Afgelope twee weke waar ’t veurjaórs vakaantie. Veur sommigte meense nun ideaóle tijd om alvast te gaón geniete van twee weke ruust. Dikkijls meteen al ver van huis mee de vlieger of naór de zon mee d’n eigeste’n auto. Vrúger dinne ze dè pas mee de zomervakaantie mar d’r zen ‘r steeds meer die zolang nie afwaachte en nou al op pad gaón.
Dè ies bij oons in de buurt nie aanders. Oons buurvrouw kwaam ‘s wiks van teveure al vraóge of oons vrouw vur d’r kat kon zurrige. Hoezo, zee oons vrouw. Sinds wanneer heddegij ’n kat? Ja, was ’t antwoord. Eigenlijk heb ik hummel gin kat mar die ies bij oons aón kome lope. En toen zij ik ze mar gaón voejere en nou bleft ze alle daóg truug kome. Ik geef ze alle daóg lekkere bouillon mee rundvlees. Ja, zeg ik, vijndet gek. Es ge men alle daóg nun schnitzel mee gebakke champignons veur zet dan blijf ik ók alle daóg bij jouw ete. Mee lekkere gebakke ijrpeltjes en verse gruunte. Roep mar zo gauw es ’t klaór ies. Dan kom ik alle daóg bij jouw ete. De buurvrouw begon ’n heul verhaól dè die kat zielig waar en wè slapjes op z’n pootjes ston, mar dettie nou goed ies opgeknapt en alle daóg truug komt.
Afijn, oons vrouw nie te lui. Alle daóg op pad om die kat binne te haóle en ’n lekker portie bouillon mee rundvlees te voeiere. De woensdag ’s avonds komt ze rond de schemer truug en vertelde detter bij de aander bure ’n knijntje op d’n dam liep. En dettè zo te zien gin wild knijntje waar. Die zal toch wel erges weg gelope zen, mar god wit waór.
Tot ik diejen donderdag gebeld wier deur d’n over buurman. Jan, zedde gij thuis, waar meteen z’n vraóg. Wij zen ók op vakaantie en zitte halverwege Toscane. Nou ies de oppaas bij oons thuis en die miest ’n knijntje. We hebbe d’r twee mar ze ware allebaai ontsnapt. Eén hisse d’r gevonde en kanne vange mar ’t aander nie. Zoude gij ies wille gaón kijke. Nou, zeg ik. Dè treft, want ons vrouw higget giestere ‘s avonds zien lope bij de aander bure.
Ik naór d’n overkaant en nou ’n kwartier zuuke zaag ik ’t lope aachter de heg in de tuin van hun aachterbure. Ik kwaam ‘r al snel aachter detter nerges iemand thuis waar om me de tuin in te laóte. Ten einde raót dan mar dwars deur de heg en dan mar hope dè ’t knijn oons nie te vlug af ies. D’n oppaas net es ik ók dwars deur de heg geklomme en saóme hebbe we ’t knijntje ingeslote en gevange.
Eenmaól truug in de kooi heb ik d’n buurman nog mar efkes gebeld. Hoe iest in Toscane? Nee, verbeterde d’n buurman men meteen. Hoe iest thuis mee oons knijn. Goed zeg ik. Hij zit wir veilig en wel in z’n hok, nou ’n uur zuuke en vange. Ja, zee d’n buurman. Wij vonde ’t zo zielig. ’t Ies tenslotte ’n mooi knijntje. Nou, zeg ik. ’t Mooiste knijn ies ’n stijf knijn dè op oew bord ligt. Lekker bruin gebraóje. Mar ik heur ’t wel es ’t zover ies.
Jan Sprangers