Wie de vesting van Heusden nadert, kan niet om de schoorsteen heen die ooit bij de conservenfabriek hoorde. In 2008 sloot deze fabriek, na bijna 100 jaar, zijn deuren. Machines vielen stil, de aan- en afrijdende vrachtwagens met groente en fruit behoorden plotseling tot het verleden. Veel werknemers gingen een onzekere toekomst tegemoet.

Door Henk Poelakker

Veel gelezen

Dat deze rubriek ook ver buiten onze gemeentegrenzen wordt gelezen, mag blijken uit het feit dat één van de kinderen van directeur meneer Louis ons benaderde. Dochter Mieke (1947) werd net als de andere zeven kinderen geboren in het fraaie woonhuis aan wat nu de Stadshaven is (destijds het Wilhelminaplein). We laten haar vanuit het Groningse dorp Glimmen, onder de rook van de stad Groningen, aan het woord. “We hadden thuis veel ruimte om te spelen: knikkeren, trefbal, verstoppertje. Zeilen kon ik al vanaf mijn elfde. Samen met vriendinnen de Maas op. Heerlijk! Na de katholieke meisjesschool in de Vesting, ging ik naar het dr. Mollercollege in Waalwijk. Met meerdere kinderen uit Heusden fietsten we gezamenlijk door weer en wind, de meiden steevast op kop richting ‘de stad’. Vlak voor Waalwijk kwamen de jongens pas naar voren. Natuurlijk speelde de conservenfabriek een grote rol in ons gezin. Als vader belangrijke klanten op bezoek had, aten die mensen met ons mee. Zij genoten van het lekkers dat moeder klaar had gemaakt: overheerlijke erwtjes uit blik, de lekkerste appelmoes van het land en een toetje met verrukkelijke jam van Jonker Fris.”

Mieke van Wagenberg danst in 1959 met haar vader. (privéfoto)

Vader bleef de grote baas

Mieke vertelt verder: “De glorietijd van Jonker Fris was uiteraard heel fijn om van dichtbij mee te maken. Vader ging in die jaren vaak naar Amerika en Canada. Ik denk niet alleen voor het natuurschoon maar vooral om mogelijke partners te vinden. In Europa was het devies: je moet groot zijn om mee te kunnen in de zakenwereld. Uiteindelijk heeft een Amerikaans bedrijf onze fabriek overgenomen. Vader bleef ter plaatse de grote baas, hoewel hij de processen in de fabriek graag aan anderen, zeer deskundige medewerkers, overliet. Mijn vader had expertise op diverse fronten: geldzaken, verkoop van producten, leggen van contacten en hij luisterde naar de adviezen van mijn moeder. Hij was een sportieve man. Naarmate de jaren gingen tellen, stapte hij over naar de golfsport. Hij bemerkte dat je op the green goed zaken kon doen in een sportieve entourage. Toen vader de pensioengerechtigde leeftijd had bereikt, is hij teruggetreden. In de wintermaanden genoten onze ouders van het overwinteren in Zuid-Spanje.”

Over Heusden

Mieke vertelt dat ze nog ieder jaar naar Heusden komt. “Ik bezoek dan graag de uitvoering van de Matthäus Passion. Heusden is een heel mooi vestingstadje geworden, qua inwonertal vergelijkbaar met mijn woonplaats in het hoge noorden. Jammer dat de gebouwen van Jonker Fris er zo troosteloos bijstaan. Vanaf deze plaats een groet aan bekenden in en om Heusden.”