Mijn tante voelde zich al een tijdje niet zo lekker, dus ik werd toch wel een beetje ongerust toen ze de telefoon, na enige herhaalde pogingen om haar te bellen, niet opnam. Even twijfelde ik, maar uiteindelijk sprong ik toch in mijn auto en reed naar haar huis toe. Ik belde aan en pas na enige tijd deed ze de deur open.

Ze zei alleen maar: "Dag jongen" en meteen draaide ze zich om en liep richting huiskamer. Snel deed ik de deur achter mij dicht en liep haar achterna.

Op het moment dat ik de huiskamer binnen stapte, zag ik dat de televisie aanstond en ik zei tegen haar: "Tante, waarom heb je de telefoon niet opgenomen, ik heb je een aantal keren gebeld. En je nam maar niet op, dus begon ik mij zorgen te maken."

"Sorry jongen, ik heb de telefoon wel gehoord, maar ik dacht dat het op de televisie was."

"O", antwoordde ik haar, enigszins opgelucht. "Maar waar zat je dan naar te kijken, toen je de telefoon hoorde?"

"Naar een mooie Romeinse film, volgens mij heet die film 'Spartacus'." Bijna schoot ik in de lach, maar liet het toch maar bij het fronzen van mijn wenkbrauwen.

Ik zei tegen haar, dat het verkeerd is om te denken dat wanneer je de telefoon over hoort gaan, dat het altijd op de televisie is.

"Ach, jonge", antwoordde ze. "Er bestaat geen goede manier om iets verkeerds te doen. Welke fout kun je eigenlijk maken, als je geen vergissingen mag maken. Je weet toch wel jongen, waarom je hoofd rond is?" Ze verraste mij wel met die vraag, daar had ik nog niet over nagedacht, waarom dat is zo.

Maar voor ik goed en wel op haar vraag kon reageren, gaf ze het antwoord zelf en zei.

"Dat is zo omdat je, als je van denkrichting wil veranderen, het denken dan ruimte heeft om alle kanten op te kunnen gaan."

Dat antwoord moest ik toch wel even tot mij door laten dringen. Licht stotterend antwoordde ik haar: "O, zit dat zo tante."

Waarop mijn tante reageerde met de opmerking: "Je kunt daarom dan op je eigen denkwijze op situaties reageren. Zo denk ik bijvoorbeeld dat je op jouw eigen manier de opwarming van de aarde wat zou kunnen vertragen, door zelf ook iets te doen. Heel eenvoudig door de vloerverwarming uit te zetten. Dat zouden meer mensen moeten doen, of niet dan jongen", zei ze terwijl ze mij met een serieuze blik aankeek.

Haar eigenzinnige gedachten en haar eigenzinnige oplossingen voor problemen, blijven mij nog steeds na al die jaren dat ik haar nu al ken, nog steeds verbazen.

Ik denk dat menig filosoof hun hoofden wel eens daar over zouden kunnen breken.

Jules Faber