’t Volgende verhaól vraógt nogal wè geduld. Ik worschauw oe alvaast. Dè komt omdè ik vrúger nogal ’n onzeker menneke waar omdè ik verrekkes stotterde. Nou ies ’t laastig om men gestotter goed op te schrijve mar ik goi ’t toch ies prabere. Ik hoop dè gé men nie kwaólijk nimt es gé ‘t twee keer mot leze, om ’t te snappe.

Dè komt zo. Ik stó, stó, stótterde al van klens af aón en ók juffrouw Anneke op de keuterschool kreeg ’t nie vur mekaór om men ‘r vanaaf te hellepe. Hul de laógere school bleef ik mar stó, stó, stóttere en pas toen ik wies dè ik ‘r ók m’n vurdeel uit kon haóle ies ’t over gegaón. Dè kwaam zo dus.

Oons moeder hai men bij de pastoor aóngemeld vur miesdienaór. Dè ies goed vur oonze Jan, dan wortie misschien wè minder onzeker en komt hij misschien van ’t stottere aaf. Ik heb me wè af gesjouwd mee kelleke en bijbels. En mijnheer pastoor wees men op de volgende advertentie.

Boekhandel Sikkers hai destijds ’n advertentie gezet in ’t Hunenkompas vur n’n bijbelverkoper. Ze han ’n grote partij bijbels goeiekoop ingeslaóge en moesse daór vanaaf. Mar wie kopt ‘r tegesworrig nog n’n bijbel. D’r vroeg gin man naór in de winkel. Dus won ze iemand die prabeerde ze deur vur deur te verkope. Ik naór Sikkers. De mevrouw in de winkel stond me netjes te woord.

Ja, zeg ik. Ik kom só, só, sóllicitere vur be, bij, bij, bijbelverkoper. De mevrouw van Sikkers keek men aón en schudde mee d’r hoofd. Dè lekt me nie verstaandig jonge, mee zo’n spraók gebrek. Hoe, hoe hoezo nie, zeg ik. Pe, pra, pra prabeert ‘r ies 5. Ze haólde d’r schouders op en knikte instemmend. Ge maag ’t prabere mar es ’t niks wordt stoppe we d’r meteen mee.

Ik op pad en binnen ’n half uur waar ik al trúúg. Ha, ha, hartstikke goed, zeg ik. Doe, doe, doet ‘r mar vé, vé, vé, 25. Ze keek me aón of ze hevig moes plasse mar ik kreeg al rap ’n heul doos bijbels mee. ’n Volle doos van 25 bijbels. Ik mee m’n karreke wir op pad. Nog diezelfde middag waar ik al wir truug in de winkel. Pe, pe, perfecte handel zeg ik. Doe, doe, doetter mar ho, ho, 100.

Ze snapte d’r niks van mar was al lang blij dè ik al rap zoveul bijbels verkocht hai. Ze hatter tenslotte nog zat in ’t magazijn staón. Afijn, ik d’n volgende dag al vroeg op pad mee m’n karreke mee vier doze bijbels en laót op de middag waar ik wir los. Ik wir trúúg naór de winkel. Mar eenmaól binne kreeg ik gin kaans om iets te zegge. Ho, zin de mevrouw achter de balie. Gé gaót men toch nie vertelle dè gé al die 100 bijbels al verkocht het. Jaó, jaó, jaó, echt wel, zeg ik.

Mar hoe dan, was meteen d’r vraóg. Ik krijg in munne winkel ginne bijbel verkocht en gij mee oew spraókgebrek verkópt zommar meer dan 100 bijbels. Hoe flikte gij dè? Nou, zeg ik. Heu, heu, heul eenvoudig. Ik bé, bé, bel aón en as ‘r dan iemand o, o, o, ope doet vraóg ik vré, vré, vré, vriendelijk. Wilt u n’n bij, bij, bij, bij, bij, bij, bijbel ko,ko, ko, ko, ko, ko, kope. Of zal ik ‘m vurleze.

Jan Sprangers