In deze rubriek 'Verleden, heden, toekomst' staan inwoners van onze gemeente stil bij hun verleden, praten ze hardop over het heden en mijmeren zij over de toekomst. Dit keer zijn we welkom in het atelier van Legs Boelen in Nieuwkuijk. Kunstenaar Legs is getrouwd en samen heeft het stel vier kinderen.

Door Henk Poelakker

Verleden

Terug naar 1951, het geboortejaar van toen nog Lex, waar zijn ouders in Elshout ongetwijfeld blij waren met een gezonde baby. “In mijn jeugdjaren was Elshout nog een echt én hecht boerendorp. Veel verder dan ons eigen dorp kwamen we als kinderen niet. Op de lagere school kwam een keer een missionaris die vertelde over zijn belevenissen in Nieuw-Guinea. Hij had een film bij zich waarop te zien was dat de oorspronkelijke bewoners nog met peniskokers rondliepen. Als jochie was ik enorm geïnteresseerd met als gevolg dat ik het onderwijs heb vervolgd op de Broederschool in Vught, niveau ULO. Op die kostschool (Juvenaat genoemd) zaten meer dan honderd jongens uit heel het land. Je mocht als puber slechts mondjesmaat naar huis. Gelukkig had ik geen last van heimwee. Voor mij ging een wereld open want de broeders stonden erg open voor vernieuwend onderwijs. Er werden mooie verhalen verteld over verre landen die onder de missie van de kerk vielen. Ik hing aan de lippen van de vertellers. Maar er was meer: we kregen pianoles, er werd gezongen en we ontdekten onder leiding van creatieve broeders wat kunst is en wat het met je kan doen.”

In de gevangenis

In de jaren zestig ging er een andere wind in ons land waaien. De kerken kregen te maken met discussies, met jongeren die wel eens wat anders wilden dan aan de leiband lopen. Het celibaat, het gebruik van voorbehoedsmiddelen en vele andere heilige huisjes hadden het moeilijk. Legs: “Langzaam maar zeker brokkelde het gezag van de kerken af. Voor mij brak de tijd aan van muziek maken, zingen en gitaarspelen in het bandje UU and the LoLo’s, (woordspeling op ULO). Ik genoot van de culturele vrijdagen op school waar toneel, tuinieren, meubels maken, schilderen enz. centraal stonden. Uiteindelijk ben ik niet verdergegaan op het pad van de missie. Er waren toen ook al broeders die het klooster verlieten, trouwden en een gezin stichtten. Aansluitend heb ik vijf mooie jaren gekend op de kunstacademie. Iemand vroeg daarna of ik zin had in een baantje als huisvlijtleider in de toen nog Jeugdgevangenis in Vught. Mijn taak zou zijn het begeleiden van gedetineerden op het gebied van creativiteit. Uiteindelijk is dat na de academie mijn parttime werk geworden dat ik bijna veertig jaar heb mogen uitoefenen. In de laatste jaren als docent en coördinator Kunstzinnige Vorming, zoals het beroep toen was gaan heten, ook opererend in een aantal Europese landen. Naast dat werk, in de steeds groter geworden inrichting, wilde ik een goede echtgenoot en gezellige vader zijn en ontwikkelde ik mij op het gebied van fotografie, ruimtelijke vormgeving, muziek en schilderkunst.”

Foto: Hans van der Ven.

Heden

Het atelier van Legs staat bommetje vol met kunstvoorwerpen, schilderijen, kwasten, langspeelplaten, muziekinstrumenten en talloze kunstzinnige doosjes. Je kijkt je ogen uit, wilt alles in één oogopslag zien maar dat blijkt onmogelijk. “Ik voel me hartstikke rijk ondanks een eenvoudig en sober leven. We proberen zoveel mogelijk biologisch te eten uit eigen tuin. Hier in dit atelier met prachtig noordelijk licht, voel ik me gelukkig. Mijn vrouw, afkomstig uit Indonesië, zou zeggen dat ik me hier senang voel. Muziek, van huis uit meegekregen, speelt een belangrijke rol in mijn leven, zowel als luisteraar als ook beoefenaar. Met enige regelmaat leg ik een LP op de platenspeler en geniet ik van de mooie klanken. Ooit viel ik voor de muziek uit de jaren zestig: Blues, folk en pop als Dave Berry, Bob Dylan, Muddy Waters, Fairport Convention. Inmiddels heb ik een veel bredere muziekvoorkeur ontwikkeld. Muziek uit vreemde culturen opent mijn geest en inspireert me meer dan eens. In de jaren 80 schreef ik als een van de eersten een boek over ‘Art in Prison’ (kunst in de gevangenis). Recent is een expositie in Tsjechië geweest waar naast kunstdoosjes ook tekeningen, objecten en schilderijen van mij te zien waren.”

Beeldverwanten

Legs is in dialoog met zijn opa, Leo Sikkers gegaan. De beste man was al overleden voordat Legs geboren werd. Zijn opa heeft een schat aan foto’s nagelaten. Hij maakte al sinds 1900 foto’s met name voor ansichtkaarten en dat van alle dorpen in onze regio. Waarom heb je juist dit huis willen fotograferen, weet je ook wie die bakkersknecht is die even stilstaat voor de fotograaf? Die ‘gesprekken’ met opa plus de fantastische foto’s van dorpskernen heeft Legs verzameld en erop gereageerd met zijn inkttekeningen in een prachtig boek, uitgegeven door Stichting Lente Sedulo. Wie interesse heeft, kan contact opnemen met legsboelen@live.nl

Toekomst

“Op mijn leeftijd is er meer verleden dan heden en toekomst samen. Naar mijn kunstwerken ben ik kritisch. Ik hoop dat ik nog lang mag twijfelen: is die kleur de juiste, is het verstandig om dat vlak toch ergens anders te schilderen? Dat kritische houdt me fit en alert. Ik hoop nog regelmatig op te kunnen treden. Zingen in mijn dialect is mijn ding. In augustus van dit jaar ben ik als zanger te gast op het FolkFestival ‘Van Hier’ in Brabant. Maak ik me zorgen? In vergelijking met onze jonge jaren, krijgt de jeugd van nu wel erg veel informatie over zich heen. We leven in een consumerende maatschappij en dat is lang niet altijd goed voor het milieu. Natuurlijk hoop ik op wereldvrede. Doemdenken is niet aan mij besteed. Laten we elkaar vooral met respect en aardigheid benaderen. Wat dat betreft ben ik een oude hippie die 'love and peace' hoog in het vaandel heeft staan.”