Ik heb al dikkijls verteld dè ik gek zij van wielrenne, van maart t/m oktober. En mountainbike, van november t/m februaóri. Vrúger dee ik ’s winters hardlope mar dè goi nie meer. Ik wissel mar van fiets. Dè gift vul minder blessures. Tenminste, es gé op de fiets bleft zitte. En dè lukt nie alleman. Dikkiijls ies ’t niemand z’n schuld en gebeurd dè gewoon. ’t Hee lang nie aaltij mee aander volk op straót te maóke.
Verleje week nog. D’r ree ‘r inne van oons aachteraón en de afspraók ies dè alleman roept es ‘r obstaókels op oons pad kome. 'Tege', veur verkeer dè oons tegemoed komt. 'Veur' vur verkeer aón oonze kaant, dè we mee de groep vurbij wille. 'Drempel' of 'Paóltje' es die midden op de fietspad staón. Ofter hard genoeg geroepe ies weet ik nie, maar hij klapte vol over drie paóltjes op de fietspad. Efkes mende hij nog deur te fietse maar hij kwaam ‘r al rap aachter dettè toch gin goei idee waar.
Zelf heb ik ók genog meegemaókt. D’n urste serieuze koprol waar in de polder bij Waspik. Ook ik ree net toevallig aachteraón en ree vol in ’n gat in ’t asfalt. Ik vloog over de kop. Sleutelbeen en schouderblad gebroke. Un groot aóntal jaóre laóter op ’t fietspad bij de Hekese. Omdè ’t fietspad in inne keer veul smaller wier schoot ik ‘r aaf en vloog ók toen wir over de kop. Ik zij nog vanaf de Hekese naór huis gefietst mar vuulde wel dè ’t nie goed zaat. M’n aander sleutelbeen gebroke.
En nun keer in de wenter op de mountainbike. In ’n lange afdaóling over klapzaand verloor ik de maacht over m’n stuur en ree rijgt op nun boom aaf. Ik klapte vol mee m’n snuit tegen d’n boom aón. Hil m’n neus laag ope. Wij naór d’n huisarts die dienst hai. Verdove doe ik nie zittie, want dè doe net zo zeer es gewoon dicht naaie. Mar ik zal urst alle bos ies uit oew neus peutere, want gé zit vol takskes.
Zo ziede mar. Gé maókt nogal ies weè mee es ge al ruim 45 jaór op de wielrenfiets zit. Mar ’t kan aalt nog erger. Zolang es we fietse hebbe we ’n moeder bij de club. Die ies ere clublid en zal dè aaltij blijve. Vrúger dee ze alles vur oons bij grote afspraóke en ze hee zelf ók nog jaóre actief gefietst.
Ik kan me nog herinnere dè nun maót van oons ók ies ernstig gevalle waar. Zo ernstig dettie mee d’n ambulance naór ’t ziekenhuis moes. En oons moeder waar meteen bereid om mee te gaón mee d’n ambulance. Ze kome op ’t ziekenhuis aón bij de 1e hulp en zaatte op d’n dokter te waachte.
Toen d’n arts van dienst ‘m ies goed onderzocht hai, kee hij oons moeder aón en zee tege heur. Kleed u maar uit mevrouw, dan kom ik zo bij u. Uit kleje, zee oons moeder, hoezo dè. Ik mankeer niks. Hij lee in de kreukels, ik nie. Dè klopt, zee d’n dokter, maar ik heb eerder nun nieuwe gemaókt, dan dè ik hem heb opgelapt.
Jan Sprangers