Het is nu zeven jaar geleden dat Corry van Spijk uit Drunen een ernstige val met de fiets maakte toen ze ’s ochtends naar haar werk wilde gaan. Een kat zat in haar voorwiel gedraaid. Wat eerst een simpele val leek, bleek in de dagen daarna steeds meer beperkingen en zorgen te geven. Ze kon amper meer zelfstandig uit bed komen. Een lang revalidatietraject volgde. Hoe is het Corry al die jaren vergaan en hoe houdt zij zich nu op de been, positief als ze is?

Door Irma van Veldhoven-Brok

Actief leven

Wat was het voorheen een actief en vrolijk leven, dat Corry (62) leidde. Ze was voetbal- en handbalcoach. Geliefd was ze, als jeugdtrainer bij RKDVC en Avanti in Drunen, speelde altsax en kleine trom bij CV De Dubbeldekkers, de grote trom bij Maanszat en was overblijfmoeder, met de nodige papieren waaronder EHBO. Ook was ze vrijwilligster voor mensen met een beperking. Ze wandelde veel. Voor tochten als De 80 van de Langstraat draaide ze haar hand niet om. Ook hield ze wel van een feestje en 'was er altijd graag bij', zoals ze het zelf uitdrukt. Carnaval en evenementen liet ze niet gauw voorbij gaan.

Begin 2019, na de kerstvakantie, had Corry er weer veel zin in om te gaan werken. Dat deed ze bij Mikz Kinderopvang al 12 jaar. Bij Jumbo in Drunen was ze toen al goed op weg om met veel plezier haar 40-jarig werkjubileum te gaan volmaken. Toen ze die eerste werkdag van 2019 een ruit van de koeling stuk reed, dacht ze nog: 'Scherven brengen geluk, dat moet een goed jaar gaan worden!'

Corry (midden) met Maanszat in 't Rad in Elshout, 2018.

Alles deed pijn

Hoe anders begon haar dag niet lang daarna op woensdag 16 januari, toen ze om 7.15 uur naar haar werk fietste. Het ging mis toen ze net haar eigen straat uit was. Ze zag links een zwarte vlek en het volgende moment lag ze op straat naast haar fiets: “Dat ging zo snel allemaal.” Ze wilde opstaan maar dat ging moeilijk. Alles deed pijn, haar rug, nek, schouders, heup en knie. Ook waren haar jas en broek kapot en haar knie bloedde. Corry vertelt: “Ik dacht, ach dat geneest wel weer, en sukkelde wat over straat om mijn telefoon en boterhammen te pakken die uit mijn tas waren gerold. Toen hoorde ik gekrijs van een kat, verder was er geen mens op straat.” Corry zag de kat tussen haar spaken en voorvork zitten, maar durfde zelf niks te ondernemen. Ze belde aan waar licht brandde. Later kwam haar man Toon met een kniptang. Hij heeft de kat bevrijd. Die liep mank weg. Corry kreeg ondersteuning om thuis te komen en is meteen gaan liggen. Naarmate de dag vorderde werd ze weeïg vanuit haar buik, voelde zich naar en kreeg meer pijn in haar hele lichaam, dat steeds stijver werd. Haar bril was kapot. Toen ze steeds meer last van de zijkant van haar hoofd kreeg, waar een schaafwond te zien was en een enorme bult kwam opzetten, zijn ze ’s avonds naar de huisartsenpost gegaan. Er werden zware kneuzingen aan de linkerkant van haar lichaam geconstateerd en een hersenschudding. Rust en pijnstillers werden voorgeschreven.

