Wie op bezoek gaat bij de bijna 100-jarige Inez van der Burght-Schipper uit Vlijmen, ontmoet een vrouw die nog volop midden in het leven staat. Ze woont zelfstandig, doet vrijwel alles zelf en straalt een levenslust uit waar menigeen jaloers op kan zijn. Op 12 juli viert ze haar honderdste verjaardag. Terugkijkend op een eeuw vol veranderingen, verdriet, liefde en veerkracht heeft ze één levensles: blijf in beweging, maak je niet te veel zorgen en blijf oog houden voor de mensen om je heen.

Door Henk Poelakker

De 100-jarige Inez van der Burght-Schipper opent kordaat haar voordeur om ons binnen te laten. In één oogopslag ontmoet je een daadkrachtige vrouw die stevig in haar schoenen staat. Binnenkort, op 12 juli, hoopt ze haar 100e verjaardag te vieren. Ze moet er zelf smakelijk om lachen: 100 jaar, wie had dat ooit gedacht? Ze woont zelfstandig, in een prachtig huis in Vlijmen, daar waar ze na haar huwelijk met echtgenoot Jan in 1967 is gaan wonen. Naast anderhalf uur huishoudelijke hulp in de week, doet ze alles nog zelf. Wassen, aankleden, koken, strijken enz. Alleen fietsen en autorijden is verleden tijd.

De wereld in

In de gezellig ingerichte woonkamer vertelt ze over haar geboorte in 1926 in het Noord-Hollandse Zwaag (gemeente Hoorn). “Mijn ouders kregen zeven kinderen waarvan drie dochters en vier zonen. Op onze boerderij moest hard gewerkt worden en aangezien ik de oudste dochter was, kreeg ik een soort van verzorgende rol. Temeer omdat vijf kinderen te maken kregen met de ziekte tuberculose. Ondanks dat, kijk ik terug op een plezierig gezin; we konden het goed met elkaar vinden. Het is niet dat ik Zwaag beu was, het is niet omdat ik altijd hard heb moeten werken, nee het was omdat ik de verpleging in wilde en die baan vond ik in 1959 in Den Bosch als wijkverpleegkundige."

Inez in actie tijdens de wekelijkse sportles in de gymzaal. (foto: Huub Hulsen)

Koken voor ouderen

Inmiddels is Lia Hulsen aangeschoven. Zij is de gymdocente en geeft wekelijks les aan ouderen in basisschool De Bussel te Vlijmen. “Het is ongelofelijk maar waar. Inez doet nog volop mee met alle oefeningen. Niet op een stoel maar net als de anderen op de mat. Wij zijn ontzettend trots op haar want wat een levenslust straalt deze prachtvrouw uit.” De vraag die iedereen stelt is: hoe word je 100 jaar? Is er een geheim? Inez antwoordt met een brede lach. “Ik probeer me zo weinig mogelijk zorgen te maken. Geen stress dus. In beweging blijven is heel belangrijk, vandaar het volgen van die gymlessen. Voorts probeer ik sociaal in het leven te staan. Een luisterend oor voor de ander, een belletje naar een zieke. Eenmaal per maand verzorg ik samen met een gezellig team een warme maaltijd voor de oudjes.”

Twee dochters

Op haar 40e trouwde ze met Jan, een boom van een man uit Den Bosch. “Je moet weten dat ik als wijkverpleegkundige bij zijn moeder kwam. Ze deed meer dan eens een goed woordje voor hem bij mij. Goed beschouwd heeft mijn latere schoonmoeder ons gekoppeld. Na diverse keren verkering-aan, verkering-uit besloten we in 1967 te gaan trouwen. Met dat huwelijk begon een heel ander leven want ik moest stoppen met werken. Als getrouwde vrouw kon je destijds geen wijkverpleegkundige zijn. ‘Lange Jan’ moest vanaf toen alleen het geld binnen brengen. Hij had een baan bij Van Lanschot. Al snel kregen we twee dochters, Aafje en Sofie. De jongste van het stel (Sofie), werd ziek tijdens haar studie economie in Amsterdam. Helaas hebben we haar moeten afstaan maar het was fijn om te zien hoe haar medestudenten haar tot het laatst begeleid en ondersteund hebben. Aafje heeft inmiddels drie prachtige, volwassen zoons, die bezoeken oma regelmatig of ze facetimen met mij.”

Inez tikt nog rustig haar tenen aan tijd bij een grondoefening. (foto: Huub Hulsen)

Vakanties

Inez blikt met ons terug. “De Tweede Wereldoorlog heb ik als puber heel bewust meegemaakt. Toch was die tijd voor mij niet zo angstig als een huidige oorlog. We hadden tijdens de oorlog geen telefoon, geen radio meer en al helemaal geen tv. Sporadisch hoorde je wat er in de wereld gebeurde. Eén keer is ons dorp getroffen door een bom. Ik ging kijken en zag dat er slechts één huis beschadigd was. Nou, als dat alles is. In onze boerderij hadden we meerdere onderduikers en werd er achter de koeien geslapen door vermoeide mensen die vanuit de stad op zoek waren naar eten bij de boer. In die 100 jaar heb ik gezien dat ook de gewone man op vakantie kon, ook een auto kon aanschaffen, ook eens met het vliegtuig naar een verre bestemming kon gaan. Wij als gezinnetje hebben genoten van vakanties in Spanje, Frankrijk, Italië enz.”

Feest

Op bezoek bij de 100-jarige Inez is een waar feest want zo’n kordate vrouw met zoveel veerkracht en humor moet je met een kaarsje zoeken. Als gelovig mens hoopt en verwacht ze een weerzien met haar echtgenoot Jan en hun dochter Sofie. “Met dat geloof zijn we in de kerk opgevoed en dat geeft me rust.”

De terugblik van een 100-jarige

Nog niet eens zo gek lang geleden, had niemand gehoord van internet, smartphones en elektrische auto's. Wie had er vroeger telefoon? Contact legde je per brief of door even bij de buren binnen te lopen. Reizen deed je per fiets, bus of trein. Vliegen was heel lang voorbehouden aan de rijken. Meer dan eens stierven moeder en kind in het kraambed. Vroeger hadden vrouwen maar één recht en dat was het aanrecht. Vader bracht het geld binnen, moeder runde het huishouden. De afgelopen vijftig jaar konden ook kinderen van de gewone man studeren. Wat gebleven is: je veilig voelen bij vrienden en familie. Wat verdwenen lijkt: rust, saamhorigheid en het touwtje uit de voordeur.