Alsof je een kind beschuldigt… Het is stil in mij, bij het zien van alle beelden uit Engelen. En ik vraag me af: ‘Moet ik die poster maar weghalen?’ Hoe is het mogelijk dat mensen juist zo’n poster aangrijpen als een toegangskaartje tot daden die ik niet begrijp. Ik besluit mijn zomerstilte te doorbreken; ik kan niet zwijgen.

Het is me te makkelijk nu een tirade te houden over alle daders. Het zijn ook mensen, maar wat drijft ze? En dan kan ik alle argumenten volgen die ik hoor, van concrete zorgen om hun kinderen tot compleet wantrouwen richting de overheid. Maar daar vind ik mijn antwoord niet.

Ik dacht mijn antwoord te vinden in andere woorden. Want als we vinden dat we zo over elkaar mogen praten – over vluchtelingen, over onze bestuurders, over mensen met wie je het oneens bent – dan raken we niet alleen elkaar kwijt, maar ook onze samenleving.

‘Overwin het kwade door het goede’ hoorde ik een collega lezen tijdens een kerkdienst. Het sterkte mij in wat ik al langer verlangde: Misschien hebben we een andere woordenschat nodig. Eén die sterker is. Want woorden scheppen een werkelijkheid. Als je maar lang genoeg lelijke woorden zegt of hoort, dan wordt de wereld vanzelf ook lelijk. Dus hing ik weken geleden al de poster van Vluchtelingenwerk op met de tekst: Samen leven. Ik belde ook met Vluchtelingenwerk en sprak mijn verlangen uit om het liefst onze hele woonplaats vol te hangen met mooie woorden. Woorden die liefdevol zijn. Woorden waar je niet tegen kan zijn. Dacht ik.

Nu is die poster aanleiding om woningen te besmeuren met lelijke woorden en zelfs een auto te stelen. Alsof je een kind de schuld geeft. Ja, zo voelt het voor mij. Alsof je als ouders ruzie hebt en tegen je kind zegt dat het zijn schuld is. Hoe kunnen woorden als van een kind, dat ook bij mij op school zal zeggen dat je toch gewoon moet samen leven; hoe kunnen die woorden zo in een hoek gezet worden?

Het maakt me verdrietig, en ook onzeker. Als dit al niet meer kan… En tegelijkertijd maakt het me strijdbaar. Als de meerderheid die stil wordt genoemd, ook echt stil blijft, dan worden die andere woorden de normale woorden, die een lelijke wereld scheppen waar ik niet in wil geloven. Gelukkig lees ik dat de poster niet minder, maar juist meer wordt aangevraagd.

Samen leven. Het is de enige optie. En het kán. Geef niet op. Houd moed. Heb lief.

Otto Grevink is dominee in De Langstraat en verbonden aan Pioniersplek Zin op School. Reacties zijn welkom op ottogrevink@gmail.com.