In de rubriek 'Verleden, heden, toekomst' staan inwoners van onze gemeente stil bij hun verleden, praten ze hardop over het heden en mijmeren zij over de toekomst. Dit keer zijn wij te gast bij Erna (1973) die samen met haar partner Peter inmiddels al weer zes jaar in Doeveren woont.

Door Henk Poelakker

Verleden

Drie enthousiaste honden heten ons kwispelend en blaffend welkom in het kleine maar o zo gezellige Doeveren. Erna groeide op in het Gelderse Aalst samen met een broer. Haar ouders waren gescheiden en dat zorgde ervoor dat papa nauwelijks in beeld was. Moeder, broer en zus hadden het financieel niet breed. Aangezien ze dichtbij een camping aan de Afgedamde Maas woonden, mochten ze als kinderen meedoen aan activiteiten op die camping met gesloten beurs: kinderdisco, paaseitjes zoeken, bingo enz. Erna vertelt: “Op die camping vertoefden veel gezinnen uit de randstad met zeer mondige kinderen. Regelmatig werden problemen met geweld opgelost, vielen er rake klappen en dat tekent je als kind. Na de basisschool ging ik samen met nog een meisje naar de LTS in Wijk en Aalburg. Op de afdeling Bouwtechniek waren wij de enige twee meisjes in een omgeving met 500 jongens. Op een van de eerste gymlessen wilde een jongen zich laten gelden door mij uit het niets vol in het gezicht te stompen. Iedereen werd doodstil. Ik had slechts enkele seconden om na te denken. In een hoekje staan grienen? No way. Ik liep op deze jongen af en sloeg met evenveel kracht vol op zijn gezicht terug. De hele klas steunde mij door na deze actie hardop te gaan juichen. Ze waren trots dat ik deze situatie krachtig afhandelde. Een paar dagen later gaf de boosdoener mij een hand en ik gaf hem een hand terug. Daarmee was de kous af.”

Erna vervolgt: "Na de LTS heb ik tien jaar in de metaal gewerkt, ja ik was een pittige tante die de handen uit de mouwen stak. Toen bij dat bedrijf ook een houtafdeling kwam, mocht ik die gaan leiden en daar was ik best trots op. Acute astma zorgde helaas voor een kink in de kabel. Ik liet me omscholen tot secretaresse maar kon mijn draai niet echt vinden binnen dat werk. Na onder andere het plotselinge overlijden van moeder en een echtscheiding, kreeg ik een burn-out, ben aan de lopende band gaan werken, niet denken, alles op de automatische piloot. Uiteindelijk werd ik magazijnchef bij een groot landgoed met leidinggevende taken. Vanaf die tijd ben ik in de logistiek blijven werken.”

Kijk eens hoe mooi die bloemen zijn geworden (foto: Henk Poelakker)

Heden

Met partner Peter woonde Erna elf jaar in Den Bosch. “Prachtige stad, genieten. Maar ik miste de gemoedelijkheid van een dorp, het landelijke, de koeien en de zwaluwen, het groen en het uitzicht. We werden verliefd op deze stek in Doeveren. Vanaf dag één voelden we het woonplezier in deze kleine gemeenschap. Ik had behoefte aan contact, heb overal aangebeld, mezelf voorgesteld en de mensen uitgenodigd voor een kop koffie. Ik wilde onderdeel uitmaken van deze voor ons nieuwe community. Het echte contact en niet het oppervlakkige, dat was wat ik zocht en vond. Inmiddels ben ik actief in het Buurtbestuur om mede leuke dingen te organiseren: playbackshow, kerstkransen maken, vogelhuisjes timmeren, ontmoetingsborrel enz. Zaterdag is in Doeveren vaak de klusdag. Als iedereen op de been is, wordt het extra gezellig. Even een kruiwagen lenen: prima. Heb jij mijn heggenschaar nodig: ik pak ‘m even. Van linedance bij iemand in een grote schuur, kan ik zeer genieten. We dansen nauwelijks op countrymuziek maar meer op urban, soul, hiphop enz. Daarnaast heb ik een hele leuke hobby, samen met de buurvrouw: iets maken van keramiek. Op de foto zie je mij met zelf gemaakte keramieken bloemen. Een hele fijne bezigheid. We noemen ons BuufKeramiek en helpen graag anderen op weg naar deze fijne hobby. Voorts ben ik graag buiten, lekker de honden laten rennen. Met enige regelmaat pas ik op andermans viervoeter, heb daar zelfs specifieke scholing voor gevolgd.”

Toekomst

Hoe kijkt Erna naar de toekomst? “Heel positief. Iedere morgen ervaar ik als een geschenk en besef ik hoe gelukkig ik hier ben. Van harte hoop ik dat wij als dorpsgenoten dat allemaal koesteren. Elkaar helpen en bijstaan is hier heel gewoon en tegelijkertijd heel bijzonder. Samen maken we hier mooie herinneringen en proberen we voor de jeugd een voorbeeld te zijn. Heb ik zorgen? Tja, Waalwijk komt met zijn industrie wel heel dichtbij. En zitten we hier te wachten op megawindmolens? Niet dus! Maar ik blijf optimistisch, wat er ook gebeurt. Vol vertrouwen blijf ik naar de toekomst kijken, beseffend dat het geluk vaak in de kleine dingetjes zit. Even een bezoekje bij een zieke, even een helpende hand uitsteken, dat maakt nou net het verschil.”