Als op woensdag 25 maart hoofdrolspeler van dienst, Miranda de Hoop, zichzelf in een lange monoloog introduceert als een 'fuckingvrouw' met de f van vrouw, jawel, dan voelt de theaterbezoeker al nattigheid. Wanneer ze vervolgens fanatiek vertelt dat ze hier in alle rust in het volkstuincomplex, beter: Volkstuin Complex, aan haar nieuwe 'fucking' feministische thriller met humor gaat werken, dan is de boodschap helder. Individuele verlangens versus de verwachtingen van het collectief. Hier gaan koppen rollen.

Door Dimph Vos

Hoe complex wil je het hebben?

We hebben het hier over een complex complex, wat meteen al blijkt als Miranda kennismaakt met een aantal mede-volkstuinders. Als schrijfster mag ze vragen en schrijven wat ze wil, want literatuur schrijven is een creatief proces dat vrij is van wetten. Ze is dan ook niet te beroerd het gezelschap dat haar welkom wil heten te vragen wat ze voor schepsels zijn: “Mongolen, verstandelijk gehandicapten, mensen met beperkingen of welke andere bewoordingen er ook zijn bedacht voor ‘jullie soort’.” Oeps. Een zekere gene maakt zich meester bij menig toeschouwer. Kan dit zo maar worden gezegd? Hier doet de hilarische mimiek van de groepsleden zijn verzachtende werk.

De Keltische dames van Joop. (foto: Eric Meuffels)

Humor op het randje

Laat duidelijk zijn, veel humor is op het randje, soms zelfs eroverheen, politiek incorrect wellicht, vooral voor degenen die ‘waakzaam’ zijn, maar het is tegelijkertijd een verademing eindelijk weer eens voluit te kunnen lachen.

Natuurlijk krijgt de moeder van Miranda, Anneke, de rol van altijd bedisselende, goedbedoelende, nooit eisende maar altijd gevende, zichzelf opofferende moeder. Ook nog weduwe, maar je hoort haar niet klagen. Daar ben je immers moeder voor!? ‘O, nee, hoor, Miranda, je hebt het al druk genoeg. Ik doe het graag voor je. Alle begrip, ik geef liever met een warme hand dan met kouwe klauwtjes.’ Toch lust ze haar kind rauw, al horen we dat pas tegen het eind van het spel, vlak voordat Miranda haar de hersens heeft ingeslagen. En niet alleen die van de moeder.

Rilke of sensuele Joop

Zelfs de dichter Rilke lijkt even zijn intrede te doen, als de sensuele Joop met zijn diepzinnige uitspraken Miranda doet denken aan deze dichter, man van de diepgaande spiritualiteit en emotionele expressie. Zo wordt de toeschouwer via literaire uitstapjes het volkstuinleven binnengeloodst, waar Joop zijn eigen harem zorgvuldig verborgen houdt, maar, zodra ze al dansend en zingend het podium betreden, door het voltallige publiek worden toegejuicht.

Joop houdt van vrouwen, dus ook van moeder Anneke, én van planten. Wat zou hij graag de vijg van Miranda besproeien, wat zou hij graag… Miranda raakt door het dolle heen, totdat ze beseft dat hij haar meegebrachte twijg bedoelt, die geen vijg is. Ze biedt haar excuses aan, maar wie was hier fout? A dirty mind is a joy for ever. Als Joop ter plekke neervalt om nooit meer op te staan, is de aanblik van de hulpdiensten met strijkijzers als defibrillatoren zo geestig, dat zelfs Annekes verdriet om ‘haar nieuwe man’ door luid gelach uit de zaal wordt overstemd.

Arme Barry, de controle kwijt. (foto: Eric Meuffels)

Brave Barry

Barry, of Berry, is de man van de regeltjes, want zonder regels geen orde op het complex. Hij is het die een feest voor kinderen wil organiseren en uiteindelijk Miranda onder morele dwang overhaalt de clown te vervangen, die helaas een dag te vroeg al aan het feestje was begonnen. Arme Barry, wat een jeugdtrauma al kan veroorzaken.

De vier clowneske figuren die Miranda alle vier Bob heeft gedoopt, vormen een onmisbare keten in het complexe geheel. Deze harde werkers verstoren voortdurend Miranda’s rust. Ze zorgen voor aanhoudend kabaal en enorme hilariteit, dankzij hun mimische spieren die ze geen seconde rust gunnen. De toeschouwer kan er geen genoeg van krijgen, net zoals van de schitterende optredens van dansers en zangers, met muziek van onder anderen Neil Diamond, Het Goede Doel, Vera Lynn en Zonnie M.

Foute Evert en Eva

Evert lijkt de man die Miranda’s hart kan verwarmen, maar niets is wat het lijkt. Uiteindelijk krijgt Miranda ook hem naar de eeuwige jachtvelden, evenals Barry en haar moeder. Vanuit de grond van haar hart zingt ze: Land of Hope and Glory, Mother of the Free (…) Nu zullen uitgeefster Tillie en de Ficus/fiscus/boekhoudster krijgen wat ze wilden, een nieuwe fucking feministische thriller met humor. Althans, dat kondigt Miranda aan vanuit de gevangenis via een interview met Eva. Missie geslaagd.

Grandioos

Wanneer een amateurvereniging dankzij de creatieve regisseur Harold Schraven, de fraaie belichting, veel humor, grandioze cast, prachtige decors, kleding en kapsels en heerlijke muziek zo veel mensen een fantastische avond kan bezorgen, dan is dat weer een diepe buiging waard. Extra lof voor Femke Lijbers die zich als Miranda een gigantische tekst met bijbehorende mimiek eigen heeft gemaakt.