Op 9 augustus, in een volle Utopiazaal in de Bibliotheek in Drunen, ontving wethouder Peter van Steen het autobiografische boekje 'Het lange wachten van Shahed'; herinneringen aan mijn kinderjaren, uit handen van Shahed Sakandari, dat hij samen met zijn oma Laheqa Nourzada schreef. Dit indrukwekkende verhaal geeft een inkijkje in het leven van de nu 18-jarige Shahed, geboren in Afghanistan, die noodgedwongen in 2010 op 3-jarige leeftijd met zijn ouders en andere familieleden naar Nederland vluchtte en daar pas in 2018 als 11-jarige aankwam. Alleen! Shaheds vader Shafi vertelde in het kort wat er zich sinds 1979 in Afghanistan heeft afgespeeld, waardoor veel burgers zich genoodzaakt voelden op zoek te gaan naar veiligheid elders.

Door Dimph Vos

Bittere noodzaak

Onwetendheid kan onbewust negatief uitpakken in de hoofden en harten van mensen. Wie niet weet door welke schrijnende omstandigheden, bedreigingen en geweld veel vluchtelingen uiteindelijk in Nederland neerstrijken, kan bij zichzelf die negatieve gevoelens ervaren. Zeker in een tijd van onzekerheid en woningnood is dat begrijpelijk. Wat zou het mooi zijn als de aangrijpende tekst uit het bescheiden maar informatieve boekje ons laat beseffen dat een jarenlange vlucht geen roekeloze onderneming is, geen poging om anderen iets te ontnemen, maar bittere noodzaak om te overleven.

Eindelijk samen

Pas in 2018 kwam Shahed aan bij zijn oma, tantes en oom in Oudheusden, die daar in 2013 waren aangekomen. Door hemeltergende gebeurtenissen konden zijn ouders hun zoon pas drie jaar later in Nederland omarmen. Vanaf 2021 konden zij eindelijk samen een nieuw leven gaan opbouwen, iets waar ze met volledige inzet en ondanks hun trauma’s meteen aan zijn gaan werken.

Dankbaar

Het kleurrijke, fraai vormgegeven boekje - met een voorwoord van burgemeester Willemijn van Hees - dat de vlucht vol hindernissen voor de lezer bijna tastbaar maakt, geeft stem aan een belangrijk, actueel thema. Het is tot stand gekomen dankzij de financiële bijdrage van onder andere de Stichting Abdij Mariënkroon, de voormalige stichting Honsoirde, en de (financiële) ondersteuning van tal van mensen die de familie een warm hart toedragen.

Intussen beginnen alle familieleden hun draai te vinden in de gemeente Heusden, studeert Shahed in ‘s-Hertogenbosch, zijn z’n ouders, ooms en tantes blij met hun werk en werken ze volop aan hun integratie. Ze zijn Nederland dankbaar en willen dolgraag iets terugdoen voor de kansen die ze kregen en de gastvrijheid die ze in de gemeente Heusden hebben ervaren. De heerlijke Afghaanse lekkernijen die de familie voor en na de boekpresentatie aanboden, spreken boekdelen.

Foto's gemaakt door Wil Gulpen Fotografie.