In deze rubriek staan inwoners van onze gemeente stil bij hun verleden, praten ze hardop over het heden en mijmeren zij over de toekomst. Dit keer zijn we welkom in het rustige en sfeervolle Hedikhuizen. Willem van Breenen (1975) woont hier samen met zijn echtgenote en twee kinderen.

Door Henk Poelakker

Verleden

Willem werd geboren in het dorpje Cothen (provincie Utrecht) waar hij opgroeide in een gezin met nog een zus. Vader was loodgieter en werkte hard, vaak zes dagen in de week en regelmatig ook nog ’s avonds. Moeder werkte, totdat er kinderen kwamen, op een notariskantoor. Na de basisschool volgde hij het vwo in Doorn. Leren ging bijna als vanzelf, zo vertelt hij. “Ik was de eerste in de familie die na de middelbare school ging studeren. Het werd uiteindelijk geneeskunde en pas aan het eind van die studie ging het richting huisarts. Voor mijn ouders betekende dat investeren. In die tijd was de verplichte aanschaf van een microscoop van 1.500 gulden een fiks bedrag. Studeren betekende ook en vooral dat er een andere wereld voor me open ging. Zoveel nieuwe indrukken, interessante ontmoetingen en boeiende colleges. Veel tijd voor mijn hobby had ik niet meer maar dat heb ik later in kunnen halen. Je moet weten dat ik al vanaf heel jong molens in zijn algemeenheid geweldig vond.”

Huisarts

“Ik koos hiervoor omdat het beroep zo ontzettend veelzijdig is. Hoe zinvol het werk in een ziekenhuis ook is, daar werk je heel veel met protocollen: als dit de diagnose is, volgen we de afgesproken richtlijn. Als huisarts heb ik veel meer vrijheid. Misschien aardig om te vermelden dat ik een half jaar vóór mijn afstuderen stage heb gelopen in Tanzania. In dat land is de ziekenzorg voor kinderen en ouderen gratis. Voor alle anderen is het puur commercieel en daar moest ik toch wel aan wennen. Wat bij ons vanzelfsprekend is, kan in zo’n ver land heel bijzonder zijn. Als voorbeeld: regelmatig kwam er geen druppel water uit de kraan. Improviseren leer je in een dergelijk land met vallen en opstaan.”

Hedikhuizen biedt ons een heerlijke stek. (foto: Henk Poelakker)

Heden

Op deze zonnige zomerdag wandelen we door de riante tuin van het gezin Van Breenen. Hoe krijg je zo’n fraaie stek gevonden? Willem van Breenen, in het dagelijks leven huisarts in Waalwijk, vertelt dat toeval een grote rol speelde. “Toen we onze oudste kregen, bleek de woning in Breda plotseling toch wat krap. Bovendien ergerde ik me te vaak aan het drukke verkeer van en naar mijn werk. Ondanks dat Hedikhuizen geen voorzieningen heeft (zelfs de brievenbus is verdwenen), is het voor ons een hele fijne woonplaats. In de herfst en winter is het hier wat stil maar als het voorjaar losbarst genieten we van de ruimte, de rust, de kikkers, de ransuilen, het overweldigende groen. Na het werk kom je hier heerlijk tot rust. Over mijn werk: het baart me zorgen dat de zorg steeds schraler en schaarser wordt. Voor ouderen is het heel spijtig dat bejaardenhuizen en/of verzorgingshuizen verdwenen zijn. Het positieve in de zorg is onmiskenbaar dat we in ons land een goed werkend systeem hebben ontwikkeld. Je betaalt een vast bedrag per maand en daarvoor krijg je hulp, word je behandeld, is er een opname en blijf je vaak langdurig onder controle. Wat mij zorgen baart is dat er in het verleden behoorlijk bezuinigd is met als gevolg dat veel werkers in de zorg elders werk hebben gevonden. Gevolg: thans zijn er te weinig handen aan het bed. Iets anders is de bereikbaarheid. Mensen denken dat je dag en nacht vragen kunt stellen. Vroeger sukkelde je in het weekend nog even door om pas op maandag je eigen huisarts te bellen. Lang geleden werd een huisarts nauwelijks in de nacht gebeld. Dat is nu wel anders. Helaas wordt de spoedeisende hulp nog te vaak onnodig gebeld.”

Willem is enkele uren per week vrijwillig molenaar op een van de standerdmolens in de vesting van Heusden. “Als 9-jarige zag ik op weg naar school hoe harde werkers onze oude dorpsmolen weer draaiend kregen. Twee jaar later vroeg ik aan de molenaar of ik hem mee mocht helpen. Dat was het begin van mijn passie voor molens. Inmiddels ben ik gediplomeerd molenaar en vertel ik graag over hoe onze molens werken. De geur, de geluiden, de sfeer raakt me iedere keer als ik de molen op de wind zet. Een andere hobby is sport. Denk daarbij aan padellen en kickboksen.”

Toekomst

“Natuurlijk doen we als ouders ons best om een mooie toekomst aan onze kinderen achter te laten. Van vakanties kunnen we erg genieten. Zorgen zijn er over de digitale wereld met al zijn gevaren en verleidingen. AI is nu al niet meer weg te denken maar pas op dat je wel jezelf blijft. Jongeren besteden vaak onevenredig veel tijd aan social media en dat terwijl huiswerk en/of werk iedere dag aandacht vraagt. Of ik me druk maak over oorlogen, hongersnood, natuurrampen enzovoort? Zo lang ik er geen invloed op heb, probeer ik ’s avonds rustig te gaan slapen. Diep van binnen ben ik wel nieuwsgierig naar 2036: hoe ziet de zorg er dan uit? Wat doet het met ons allen dat we vergrijzen, dat er relatief te weinig kinderen geboren worden? Hopelijk laten bestuurders zien dat zij verder vooruit kunnen en durven te kijken dan alleen hun regeerperiode. Nu ons land op veel fronten op slot lijkt te zitten, moeten we waakzaam zijn. Ondanks die onzekere toekomst hoop ik nog lang te mogen genieten van onze kinderen, mijn partner, onze vrienden en het mooie werk.”