Al de twaalfde voorstelling speelde Wouter Struik in De Voorste Venne in Drunen afgelopen weekend. Deze keer met gastspelers Anja Spee-IJpelaar, Kim van Delft-Ketelaars en Jil van Dongen. Van dit toneelstuk 'Vaders', geschreven door Haye van der Heyden, was de regie in handen van Hannie van Spijk.

Door Irma van Veldhoven-Brok

Watch OUt theaTER

Wouter was al jong een gedreven acteur. Begonnen bij ONS, de jeugdafdeling van de Drunense toneelvereniging ONA, waar hij vervolgens ook instroomde, kreeg hij de smaak te pakken. In Amsterdam, waar hij daarna woonde, sloot hij zich aan bij een toneelgezelschap en won een éénakterwedstrijd in Haarlem. Terug in Drunen stond hij al gauw op het podium met een monoloog, 'Smakelijk Kerstfeest' van Steven Berkoff. “Dat was pittig, om zeventig minuten met je eigen gedachten te praten”, vertelt Wouter. Maar toen al regisseerde Hannie van Spijk hem en dat was de basis voor een langdurige samenwerking. In 2012 werd Watch OUt theaTER (WOT) opgericht. Jaarlijks worden gastspelers uitgenodigd en wordt een stuk ingestudeerd. Meestal in Drunen, maar ook in de Verkadefabriek in Den Bosch en in Amsterdam is al eens gespeeld. Tussendoor heeft Wouter nog twee andere monologen gespeeld; 'Als het leven je niet meer liefheeft' en 'Scrooge'. Met WOT spelen ze (tragi)komedies. De diepere laag waarover nagedacht kan worden, is kenmerkend. Ook is het decor vrij 'basis'. “Het gaat om het stuk, de tekst en het spel waar het publiek voor komt”, aldus Wouter.

Vader Sjors (Jil) links en zoon Daniël (Wouter) in goed gesprek in 'Vaders'. (Foto: Irma van Veldhoven-Brok)

Vader Sjors (Jil) links en zoon Daniël (Wouter) in goed gesprek in 'Vaders'. (Foto: Irma van Veldhoven-Brok)

Een hele organisatie

WOT heeft geen leden en geen contributie-inkomsten. Het moet het financieel hebben van sponsoring, kaartverkoop en Rabo Clubsupport. Die laatste bracht dit jaar € 344,75 op. Er zijn de laatste jaren ook goede doelen gekoppeld aan de voorstellingen, als KWF, Alzheimer Nederland en nu Stichting ALS Nederland. Wouter zorgt vaak zelf voor wat zaken eromheen, zoals de publiciteit en decorstukken. Hij heeft het er vaak druk mee: “Maar het is mijn hobby en daarom is het niet erg! En gelukkig helpen anderen, bijvoorbeeld Hannie denkt mee over het decor.” De laatste weken voor de voorstelling loopt de spanning op. Wat het thuisfront daarvan merkt? “Nou”, zegt Wouter. “Ik geloof niet dat het thuisfront dit als vervelend ervaart.”

Samen spelen

Wouter: “Onderling vertrouwen in de groep is essentieel. Je bent van elkaar afhankelijk, zowel in het spel als tekstueel. De vonk springt over naar het publiek als er wat extra’s is, de match, de magie!” Tijdens de repetities lachen ze heel wat af, op het podium is dat Wouter slechts één keer gebeurd, vorig jaar bij 'De man van je leven'. “Mijn tekst vergeten, dat is ook een angstdroom, maar die speelt bij veel meer acteurs.” Wat hij dan doet? “De tekst in mijn hoofd heel snel een keer terugspoelen en dan hopelijk op het goede punt weer oppakken.” (Dat lijkt wel een beetje op kunstmatige intelligentie wat die hersens daar doen?) “Soms kunnen tegenspelers er nog een draai aan geven als dat mislukt, zodat je verder kunt. Meestal merkt het publiek het nauwelijks.”

Foto: Drunen4you

Foto: Drunen4you

Vaders

Op vrijdagavond 17 oktober liep het al goed vol bij De Voorste Venne. Gezinsleden van Wouter hielpen bij de toegang. De muziek van Stef Bos, 'Papa, ik lijk steeds meer op jou', zorgde er bij aanvang voor dat het publiek stilviel en aandachtig de eerste scene in zich opnam. Wat doe je als zoon (de overspelige Daniël) als je vader Sjors komt vertellen dat hij ziek is, zorg en hulp nodig gaat hebben en eraan dood zal gaan? Veel intense gesprekken voeren, jezelf afvragen waarom je voor hem zou gaan zorgen als hij dat nooit voor jou en je moeder heeft gedaan? Vader heeft namelijk met veel vriendinnen ook een feestje van zijn leven gemaakt. In deze fase beseft Sjors wel dat dat niet voor iedereen een feestje is geweest, maar ja, wat heb je eraan om spijt te hebben? Daniël stelt dan toch voor: "Kan pa niet bij ons in het computerkamertje?" Zijn vrouw Lara (Anja) heeft daar heel andere ideeën over en eigenlijk heeft Daniël het te druk met zijn nieuwe vlam Anouk om dit soort problemen het hoofd te bieden.

Sterk acteerwerk maakte er een heel natuurlijk geheel van. Veel interacties, snel, vol humor en temperament, maakten velen aan het lachen. Knap van Kim, hoe zij vlot over het podium rolschaatste, als Anouk, de maîtresse van Daniël (Wouter) en precies op het juiste moment vloeiend op zijn schoot sprong, met een verleidelijke blik. Anja kreeg flink applaus, nadat zij als Lara (echtgenote Daniël) met veel temperament aankondigde dat ze bij Daniël wegging en hem tips toesnauwde, zoals een makkelijk recept om spaghetti met rode saus te koken. Het laatste drie-letterige woord wat ze hem nariep kon duidelijk op het enthousiasme van het publiek rekenen! Wouter zette als Daniël zijn wijfelende rol vol verve neer. De flemende manier waarop hij zijn vrouw probeerde te paaien en aarzelde om haar te vertellen dat hij wellicht alsnog vader ging worden, want Anouk was 'over tijd', was hilarisch. En dan Jil als Sjors! Cynisme in niet mis te verstane bewoordingen droop ervan af. Hij duwt zijn gevoel weg door de spot te drijven met zijn ziekte, zijn leven en de dood. Rochelend en hoestend ligt hij op bed…het blijft even stil en dan vraagt hij: “Ben ik nou de pijp uit?” waarna het publiek in lachten uitbarstte.

Al met al een daverend succes, met een leuk decor en veel bijzondere pruiken, het geheel in samenwerking met regisseur Hannie van Spijk en vrijwilligers voor licht en geluid, publicaties en andere hand- en spandiensten. Wouter vergat uiteraard niet zijn dank en trots uit te spreken, bij het applaus van het publiek en de bloemen die ze kregen van zijn vrouw en zoon. Dik verdiend en een pluim voor iedereen die eraan heeft meegewerkt!

Hoe lang Wouter nog doorgaat met de groep? “Geen idee! Het moet leuk en uitdagend blijven en regisseur Hannie moet er nog zin in houden, samen met een klein clubje vrijwilligers dat elk jaar meehelpt. En natuurlijk niet onbelangrijk: Het publiek!”, aldus Wouter. Hopelijk genieten we nog lang van deze unieke jaarlijkse voorstellingen van eigen bodem!

De foto's van deze voorstelling zijn gemaakt door Irma van Veldhoven-Brok en Drunen4you.