Vandeweek waar ik wir ies op de vlucht. Ik zaat al d’n hulle meirrige binne mee reigen en haj ’t wel gezien. Ik mot ‘r uit zeg ik. ’n Weirrumme broek aón en nun rijgenjas. ’n Pet op munne kop en ‘r op uit. Efkes op en neer naór de Roestelberg vur ’n goei bakske op ’t gemakske. ’n Normaóle meens zou binne blijve mee al diejen druil regen mar ik nie. Ik moet efkes de kop leeg maóke.

Op de weg geuns waar d’r gin nieuws te meldde. Zo gauw es ik de brug over zij kom ik tot ruust en op d’n breeje pad richting Plantloon blinkte ‘t es ’n oordeel van ’t pak blad dè al van de boom af ies. Eén groot scherm van donker rooj eikenblad. Gé kont ginne korrel zaand van de pad herkenne. En verderop in de beukelaón al nie minder. Man wè ies ’t mooi in ’t bos nou de herfst op volle toere ies.

Op de fietspad richting de Roestelberg wier ik blij verrast deur nun tractor van de geminte die mee n’n zwaóre veegborstel prabeerde de fietspad wir begaónbaór te krijge. Ik hief ‘m staónde en maókte ’n praótje. "Goddegij heul d’n duin rond", vroeg ik uit interesse. "Nee", zee de chauffeur. "Alinnig mar tot ’t einde van de geminte grens. Verderop zal de geminte Heusden aón de gang motte of Udenhout aón d’n aandere kaant van d’n duin. Daór zij ik al klaór."

D’r kwaam nun man aóngefiets en die schrok ’n bietje van dieje grote tractor. Hij wou eigenlijk afstappe mar vur dettie de kaans kreeg, donderde hij tegen de grond. "Stapte gij aaltij zo aaf", vroeg ik ‘m nog terwijl ik zunne jas ’n bietje afklopte. Gelukkig mankeerde hij niks en kon ie verder. Ik maókte mun praótje mee de chauffeur af en liep verder op weg naór de koffie.

Naó m’n bakse besloot ik op d’n harde te blijve via de Roestelbergseweg en over de Plantloonseweg truug ’t bos in. Op dè moment docht ik weer truug aón vrúger toen ’t hier nog van Haestrechtstraót hiette. Wij woonde op nummer 46 mar dè wier deur de geminte omgenummerd naór Plantloonseweg 4. Zo gauw es d’n harde weg op hield moeste hier in men jeugd dokkellijrze aón om ’t bos in te kome. Ik wit nie aanders of de pad waar totaól nie begaónbaór. In de zomer nie en in de weinter al hullemaól nie. Eén grote modderpartij waar dieje pad mee aón wirskaante nun greppel waór ’t waóter nie weg kon. En toch ware d’r aaltij jong stellekes die mee d’n auto prabeerde d’n duin in te kome. Om te gaón haaikneutere denk. Ja, es de nood hoog ies, dan ies ’t bos nabij. ’t Vlees ies gewillig zak mar zegge, mar dè pad nie.

Ik weet nie hoe dikkijls ze vaast reje op dieje vette pad mar aaltij kwaame ze dan tevoet ’t bos uit en vraóge of we ze mee oonze trekker vlot konne trekke.

Wij dinne dè nie veur niks. Naóvenaand hoever ze ’t bos in zaatte sprake we ’n prijs af om ze d’n duin uit te trekke tot op d’n harde weg. Mistal één of twee tientjes. ’t Waar nog in de gulden tijd. Es ’t echt tegen zaad 25 gulden. Die betaólde ze mar wè gijre es d’n auto dan wir heel op d’n harde weg stond.

Maar nou waar d’r ók nun buurjonge in ’t Hoekske die nogal jaloers waar dé wij daór ’n mooi zakcentje mee bij verdiende. Ik zal gin naóme noeme mar es ’t moes dan wit ik ‘m nog wel te vijne. Daór han ze thuis ’n boerderij en hij ree nog n’n veul grotere trekker es wij. En ze han ’n strontkar dietie vol waóter kon tanke. Es in de zomer de pad dan wir ’n bietje begaónbaór waar dan ree hij ‘r ‘s naachs mee de strontkar over om de pad wir goed vet te maóke. En overdag es de jeugd dan wir jeuk haj en de haai in toog en dus vaast ree. Dan kwam hij steevast 'per ongeluk' net langs mee de trekker. Of hij ze los moes trekke. Zo haj hij oons bijverdienste mooi over genome. Waaór gé al nie aón truug denkt tijdens het wandele.

Jan Sprangers