In ’t veurjaór zen de boere druk op ’t laand. Meste, ploege, egge, in zaaie en van tijd tot tijd spuite tege ’t onkruid. Ze zen ‘r mar druk mee. En dè allemaól mee ’t idee dè ze op tijd kenne profitere van d’n opbrengst. Of ’t nou gras ies dè ze kenne hooie. Graón om te dorse en dè dan nog goei stroi oplevert. Biete die ze in ’t naójaór kenne rooie. IJrpel die gé nou overal ziet groeie op mooi ruggeskés. Of mais die nou op veul plekke al nun halve meter hoog ies.

Veural mee ’t weer van de leste week, want in mei waar ’t veul te dreug. Toen de ijrpel en mais op kwaam ging ’t nog. Die hebbe nie veul vocht noddig. Mar nou ze motte groeie zen de boere mar wè blij mee de rijgen van de leste week. Nou wir wè temperatuur d’r in en dan kan ’t mar tekeer gaón. En dè geldt nie allinnig veur de boere. Ók de tuinders zen d’r blij mee.

Alhoewel. Ik heb vandeweek vur men bruur d’n urste pluk volle grond aardbeien gedaón. Prachtige aardbeiden die op ’t strooi lage, mar ge kont al wel ’n biete schaój zien van de rijgen. En ’t gewas van de schel- en doperwte hai al braandplekke van de zon. Mar goed. D’r wor al volop geoogst. Oons vrouw hee vandeweek de urste verse doperwte gekókt. Daór frette oew vingers bij op. Man, man, wè zen die lekker.

Zelf zij ik ók nog druk tuusse de beum op de kwekerij. We zen al volop aón ’t knippe om de taxusse wir mooi in vurm te krijge en ók erg druk mee ’t onkruid want dè groeit harder es de beum zelf. En ók wij hebbe ’n paór weke geleje kunstmies gezaaid om de groei te bevordere. Traóg kunstmies dè gelijdelijk d’n heule zomer bleft voede. Wij strooie sekuur neve de plaante zodè ’t kunstmies nie op de takke valt, want dan kredde braandplekke. Toen ik veuraón bij de kar munnen emmer ston te vulle kwame d’r ’n paór nieuwsgierige jong op men aaf. Wat zaait u daar meneer, vroege ze. Paniek, zeg ik. Ik zaai paniek. Ze konne d’r nie mee laache. Waórom ik nie serieus antwoord gaaf. Nee jongens, zeg ik, gullie het gelijk. Dit ies speciaól poeier dè we strooie tegen de olifaante. Inne wijsneus reageerde meteen. Mar d’r zitte hier toch hummel gin olifaante. Nee, dè klopt, zeg ik. Goei poeier hè manneke.

Mar ’t ies nie aaltij wè ge denkt op ’t laand. Hedde gullie dè verhaól geheurd van diejen boer in st. Michielsgestel. Die mende dettie gras ingezaaid hai dees veurjaór. Snijgras om op tijd te kunne hooie. ’t Gewas groeide z’n best mar d’r kwaame ammel knoppe in. D’n boer verkeek z’n verstaand en wies toen nog nie wettém te waachte ston. Mar verleje week kwaam d’n aóp uit de mouw. Alle knoppe ginge ope en tege ’t eind van de week keek d’n boer teege meer es n’n buunder klaproze aón.

Ik woi oons vrouw dees week n’n bos roze cadeau doen, mar schrok van de prijs toen ik bij d’n bloemist ston. Mee docht ik aón diejen boer mee z’n klaproze. Dè zen ók roze docht ik. Ik kan ze beter daór haole, des ’n stuk goeiekoper. Ik heb wel efkes op internet gezocht of dè gin beledeging ies. Klaproze cadeau doen in plek van echte. Mar dè viel alles mee. Klaproze staón symbool vur troost, hoop en veerkracht. Nou veere zal ze, mee zonnen bos rooze.

Jan Sprangers