In de rubriek 'Verleden, Heden, Toekomst' staan inwoners van onze gemeente stil bij hun verleden, praten ze hardop over het heden en mijmeren zij over de toekomst. Dit keer Joop Molegraaf (1940) uit Heesbeen: onderwijsman en bestuurder in hart en nieren.

Sinds ruim een jaar woont het echtpaar Molegraaf in een prachtig gelegen zorgchalet achter hun voormalige huis in Heesbeen. Als vader van een zoon en dochter (de laatste woont in het ouderlijk huis en is als mantelzorger heel dichtbij) en inmiddels opa, kijkt hij met ons terug naar het verleden.

Door Henk Poelakker

Verleden

Joop (1940) wordt kort vóór het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog geboren in ’s-Grevelduin-Capelle. Hij is de oudste van vijf kinderen waar vader de kost verdient als schilder. Na de lagere school en twee klassen op de Nuts ULO stapt hij over naar het Willem van Oranjecollege in Waalwijk. In 1959 reikt de directeur hem het HBS-diploma uit waarna hij een periode als laborant in de suikerfabriek te Dinteloord aan het werk gaat. Nog niet wetend welke beroepskeuzes hij wil maken, trekt hij in 1960 de wapenrok aan. In het leger krijgt hij te maken met leidinggevende taken. “Een goede tijd waarin ik me nader heb kunnen ontwikkelen.” Eenmaal terug in de burgermaatschappij gaat hij naar de Kweekschool in Gorinchem. Daar leert hij zijn huidige vrouw kennen; inmiddels zijn ze ruim 60 jaar getrouwd. Zijn eerste baan (1964) werd de christelijke lagere school in Wijk, aan de overkant van de Bergsche Maas. Joop: “Die jaren bestempel ik als mijn Gouden Tijd in het onderwijs. Die eerste school geef ik het predicaat zeer traditioneel. Het salaris werd door de bovenmeester persoonlijk en cash uitbetaald. Het geld droeg hij bij zich in een grote sigarendoos. Kostelijk. Naast het lesgeven, ben ik gaan studeren aan wat nu de Universiteit van Tilburg is.”

68 leerlingen

“In 1968 werd ik benoemd tot Hoofd der School aan de pas opgerichte PC-school (=protestant-christelijk) in Heusden. Bij de start telden we 68 leerlingen en drie leerkrachten. Een schoolgebouw was er nog niet. Twee klassen kregen les in het gebouw van de RK-meisjesschool en één klas in de Roomse Kerkstraat. Later vonden we huisvesting in de Schramstraat en in de opleidingsschool van Verolme. Drie jaar na mijn benoeming, het is dan vroeg in de jaren zeventig van de vorige eeuw, komt er een nieuw schoolgebouw voor zowel de Romeroschool (=RK) als de Fontein (=PC) met een gemeenschappelijke aula. Het gebouw wordt gerealiseerd op de hoek van de Kasteellaan. Dat jaar kreeg ik een benoeming aan Kweekschool Merwerode in Dordrecht-Rotterdam waar ik docent pedagogiek en psychologie werd.”

Een onafscheidelijk team.

Heden

De echtgenote van Joop weet inmiddels wat mantelzorg inhoudt want Joop kreeg te maken met een ernstige oogziekte. In 2020 werd hij getroffen door een herseninfarct. Als gevolg daarvan is zijn gezichtsvermogen zeer beperkt, zo’n 10%. Joop vertelt wat hij nog wel kan. “Hoe beperkt ook, ik wandel nog dagelijks. Ik let dan extra goed op de witte strepen aan de zijkant van de weg. Eenmaal op het fietspad kan ik met enige inspanning het verschil waarnemen tussen het asfalt en de groene berm. Ook kan ik nog redelijk uit de voeten in de keuken; koken heb ik altijd al leuk gevonden. Wat heel belangrijk in mijn leven geworden is: alles moet op dezelfde plaats blijven liggen. Kerkbezoek is minimaal geworden. Mijn geloof is in de loop der jaren wel veranderd. Dat geldt ook voor het afscheid van dit leven.”

Bezoek

“Op vaste dagen krijg ik bezoek van vrienden en dat vind ik echt fantastisch. We praten dan bijvoorbeeld over het uitgooien van een hengeltje, ooit mijn grote passie. Vissen zoals ik gedaan heb, zit er niet meer in. Ook praat ik graag met het bezoek over Heusden. Bijvoorbeeld over de tijd dat ik raadslid was voor de PKV (=Protestante Kies Vereniging), een tijd die ik heb ervaren als ongelofelijk spannend, intensief en vaak zeer moeizaam. Samen met vrienden denk ik hardop over de periode dat ik wethouder was. Aan die politieke jaren tussen 1972 en 2006 bewaar ik mooie herinneringen. In 1989 werd ik voorzitter van de Woningstichting. Ook was ik actief in de kerk als president-kerkvoogd. In mijn vrije tijd heb ik veel plezier beleefd aan het verzamelen van postzegels. Op het varen met onze boot over de Maas en door de wateren van Zeeland kijk ik met groot genoegen terug.”

Toekomst

Als je zoals Joop 85 bent en dagelijks ervaart dat het lastig functioneren is met een zeer beperkt gezichtsvermogen, denk je niet meer aan een toekomst vol wensen. “Ik ben erg afhankelijk geworden van mijn vrouw. Leven met de beperking van het gezichtsvermogen is moeilijk te accepteren. Over de toekomst van het onderwijs, ben ik niet bepaald positief. In vergelijking met andere Europese landen, krijgen we geen beste rapportcijfers. Teveel kinderen beginnen aan de basisschool met een achterstand die maar moeizaam ingehaald wordt. Basisvaardigheden als lezen, rekenen en taal zijn niet om over naar huis te schrijven. Het ligt niet aan de mensen die dagelijks met elan lesgeven. Wel wordt er telkens van alles op het bordje van het onderwijs gelegd. De werkdruk is hoog. Ik wens de leerlingen van nu een goede opleiding toe en hoop dat alle werkers in het onderwijs met plezier naar school mogen blijven gaan.”