Revalidatie, therapie en corona

Naarmate de dagen vorderden, kon ze steeds minder en moest ze uit bed geholpen worden door haar man en kinderen. Dagen werden weken en weken werden maanden. De kneuzingen in haar lichaam herstelden, de duizeligheid en hoofdpijn werden erger. Praten ging moeilijker. Ze kreeg klachten van overprikkeling bij licht en beelden en had ernstige concentratieproblemen. Ook kon ze steeds moeilijker lopen. Geluiden als het ritselen van een plastic zak, het pruttelen van een koffiezetapparaat of het zoemen van een vaatwasser, konden haar gek maken. Als ze tien minuten ergens mee bezig was, moest ze afhaken. Ze probeerde iets op het werk bij te dragen, maar dat lukte niet. Veel leuke en sociale activiteiten moesten uit de agenda geschrapt worden. Het was een verdrietige tijd voor de, tot dan toe, actieve en sociale Corry en haar gezin. Toen ze in april 2019 een doorverwijzing naar de neuroloog kreeg, volgden tests en een MRI-scan. “Wat een getik en geklik is zo’n MRI, heel vervelend als je toch al nergens tegen kunt”, zucht Corry. Hoewel daar niets concreets uitkwam, ging ze toch een revalidatietraject in. Dat verliep allerminst vlot. Door haar korte spanningsboog werden de afspraken aangepast. De rit met de auto ernaar toe maakte haar al moe vanwege de snelweggeluiden en bewegende beelden. Ze was al 'afgewerkt' als ze in Tilburg aankwam. Een bril met prisma glazen en oortjes met noise cancelling gaven wat verlichting. Relatief korte tijd therapie was wat er overbleef aan mogelijkheden. Met veel rusten tussendoor en erna.

Corona maakte het vanaf 2020 nog gecompliceerder. Afspraken werden veelvuldig afgezegd en verzet. Digitaal contact was niet mogelijk voor Corry. Het was erg moeilijk om uit de negatieve spiraal te blijven. Lekker zomerweer betekende voor Corry: geluiden van grasmaaiers, elektrische heggenscharen, koerende duiven in de ochtend en andere buitengeluiden waar ze niet meer tegen kon. In die jaren was het erg eenzaam, ook nam het mensenmens Corry op afstand afscheid van dierbaren die overleden: ”Je kon geen knuffel geven en dat vond ik erg moeilijk.” Door het schrijven van gedichten kon ze haar gevoelens kwijt en relativeerde ze haar situatie. Ze haalde er troost en moed uit.

Corry (links) met haar maatje Ellen (overleden in 2022) in 2018.

Lichamelijke beperkingen

De lichamelijke klachten aan schouder, heup en dijbeen hielden ook aan. Bepaalde lichaamsfuncties werden minder, veroorzaakt door een verzwakte aansturing door de hersenen. De complicaties stapelden zich op. Corry: “Toon heeft meerdere keren in 2020/2021 zijn overtuigingskracht moeten aanspreken om mee naar binnen te mogen bij een arts, om alles te snappen en later ook het vervolg mee te kunnen begeleiden, want ik kreeg niet alles mee.” Ze lag vaak wakker, voelde zich niet (meer) serieus genomen. Ze werd doorverwezen naar een optometrist om te kijken of die nog adviezen had om iets te verbeteren aan onder andere de visuele klachten, duizeligheid en overprikkeling door licht en beelden. De uitslagen van de tests waren niet mis te verstaan: Zwak functionerend visueel systeem, zwak vermogen tot scherp stellen, de ogen richten erg onstabiel en oogbewegingen verlopen niet soepel. Dynamische activiteiten kunnen niet ondernomen worden. Therapie om de neurale balans tussen focaal en ruimtelijk zien te herstellen volgde.

Hersenletsel

In het voorjaar van 2021 kwam de uitslag van een NPO (neuropsychologisch onderzoek): Zeer trage verwerking van informatie, traag reactievermogen, verstoorde concentratie, verminderde geheugenfunctie en snel vermoeid. Ernstige cognitieve stoornissen, het kwam allemaal bikkelhard aan bij Corry. De neuroloog bevestigde dat sommigen (10% van de NAH-patiënten) dit overkomt. Er is op de scan niks te zien, maar de beperkingen zijn er wel degelijk.

Volgende week kun je in dit Weekblad verder lezen, hoe het leven van Corry in de daarop volgende jaren is verlopen, hoe het nu met haar gaat en hoe ze zichzelf ertoe aanzet om elke dag positief te blijven.