In deze rubriek staan inwoners van onze gemeente stil bij hun verleden, praten ze hardop over het heden en mijmeren zij over de toekomst. Dit keer reizen we af naar Doeveren waar Johan Paulides (1976) openhartig spreekt over verdriet, vreugde en een rotsvast vertrouwen. Van heel dichtbij maakte hij mee hoe onmenselijk zwaar het leven kan zijn.

Door Henk Poelakker

Verleden

Hij werd op een steenworp afstand van zijn huidige woning aan de Valkenvoortweg geboren in een gezin van vijf kinderen. Moeder was lerares handvaardigheid en techniek. Thans geeft ze les op de internationale school in Waalwijk. Vader leidde een bedrijf dat hij weer overnam van zijn vader. Alles wat met elektrotechniek te maken heeft, zou gemaakt kunnen zijn door Paulides BV. Eén van de eerste grote klanten uit het verleden was de fabrikant van de SRV-wagens (rijdende winkels met dagelijkse boodschappen). Na de havo aan het Willem van Oranjecollege in Waalwijk, volgde Johan de HTS in Den Bosch. Omdat hij echt alles wilde weten over elektrotechniek verhuisde hij zelfstandig naar Engeland om aan de Universiteit in Sheffield zes lange jaren te gaan studeren. “Als beloning mag ik me vanaf dat moment Doctor in de Elektrotechniek noemen.” Over Doeveren zegt hij: “Van oudsher is dit een toldorp. Het verhaal gaat dat wie gebruik wilde maken van de brug over het Oude Maasje óf tol moest betalen óf een borreltje moest kopen in één van de drie cafés.” Op de vraag of hij een partner heeft, volgt het verdrietige antwoord dat zijn vrouw in 2024 is overleden. “Mijn geliefde leed aan de ziekte van Huntington, een erfelijke hersenaandoening waarbij zenuwcellen langzaam afsterven. Een vreselijke ziekte met symptomen van drie aandoeningen: ALS, Parkinson en Alzheimer. Als leven ondraaglijk wordt, kan de dood een bevrijding zijn. Ze heeft in overleg met onze huisarts zelf haar afscheid geregisseerd. Ons gezin, familie, vrienden en het hele dorp kon op gezette tijden afscheid van haar nemen. Heel emotioneel voor haar, voor mij, voor onze fantastische tweeling en voor allen die haar dierbaar waren. We hebben ons enorm gesteund gevoeld, zeker ook door de meelevendheid van de plaatselijke kerk waar ik voorzitter van de kerkenraad ben. Daarnaast speel ik met plezier orgel in de kerk; ik houd van opgewekte klanken.”

Heden

De kerk in Doeveren haalde in 1834 het nieuws doordat het grootste deel van de kerkgangers de dominee volgde: we splitsen ons af van de bestaande Hervormde Kerk en noemen ons de Gereformeerde Kerk. Johan: “Inmiddels is er veel water door de Bergse Maas gestroomd en zijn we in ons dorp jarenlang een ontmoetingsplaats geweest voor jongeren binnen meerdere kerkgemeenschappen. Misschien zegt HGJB (Hervormd-Gereformeerde Jeugdbond) jongerencentrum De Crocus je iets? In de ruimte waar ooit de jeugd bijeenkwam om elkaar te ontmoeten, te chillen en elkaar vast te kunnen houden in moeilijke tijden, vangen we nu mensen uit Oekraïne op. Met mijn bedrijf gaat het goed, overgenomen van vader Paulides. Inmiddels tellen we zeven vestigingen in Nederland, één locatie in India en werken we samen met partners in de Verenigde Staten en Tsjechië. Wat we heel belangrijk vinden, is dat we een sociale werkgever willen zijn voor onze 350 personeelsleden. Persoonlijk ben ik nieuwsgierig van aard en vind ik het boeiend om er achter te komen wat mensen drijft. Ik verwonder me over natuur en maatschappij, verbaas me over de ongekende mogelijkheden die de wereld ons mensen biedt. Kerk en geloof spelen daarin voor mij een belangrijke rol. Ik mag leven in de overtuiging dat er een bestaan is na deze aardse periode. Mijn levensdoel is dat we met z’n allen ooit 100% circulair kunnen leven. Duurzaam maar niet te duur met de opdracht dat we als aardbewoners blijk geven van goed rentmeesterschap. Persoonlijk voel ik me bevoorrecht om heel veel mensen in heel veel landen te mogen ontmoeten. Het is prachtig om te zien dat mensen wereldwijd leven vanuit liefde.”

Johan hervindt de liefde.

Saamhorigheid

Het dorp Doeveren telt volgens Johan zo’n honderd personen, verspreid over zo’n 22 woningen/boerderijen. Johan: “Steeds vaker hoor je dat jongeren hier geen huis kunnen vinden dat past bij hun portemonnee. Een deel van ons dorp ziet graag dat er bouwgronden worden aangewezen. Helaas houdt de Provincie dat tegen omdat men vindt dat het open karakter van het dorp verloren zal gaan. Onze kerk heeft gronden in eigendom waarop huur- en koopwoningen gebouwd zouden kunnen worden. Daarmee zouden we jongeren maar ook ouderen in Doeveren kunnen behouden die nu naar elders verhuizen. Zo jammer dat er geen groen licht van het Provinciehuis in Den Bosch komt want ons dorp kent een grote vorm van saamhorigheid. Denk aan de jaarlijkse barbecue, de keramiekdagen, het planten van bollen, het vieren van Koningsdag, het organiseren van een Dorps Sjoeltoernooi. Hier zijn we een gemeenschap zonder rangen of standen. Hier luidt de oudste klok van Brabant nog langdurig als er iemand is overleden. Anekdote: mijn nichtje van vijf jaar is razend om op zondag de klok te mogen luiden. Soms moet ze rennen om op tijd te zijn want exact een kwartier voordat de dienst begint, wordt de klok geluid.”

Toekomst

“Als individu kijk ik uit naar de toekomst. Liefde mag ik als de gouden rand her-ervaren. In november dit jaar mogen we in huize Paulides hopelijk een extra, in liefde verwekte, Doeverse baby verwelkomen. Zakelijk: van AI mogen we veel verwachten, met name in de automatisering. De wereld is de voorbije jaren een stuk kleiner geworden. De mobiele telefoon bericht supersnel over een ernstig ongeluk in Kenia, over een walvis die maar niet naar zee terug wil, over de geboorte van een troonopvolger enz. Zorgen om de toekomst? Tsja, oorlogen zijn er al eeuwen. Sla de Bijbel er maar op na. Dat een groot deel van Europa al meer dan 80 jaar in vrijheid leeft, mag bijzonder heten. De mens zal zich na iedere verandering weer oprichten, zo is mijn overtuiging. Klimaatverandering? Net buiten ons dorp is dat al zichtbaar door de startende werkzaamheden aan een dijkverhoging. Ik hoop van harte dat mensen elkaar in liefde blijven ontmoeten. Wat mij op de been houdt? Die hoop maar ook een rotsvast vertrouwen in Onze Lieve Heer en naastenliefde voor de medemens. Ik ben dan ook zeer optimistisch over de toekomst.”