Al een jaar was Finn uit Drunen aan het trainen met lange wandeltochten. Met zijn moeder Peggy, die al eerder de 4-Daagse liep, deed hij mee aan dit fantastische evenement. Papa Jeremy mocht als begeleider ook 4 x 40 km. meelopen en zo konden ze -zeer gemotiveerd- met z’n drieën op pad. Het waren bijzondere dagen voor de 11-jarige Finn, maar hij zette een prestatie van formaat neer: De eerste medaille is binnen en als het aan hem ligt volgen er nog meer!
Door Irma van Veldhoven-Brok
Finn IJpelaar woont in Drunen, met zijn vader Jeremy, moeder Peggy en broer Liam (8). Nu hij klaar is met de basisschool (Linus) begint hij het nieuwe schooljaar op het Willem van Oranje College. Het uitlopen van De Nijmeegse Vierdaagse maakte deze zomer wel heel speciaal voor hem. Omdat hij dit jaar 12 wordt, mocht hij meedoen.
Voorbeeld
Moeder Peggy liep de 4-daagse vorig jaar (4x40 km.). Finn moedigde haar enthousiast aan en zo werd hij – en het gezin- besmet met het wandelvirus. Sinds vorig jaar bereidde ook Finn zich zowel fysiek als mentaal voor op het evenement in 2025 in Nijmegen. Hoe hij dat deed? “Nou, door elke dag 8.000 tot 10.000 stappen te lopen en lange afstanden. Meestal van 30 km., maar we hebben ook al eens 45 km. gelopen. We liepen een keer op het circuit van Zandvoort en zelfs 40 km in de nacht!” Dat vond hij soms wel saai, maar het wende. Het is een deel van de mentale training. “Een klein JBL speakertje mee voor de saaie momenten”, licht hij toe. Hij vertelt in het interview, dat hij oefende met 'helpende gedachten': “Dat betekent dat je positief blijft denken, ook als het even wat minder gaat. Bijvoorbeeld de tweede dag, toen het erg veel regende, dat je dan weet 'het is maar tijdelijk, straks schijnt de zon!' of als je er even doorheen zit: 'Wat je voelt is tijdelijk. Je weet dat je het kunt, want je hebt goed getraind!' "
Finn in zijn element tussen de militairen tijdens de 4-daagse.
Eten
Finn: “Elke dag had ik krentenbollen en volkorenboterhammen bij me, met wat cashewnoten. Maar je zou bijna niets mee hoeven nemen, zoveel krijg je aangeboden langs de kant!” Door regelmatig en gezond te eten hou je natuurlijk de goede energie om door te gaan.
Moeilijk
Het lopen zelf is erg goed gegaan, geen blaren. “Het is meegevallen”, vertelt Finn. En zelfs de knie heeft het goed gehouden, ingetaped, hoewel hij vanwege de groeischijven bij voetbal en atletiek wel last had soms. De zorgvuldig uitgekozen luchtige loopschoenen, met extra demping, hielpen daar enorm bij.
Moeilijk vond Finn het om in de nacht zijn bed uit te komen. Het dagelijkse worstenbroodje als ontbijt hielp. Om 4.00 uur zaten ze dan in de auto van zijn oom om weggebracht te worden naar Nijmegen. Tegen 5.00 uur stonden ze elke dag aan de start. “De eerste ochtend was erg spannend, toen had ik ook slecht geslapen." Opa haalde hen steeds op en de laatste dag bood de trein uitkomst. Dagelijks rond 19.00 uur kroop Finn weer lekker zijn bedje in.
En het weer? Finn: “Als ik op de tweede dag papa en mama niet bij me had gehad, was ik gestopt. Het regende eerst een paar uur heel hard en daarna bleef het af en toe regenen. Dat was de zwaarste dag, niet meer leuk. Gelukkig hebben ze me er doorheen gepraat! Op dag vier was het dan weer erg warm met 30 graden, vooral op die lange weg van de Via Gladiola, maar ja, dan is de finish in zicht! Trouwens ook ná de finish is het nog best taai om met de trein naar huis te gaan, want je zit er dan helemaal doorheen en kakt volledig in.”
Nog iemand zin in een watergevecht met Finn?
Bijzondere gebeurtenissen
De tocht gaf toch vooral ontzettend veel plezier. “Een supergave sfeer!”. Zo was er op een warme dag een gevecht met waterpistolen, met de militairen. Ook pa Jeremy deed mee. Dat was lol! Finn mocht bij de militairen in de rugzak kijken: “Eén militair had hem vol zitten met medische verzorgingsspullen, pleisters etc. Maar een ander had hem vooral met zand gevuld om aan het vereiste gewicht te komen (10-20 kg.). Zo’n rugzak heb ik zelf even omgehad. Dat is zwaar! Wat ook grappig was: Brakkenstein was omgedoopt tot 'Kakkenstein', vanwege de vele wildplassers en -poepers.” Het meest toffe vond Finn toch wel de sfeer en het contact met de mensen, veel highfives gegeven aan vooral kinderen langs de route, oplopen met groepen zingende militairen en meezingen met de feestmuziek! En natuurlijk kwam bij de finish, na de lange warme Via Gladiola, dat gevoel van overwinning. “Een magisch moment om nooit te vergeten, was het opgespeld krijgen van het kruisje!”
Trots en blij
“Ik ben heel blij dat ik dit heb mogen meemaken. Het was vooral genieten en ik ben heel dankbaar dat papa en mama me erbij steunden. Ook de aanmoedigingen van familie en vrienden hielpen enorm. Zij waren langs de route en bij de finish aanwezig, opa en oma met mijn broertje, tante Silvy en oom Paul. Zelfs van de NS kregen we gladiolen! Oma Ria had thuis alles versierd, met schoenen aan de vlag geknoopt, dat was zo’n verrassing en superfeestelijk!”
Toekomst
“Volgend jaar wil ik met een klasgenootje de 30 km. gaan lopen, voor het kruisje met het kroontje erop. We hebben gezegd dat we met z’n vieren meedoen in het jaar dat mijn broertje 12 jaar wordt. Maar in tussentijd blijf ik zoveel mogelijk lopen. Ik wilde dit jaar graag meedoen aan de Midi-80 van de Langstraat, maar dat mag nog niet omdat ik dan nog nét geen 12 jaar ben.”
Eind september wordt Finn 12 jaar. Zouden ze bij de 80 van de Langstraat zó streng zijn, dat ze Finn geen dispensatie kunnen geven, met goede eigen begeleiding? Of bieden behaalde resultaten uit het verleden misschien toch wat garantie voor de toekomst? En anders niet getreurd, vindt Finn: “Dan ga ik de lopers aanmoedigen met muziek en wat lekkers!” Kijk, dat is een helpende gedachte voor een talentvolle jongen die profvoetballer wil worden!