Witte gullie nog dè ik enkele weke geleje ’n verhaól hai geschreve over de postcodeprijs bij oons in de wijk 5152 in Drunen. Dè ik zo geschrokke waar van d’n envelop die in de buus viel en dè ik die nie dorst ope te maóke. En toen oons vrouw ‘m ope maókte bleek demme allinnig mer pannekoeke han gewonne. Pannenkoeke die me zelf ók nog moesse bakke. Mar wel in ’n nuw pan. Die krege we d’r bij. Nou, ik moet zegge, de pannenkoeke die ik zelf gebakke heb smaókte goed. Daór kan ik nie over klaóge.

Mar nou zen we d’r nog nie. Dè waar de postcodeprijs van januari 2026 in oons wijk. En wè denkte. In februari waar ’t wir prijs. Alwir in postcode gebied 5152. Deze keer moesse we mee hul de wijk ‘n dagje uit. Naór ’n attractiepark of ’n museum. Keus genoeg. Ik heb mar nie afgewaacht waór de rest van de buurt heen woi en heb verleje week allinnig mee oons vrouw de urste twee kaórtjes opgemaókt. Dè betekent dus dè we nog nun keer kenne kunne gaón.

Nou de benzine vur in d’n auto haóst net zo duur wordt es goud wou ik nie te ver van huis. Ik stelde veur demme nun dag naór ’t safaripark de Beekse Bergen zon gaón. Des nie altever rije. Daór zen we hendig binne ’n half uur. We han nun prachtige’n dag uitgekoze. Straólend weer en goei weer om mee ’n dun jaske buite te wandele. Oons vrouw hai de kaórtjes van de postcodeprijs geregeld en wij op pad.

Net nou 10.00 uur ware we al op de parking en d’r waar nog plek zat. D’r liepe volop gezinne mee jonge kiendjes, die nog nie naór school moete. En ók veul opa’s en oma’s mee nun sliert van dè grut ‘r aachteraón. Bij de kaórtcontrole wiere nie allinnig oons kaórtjes gescand mar ik wier ók van top tot teen bekeke. Toen de juffrouw oons vrouw aón keek knikte ze instemmend. Ja, ik weet ‘t. Hij ies nie himmel krek. Ik heb hem deze meirrige opgehaóld en breng ‘m vanaóvond meteen wir truug. Nou, daór kon ik ’t dan mee doen.

Ze hai nog wel goeie raód. Es gé nou urst ’n rondje mee de safaribuus mee rijdt dan kende ’t hele park al in vogelvlucht zien. Dan blefde zitte aón d’n overkaant en komde meteen truug naór hier veur degge aón de wandel gaót. Nou ies ’t nog nie druk. Dè liete we oons gin twee kere zegge. Wij mee op de buus aaf en op ’t gemak veurin gaón zitte. Vlak bij de chauffeur die onderweg van alles verteld.

Hij stopte al rap bij ’n gebied mee drie soorte grote graózers waórvan de zebra’s d’n baós ware. Es die richting d’n voeierbak liepe dan ware de aander sorte rap vertrokke. We mochte onderweg vraóge stelle en ik docht de slimste te zen. Ik vroeg aón de chauffeur of n’n zebra nou ’n wit perd ies mee zwarte strepe, of ’n zwart perd mee witte strepe. Hij begon ’n heul verhaól dè ik nie kon volge mar hij hagget over ’n soort paard. Toen hij verder ree keek ik nog ies om. Hij lijkend toch echt op ’n perd, zeg ik.

Afijn, we zen heul ’t park mee rond gewiest waórbij de buus nog goed gewaasse wier deur de giraffe die ammel mee d’r tong langs de natte raóme van de buus lebberde. Toen heb ik de plattegrond d’r mar ies bij gevat en zen we aón ’t stappe gegaón. Langs prachtige ollifaante, gorilla’s, speciaóle rundere, leeuwe en tijgers. Gé kannet nie verzinne of we hebbe ze wel gezien. Zelfs nijlpijrde lage d’r ’n stuk of drie op n’n hoop. Daór kande geruust alles tege zegge want die hebbe ’n heul dikke huid.

Mar ’t mooiste ware de chimpansees. D’r liep ’n heul klein ding dè van de ene moeder op de aander over sprong en heul de familie gek prabeerde te maóke. We zen op ’t gemak op ’n baanske gaón zitte en hebbe ’t heul tafereel zitte bekijke. Tot men iets opviel. D’r waar ’n wè grottere jonge chimpansee die hoog tuusse ’n paór beum op en neer zwierde. Hij hai iets in z’n haand dè blinkte in de zon. Ik zij ‘r ies veur gaón staón om te zien wettie in z’n haand hai. Ik zie ’t al, zeg ik. Hij ies zeker de schilder van de familie want hij zwaait mee ’n plamuurmes. Oons vrouw verklaórde men veur gek en wou me meteen al op laóte sluite. Tot ze d’n volgenden dag op faceboek laas detter meer meense ware die ’t gezien han. Ziede nou wel, zeg ik, dè ik gelijk hai. Hij zal wel druk zen mee schure en plamure want z’n kooi kon wel ’n likske verf gebruike. We dé betreft zen wij meense net aópe.

Jan Sprangers