In deze rubriek staan inwoners van onze gemeente stil bij hun verleden, praten ze hardop over het heden en mijmeren zij over de toekomst. Dit keer zijn we welkom in Haarsteeg waar Jan van Oosterhout (1978) met trots meldt dat hij een echte Haarsteegse is. In een openhartig gesprek vertelt Jan onder andere over zijn slogan 'Deskundig zijn en eenvoudig doen'’.

Door Henk Poelakker

Verleden

Jan woont in zijn ouderlijk huis met echtgenote Marscha en hun twee kinderen. “Mijn opa (het hele dorp noemde hem Jan Deine) had hier een aannemersbedrijf. Toen opa uit de tijd was, nam mijn vader het bedrijf niet over ondanks het plotselinge overlijden van zijn broer Koos. Uiteindelijk is in de familie gekozen om het bedrijf niet verder voort te zetten en te stoppen. Mijn vader was een man van cijfers. Als accountant heeft hij jaren bij de Provincie Noord-Brabant gewerkt. Ons gezin telde twee oudere zussen en een broer. Tijdens de geboorte heeft mijn broer helaas zuurstof tekort gehad waardoor hij geestelijk en lichamelijk gehandicapt is geraakt. Mijn ouders konden vanaf zijn vierde levensjaar niet meer voor hem zorgen en hij groeide daardoor op in een verzorgingstehuis in Terheijden. Een hele zorg voor onze ouders maar ook voor ons als kinderen. Op 18-jarige leeftijd is Jacco overleden en dat was een hele slag voor ons allemaal. We waren een hecht gezin en kregen een katholieke opvoeding.”

Voetbal

Wat was Haarsteeg voor dorp toen Jan nog een manneke was? “In mijn jeugdjaren telde het dorp amper 1.600 inwoners. Dat zijn er nu ruim 2.500 en dat betekent dat ik lang niet iedereen meer ken zoals dat vroeger juist wel het geval was. Voetbal was en is nog steeds een belangrijke factor in de familie. Tegenwoordig ben ik lid van de sponsorcommissie en fluit ik als scheidsrechter de meisjes MO20. Heel leuk. Voorzieningen in het dorp als bakker, kruidenier en slager zijn er niet meer. De enige kroeg, ooit wijd en zijd bekend als De Hut, is tegenwoordig een Dorpshuis waar regelmatig wat te doen is. Een belangrijke schakel in het welzijn van ons dorp.”

Heden

In vogelvlucht vertelt Jan over zijn schoolloopbaan. “Na de lagere school in Haarsteeg naar de mavo in Den Bosch. Vader wilde graag dat ik naar de stad ging en ook andere ‘culturen’ leerde kennen. Echt leuk vond ik dat niet want ik kende er in eerste instantie niemand. Vanuit Haarsteeg naar Den Bosch, dat was een enorme verandering. Na die school bezocht ik het Koning Willem l college in Den Bosch, meao. Na schooltijd en in de vakanties ging ik werken bij Dorus van de Broek die een tuinbouwbedrijf runde in Haarsteeg. Daar heb ik echt werken geleerd. Buffelen maar ontzettend gezellig. Later vond ik werk bij Arno van den Dungen (sloopbedrijf) en dat tot mijn 17e. Na die opleiding ben ik een jaartje gaan reizen door Australië met een mooie zakcent in de portemonnee van al mijn werkzaamheden. Contact met het thuisfront verliep in die tijd anders dan tegenwoordig; toen (1999-2000) bestonden er nog nauwelijks mobieltjes en ging alles via internetkantoren waar je in moest loggen en ongeveer vijf gulden per uur moest betalen om je mail te kunnen checken. Na dat jaar zou ik gaan studeren in Eindhoven maar dat viel vies tegen na zo’n vrij jaar aan de andere kant van de wereld. Geen probleem zei pa, kom maar weer thuis maar je gaat dan wel werken. Dat werk vond ik bij het eerder genoemde en voor mij vertrouwde sloopbedrijf Arno van den Dungen BV. Ik ontdekte de brede scope van de bouwsector. Vanaf dat moment werd ik gegrepen door enthousiasme voor het vak. Door werkverbanden in diverse disciplines, zoals sloop, asbest, bodem, afval en milieu, werd mijn kader compleet. Door mijn jarenlange ervaring in verschillende disciplines spreek ik de juiste taal en beweeg ik mij op het grensvlak van deze disciplines. Die kant van het bedrijf vond ik leuk en 16 jaar later (het is dan 2016) ben ik voor mezelf begonnen als adviseur in de wereld van bodemonderzoek, bodemsanering, slopen en ruimte en ontwikkeling. Door vele avondstudies raakte ik ook thuis in de wereld van Veiligheid en blootstelling aan Gevaarlijke Stoffen.”

Toekomst

Nog even ter aanvulling op het vorige hoofdstukje: “Ook mijn levenspad kent niet alleen voorspoed. Toen mijn vader in 2007 overleed was dat niet alleen heel verdrietig maar ook een gemis. Ik was mijn maatje kwijt en miste de wijze raad die je op die jonge leeftijd zo hard nodig hebt! In 2008 was ik helaas zelf aan de beurt. Een ernstige vorm van kanker openbaarde zich met een hele slechte diagnose. De wereld zakte onder mij en mijn gezin weg. De behandeling sloeg gelukkig aan en uiteindelijk kon ik weer aan het werk. Maar o wee. Op het moment dat je die vreselijke ziekte hebt gehad, sluiten er heel veel deuren in plaats van dat ze open gaan. Verzekeringen, banken etc. wilden mij en mijn bedrijf niet verzekeren maar ook het oversluiten van een hypotheek in verband met verhuizing ging niet meer vanwege de kwetsbaarheid na die kanker. Uiteindelijk wordt doorzetten en je hoofd omhoog houden beloond."

"Natuurlijk maak ook ik me zorgen over de toestand in de wereld maar daar wil ik niet in blijven hangen. Mijn insteek is positief en niet bij de pakken neerzitten. Ontspanning vind ik in het padellen, hardlopen en mijn familie. Hier in Haarsteeg voel ik me heel gelukkig. De rust, de karakteristieke boerderijen, de eenvoud, puur genieten. Mijn gezin is me alles waard. Dat mijn vrouw Marscha zo geweldig positief is ingesteld, maakt me gelukkig. Opgeteld tel ik vele zegeningen: mijn gezin, de kleine dingetjes in het leven, lekker eten met vrienden of familie, met ons viertjes naar de wintersport enz.”