Ondanks of misschien wel dóór het prachtige zonnige lenteweer op 6 april, tweede paasdag, was er veel belangstelling voor het optreden van Michel Risseeuw (68) bij Lokaal 23 in Heusden. De singer-songwriter uit Tilburg voerde het aandachtige publiek mee naar memorabele momenten in zijn leven. Al zeven jaar lag het liedjes schrijven een beetje stil, vertelde hij vooraf, maar sinds hij met pensioen is, heeft hij weer volop inspiratie en dat leidde al tot twee nieuwe liedjes die hij graag deelde met het publiek.

Door Irma van Veldhoven-Brok

Goed gevulde huiskamer

Het verbaasde Michel zelf ook, dat Lokaal 23 om 16.00 uur toch helemaal volstroomde op tweede paasdag. Wellicht waren veel mensen al lekker buiten geweest op deze zonnige middag. Nu tijd voor een mooi huiskamerconcert, met een hapje en een drankje. Met betekenisvolle liedjes, waar emotie in lag, boeide Michel zijn publiek.

Levensverhalen

Nu Michel niet meer de druk en verplichtingen van een werkend leven ervaart, komt de nieuwe inspiratie vanzelf, licht hij toe. Met 'De Ochtend' beschrijft hij het geluk van het wakker worden naast je lief en samen de nieuwe dag te mogen beginnen. Hij speelt met zijn hart en wisselt eigen nummers af met mooie covers, die voor hem een bijzondere betekenis hebben. Zo vertelt hij hoe hij 11 jaar oud was toen hij 'Streets of London' van Ralph McTell voor het eerst hoorde: “Het gaat over leren relativeren als ’t even niet zo goed met je gaat.” Het lied 'Niets meer weten, niets meer zien' schreef Michel als reactie op al het negatieve nieuws. In deze tijd van oorlog, geweld, bedrog en corruptie, waarin alles om geld draait, benadrukt hij, is dat liedje heel actueel. Op mondharmonica zet hij dat kracht bij.

Michel speelt vervolgens 'Als ge ooit' van Gerard van Maasakkers: “Maar dan zonder de zachte G”, kondigt hij aan. Michel is van oorsprong geen Brabander, maar heeft zeker de warme stem om dit nummer vol gevoel over te brengen en het publiek te raken. En ook de mondharmonica geeft er een extra dimensie aan.

Michel wisselt steeds tussen twee verschillende gitaren en moet soms even stemmen. Het is alleen op díe momenten, dat het publiek wat afgeleid raakt. Als Michel weer het woord neemt of begint te spelen is er weer de volle aandacht. Bijvoorbeeld bij de liedjes van Simon en Garfunkel. 'Homeward Bound' gaat over heimwee en hoe je verbonden kunt zijn aan 'thuis'.

Bijzondere teksten

“Nu ik zelf ’n ouwe hond begin te worden, kijk ik af en toe terug op ’t leven. Sommige dingen hadden beter gekund, denk ik dan”, bekent Michel, voor hij 'Yesterday when I was Young' (1967) van Charles Aznavour, inzet. 'Compleet gestoord' schreef Michel na ervaringen in zijn werk, bij een Amerikaans/Amsterdams bedrijf waar in zijn beleving 'Iedereen ontspoord, langzaam vermoord, compleet gestoord' werd. Daarbij werd het gewaardeerd mee te zingen. In zijn volgende eigen liedje 'Niet genoeg' beschrijft hij de situatie, dat je elkaar kwijt kunt raken bij moeilijke levensgebeurtenissen, die lastig te verwerken zijn. “Je kunt dan ook even jezelf verliezen”, benoemt hij en licht toe: “Niet genoeg gesproken, gekeken, gegeven of gezegd. Niet genoeg geluisterd, begrepen of gevraagd, of was er simpelweg niet genoeg liefde?” Het gaat over het ervoor willen vechten, maar niet weten hoe.

Rouw

“Je omgeving lijkt vaak te weten hoe je met rouw moet omgaan, maar dat is iets zó persoonlijks, dat je denkt: 'Laat mij maar met rust'. Hoe goed men het ook allemaal bedoelt. Daar gaat wat mij betreft het volgende liedje over”, zegt Michel en hij zingt een melancholisch 'Laat me' van Ramses Shaffy en speelt ook hierbij vol overgave op mondharmonica. Toen hij bijna 50 jaar was, maakte Michel een ontslag mee. Zijn eigen nummer 'Two Five Zero Three Five Eight' gaat over die ervaring. De opmerkzame luisteraar herkent een datum in deze titel. Als hij destijds zelf nog niet gedeprimeerd was door zijn werkloosheid, werd hij dat wel door hoe hij behandeld werd als werkzoekende.

'Zijn wie ik ben' is één van zijn recente nummers en gaat over “Me bevoorrecht voelen, omdat iemand van je houdt, terwijl die weet hoe ik ben." Het eigen nummer 'Puur Geluk' neemt ’t publiek mee naar Italië, waar de wegen smaller worden, zoals Michel ’t beschrijft: “Het gaat over het elkaar terugvinden als je veel tegenwind hebt gehad. Ik wil weer gaan voelen, hoe je mij gelukkig maakt!”

Beschouwend

“Het lijkt zo vanzelfsprekend, dat we het hier zo goed hebben, maar dat is het niet”, zegt Michel voor hij het legendarische nummer 'Imagine' (1971) van John Lennon gaat zingen. Een nummer wat opnieuw heel actueel is. Met de mondharmonica begint Michel het intro van 'Have I told you lately' (Van Morrison). “Ik moest even uitvinden, hoe ik het moest doen met mijn vingers”, vertelt Michel bij het nummer 'Kathy’s Song' (1965) van Simon en Garfunkel. “Maar het is gelukt!”. En dat kan het publiek beamen als het luistert naar het gevoelige gitaarwerk.

Dankbaar publiek

Michel bedankte iedereen die deze middag kwam luisteren. Het laatste van de 16 liedjes was 'Ik heb je lief', recht uit het hart. Michel: “Dat liedje heb ik geschreven voor mijn lief: Na alles wat we samen overwonnen, heb ik je meer dan lief!”

Veel prachtige, betekenisvolle teksten om te laten bezinken. Die maakten indruk op de mensen deze middag. In deze liedjes konden velen zich herkennen vanuit bepaalde ervaringen of levensgebeurtenissen. Emotioneel werd men geraakt. De warme stem van Michel zong nog na in de hoofden van sommigen. Fijn dat hij weer nieuw repertoire opbouwt.

Terwijl de hoed rondging (de toegang was gratis), werd nog nagepraat en geborreld. De zon scheen nog steeds fel aan de heldere hemel, toen men huiswaarts ging, te voet of op de fiets, of toch gemotoriseerd, op deze prachtige, muzikale, tweede paasdag.