woi begon ’t te spoke in munnen buik. Wies ik veul dé peejestaamp en zuurkool nie mee mekaór accedeerd. Ze vochte ’s aanderendaógs mekaór de tent uit. Ik hoef gin kerstdiner mir. Ik zij al geneze. Mar ik wens jullie toch ammel fijne kerstdaóge. Op naór volgend jaór.

Jan Sprangers