Op het moment dat we uit de trein stapte in Granada trok een persoon die folders aan het uitdelen was onze aandacht.

We waren bezig met een rondreis door zuid Spanje. De route hadden we uitgestippeld met behulp van sociale media, reisgidsen en reisboeken. Naast de auto die we huurden, hadden we ook delen met de bus en de trein afgelegd, onder andere naar Granada. We dachten dat de persoon op het perron informatie over Granada aan het uitdelen was. Gretig nam ik de folder van hem aan. Maar je raad nooit wat er met grote letters op de voorkant stond: 'Het einde van de wereld is nabij'. Ik draaide de brochure om en keek op de achterkant. Weet je wat daar stond? 'Tiende druk'.

Ach, hoe vaak is nu al het einde van de wereld voorspeld? Al die haast amusante verhalen van de leden van allerlei sektes, die bijvoorbeeld een hoge berg beklommen omdat dat volgens hen de enige plek op aarde was waar ze veilig waren voor het naderend gevaar van het einde van de wereld.

Vervelend voor de sektes, als ze de volgende morgen de zon gewoon weer op zien komen.

Wat we overigens weer hebben ervaren, is dat de Spanjaarden nog steeds gek zijn op hun middagpauze, de welbekende 'Siësta'. Daar kwamen we nog maar eens achter toen we na een lange strandwandeling in de hete Spaanse zon dorstig een café binnen wilden stappen voor een lekker koel drankje.

Hoewel de deur uitnodigend openstond, was er verder niemand aanwezig. Nadat ik enige beschaafde kuchjes had laten horen, kwam de eigenaar naar ons toegelopen en zei tegen ons, met een glimlach op zijn gezicht, dat het café pas over 30 minuten open zou gaan. We moesten die 30 minuten maar even buiten wachten. Toen we eenmaal buiten stonden kwam de café-eigenaar naar ons toe en zei: "Wilt u misschien iets drinken terwijl u buiten wacht?'

Tja, de Spanjaarden zijn erg verweven met hun cultuur en hun gewoontes, vooral in de binnenlanden. Zo herinner ik mij tijdens de rondreis die keer dat we in de bus zaten die opeens zomaar midden op de weg stopte. Want wat was er namelijk gebeurd? Er was een jeu de boules bal op de weg terecht gekomen, van een van de spelers van de naastgelegen jeu de boules baan.

Een aantal passagiers stapten meteen uit om de deelnemers te adviseren en te discussiëren over wie van de spelers het dichtste bij het houten balletje lag.

Pas toen de maat was genomen met een meetlint en bekend was wie de winnaar was, ging de bus pas verder met een aantal passagiers die ondanks de vertraging toch met een glimlach op hun wangen naar buiten keken. Met het gevolg dat we de aansluiting van onze bus naar ons hotel misten. De eerstvolgende ging pas een uur later.

Jules Faber