Het verhaal neemt je mee naar het alledaagse leven van Anton Pieck: zijn schilderlessen op de basisschool, het maken van schilderijen in zijn eigen atelier en zijn dagelijkse wandeling door het park. Tot Helena Reijnders hem vraagt sprookjes te ontwerpen voor het Sprookjesbos. Eerst ziet Anton dit niet zitten, maar al snel ziet hij niets anders dan sprookjes om zich heen. Zijn klas verandert in een groep dwergen, zijn kinderen vliegen als elfjes tegen het plafond en het lukt hem niet meer om iets anders te tekenen dan sprookjes. Uiteindelijk geeft hij eraan toe en maakt hij, met behulp van alle mensen die iets voor hem betekenen, de schilderijen voor het Sprookjesbos.

Lovende woorden

Aangezien het een geheel originele voorstelling is, wisten de mensen in de zaal niet goed wat zij konden verwachten. Tijdens de opvoering merkte je dat de zaal steeds meer werd meegetrokken in het verhaal. Het publiek had geen tijd om zich te vervelen en werd steeds opnieuw verrast. Dat de voorstelling indruk maakte, blijkt ook uit de woorden van Judith Bartel, conservator van het Anton Pieck Museum: “We hebben er allemaal van genoten! Wat een productie!”

Er waren vooral veel lovende woorden voor de zelf gecomponeerde muziek van Jurrian Marx, de koorzang en de diversiteit aan rollen. Veel castleden hadden namelijk dubbelrollen. Zo was de buurvrouw van Anton ineens Moeder Geit, een hardloopster in het park werd Assepoester en zo veranderde het normale leven van Anton Pieck in een sprookjesbos.

Vooral de groepsnummers maakten veel indruk, niet alleen door de prachtige koorzang, maar ook door de kleurrijke plaatjes die er ontstonden. De kostuums waren passend bij het tijdsbeeld en de sprookjesfiguren maakten het verhaal levend. Daarnaast heeft choreografe Linde Vos ervoor gezorgd dat veel wisselingen van decor door castleden zelf werden gedaan, waardoor er weinig tot geen stiltes vielen en het tempo van de voorstelling hoog bleef.

Kers op de taart

De regie was in handen van Martin van Bommel. Voor hem is het maken van een voorstelling altijd een zoektocht. “Wat een grote uitdaging was bij het maken van dit stuk, was dat de tekst nog niet af was toen we al begonnen met repeteren”, aldus Van Bommel. Voor hem viel pas alles op zijn plek bij de generale repetitie. “Dan zie je voor het eerst het complete plaatje; dat is altijd de kers op de taart.”

Wie de voorstelling heeft mogen zien, heeft iets bijzonders meegemaakt: Een musical die nog lang zal bijblijven.