Op de leeftijd van 15/16 jaar begon hij met presenteren. Vervolgens speelde hij zo’n slordige veertig jaar toneel. Voor de vierde keer nu was Coriel van Delft (59) regisseur van de toneelstukken die het gezelschap 'Zoeklicht' in Elshout op de planken brengt.

Door Irma van Veldhoven-Brok

KPJ en Zoeklicht

Het begon allemaal bij KPJ (Katholieke Plattelands Jongeren) Drunen/Elshout voor de destijds 15/16-jarige Coriel. Naast het spelen van toneelstukken organiseerde die vereniging ook sportdagen, zeskamp, feestavonden en kon je er ook handballen en volksdansen. Van oorsprong bestaat de gefuseerde vereniging al meer dan honderd jaar, vanaf 1922. Toen waren dat nog de RKJB en RKBB, apart voor jongens en meisjes. Vanaf 1956 werden toneelstukken gemengd opgevoerd onder de naam KPJ. De animo voor de verschillende activiteiten nam in de jaren gaandeweg af, maar de toneeluitvoeringen bleven wel druk bezet en bezocht. In 1996 werd het 'Toneelvereniging Zoeklicht' en ligt de focus geheel op toneel en theater. Toen hij ruim 40 jaar geleden samen met onder andere Jos van den Hoven en Wilco van Delft begon bij de vereniging, was Coriel meteen de presentator: ”Ja, dat deed je dan gewoon!” Het jaar erop ging hij mee toneelspelen en heeft dat zo’n kleine 40 jaar met veel plezier jaar gedaan. De vereniging speelt vooral kluchten en blijspel. “Je kunt je helemaal laten gaan in de domste rollen en dat geeft zoveel energie!”, vertelt Coriel.

Regisseur

Toen Bianca van Dijk graag weer ging toneelspelen, nam Coriel het stokje van haar over als regisseur. Coriel: “Dat leek me wel leuk, mensen motiveren en enthousiasmeren, coachen. Het is de kunst positief te blijven, ook al zit het wel eens tegen, want je moet de hele groep meenemen.” Wat Coriel het leukste vindt aan zijn rol als regisseur? “Als het gaat lopen, geeft dat enorm veel plezier! Hoe dichter bij de voorstelling, hoe meer alles op z’n plek valt in het stuk en voor alle spelers. Ik zie dan bij iedereen het vertrouwen groeien en dat maakt mij dankbaar en trots op ons sterke team. Dan ontstaat ook de 'flow', die we ervaren, als je spel sterker wordt door je tegenspeler. Je stimuleert elkaar in het toneelspel en daar wordt het beter van. We hebben enorm veel plezier onder elkaar!”

Soms stromen vanuit het jeugdtoneel nieuwe leden in of doen spelers van andere toneelverenigingen mee. Een toneelvereniging probeert de rolverdeling zo gevarieerd mogelijk op te zetten en is daarom altijd op zoek naar nieuwe, ook jonge leden, om die variatie levendig te houden. “De flexibiliteit voor nieuwe rollen is belangrijk, om nieuwe combinaties te maken”, vertelt Coriel. “Om dezelfde dynamiek tussen tegenspelers in verschillende stukken te voorkomen.”

Goed overleg

De spelers hebben altijd de vrijheid om hun ideeën te delen. Coriel: “Soms is er een verschil van inzicht, maar gelukkig komen we daar altijd in goed overleg uit, ik ben trots op de goede sfeer in onze vereniging.” In een eerder stuk 'Het laat de pastoor koud' gaf Coriel soms wat tegenstrijdige opdrachten aan de spelers, waardoor ze zich afvroegen: 'Ja, wa wiltie nou?!'. “Tja, toen is, met een knipoog natuurlijk, de term 'regi-zeur' ontstaan. Die is nooit meer weggegaan. Want als zoiets weer eens voorkomt krijg ik ‘m meteen weer teruggekaatst!”, vertelt Coriel lachend.

Het is belangrijk dat iedereen zich in zijn rol kan inleven. Daar wordt bij aanvang van het nieuwe seizoen, na de zomer, dan ook aandacht aan gegeven. De hele winter door is er elke donderdag repetitie. Coriel: “Al ruim 20 jaar doen we dat met een gezellig samenzijn achteraf. De groep is hechter geworden omdat je zo meer kan uitwisselen met elkaar, het is een vriendengroep geworden.”

De voorbereidingen voor het toneelstuk 'Wat ’n drama' liepen goed. Ook in dit stuk, omdat het draait om wat er allemaal mis kan gaan bij het toneelspel, is het belangrijk dat iedereen zich erin herkent. En dat doen ze volgens Coriel. Tijdens de repetities ontstaan er wel eens lachbuien door de grappen en komische situaties. “Maar toch houden we dat goed in de hand”, zegt Coriel met een knipoog. “Ik hou ze wel in het gareel, want anders kom je nergens natuurlijk!”

Eén grote familie

De grime, de kostuums, het decor, alles wordt ontwikkeld en voorbereid met vrijwilligers. Ans van der Aa schildert het decor. Er is een heel team actief vóór en achter de schermen. Veel familieleden, ook het gezin van Coriel is nauw betrokken bij de voorstelling. Zo worden bardiensten gedraaid, lootjes verkocht en is er toegangscontrole. Er is een bouwploeg voor het decor en er wordt eten gekookt. “Eén grote familie, totaal zijn het er zo’n 50, denk ik”, schat Coriel. Vlak voor de voorstelling is er een peptalk en een 'Toitoitoi': Coriel rijkt dan een beloning/aandenken uit om de waardering te laten blijken voor alle inzet en tevens veel succes voor de voorstelling te wensen. “Iedereen toont inzet. Ik ben dankbaar voor het enthousiasme van de spelers zelf, dan loopt ‘t van eiges!”, benadrukt Coriel nog maar eens. Hij probeert ook zelf altijd overal bij te zijn: “Ja, want ze willen altijd graag weten hoe ik er tegenaan kijk.”