Lest vertelde ik over al ’t werk dè we han mee al die huisdiere in de mai vakantie. Over die huiskat die gin huiskat waar. En over dè knijn dè ontsnapt waar. ’t Mooie van al die goed bedoelde hulp in de buurt ies wel dè alleman ’t wies. Ze hebbe bij oons op ’t plantsoen zon buurt App waórop ze de godsgaanselijken dag alles mee mekaór dele. Of ’t nou goed nieuws ies of slecht nieuws. Of ze nou ’n vraóg hebbe of ’n antwoord op aandermans vraóg. Dè mot tegesworrig ammel via de buurt App.

’t Komt alle weke wel veur dè iemand ’n berichtje krijgt van een of aandere pakket boer die zegt dè jouw pakket bezorgt ies, mar gij wit nerges van. Ge zet nie van huis gewiest, mar d’r hee ók gin man aóngebeld. En toch zegge die pakketboere det bezorgt ies. Mee ziede dan ’n vraóg in de buurt App. Wie hitter ’n pakketje aóngenome veur nr. 56 of 60. Ik gif mar ’n veurbeeld.

Wetter dan gebeurt. D’n ene naó d’n aandere meldt dettie niks ontvangen hee. Mar dè vraóge ze hummel nie. Ze vraóge wieget wél ontvange hee. Heul bijzonder vijn ik dè aaltij.

Mar goed. Heul de buurt wies dus dè oons vrouw goed ies mee katte en ik goed knijn kan vange. Zo komt ‘r verleje week nun aandere buurman mee de vraóg of ik ’t weekend daórop vur zijn knijn wou zurge. Hier hedde alvast nun sleutel Jan, dan kander bij oons in. Zondag ies ted zat want we gaón pas op zaóterdag weg.

Dèzelfde weekend han wij oonze vakaantiehond ók wir, dus ik waar mar wè druk mee al die beeste in en om huis. Toen ik de zondag ’s meirriges naór dè knijn wou lope ging oonzen hond mee. Ik hai de poort al ope gezet en liep zelf de bijkeuke in om vers waóter en voeier te zuuke. Mar wè denkte. Veur dè ik buite waar kwaam oonzen vakaantiehond mee ’n dooi knijn in zunne bek aóngelope. Ik schrok ‘r van en wies m’n eige efkes gin raód.

Oonzen hond zal toch dè knijn nie dood gebete hebbe. ’t Waar nog mar ’n jong beestje, dus dè zou wel kenne kunne. Ik vond dè toch zo erg veur de bure en durfde dè nie te meldde. Ik ’s aanderen daógs naór d’n dierenwinkel vur ’n nieuw knijntje. Ik hai wel goed opgelet det ’n bietje goed leek op dè knijntje van de bure. Es ik dan niks zou zegge dan merke ze ’t misschien ginnins. Afijn, ik waar al lang blij dè ik ‘r een gevonde hai. Ik mee m’n knijntje op huis aón en bij de bure in de kooi gezet.

Naó ’n paór daóg kome de bure thuis en binnen ’n half uur ging de telefoon. Jan, geleufde gij in reïnkarnaótie, vroeg d’n buurman. Es ge dood zet, degge dan wir opnieuw tot leve zout kenne kunne kome. Dè denk nie, zeg ik. Dood ies dood en dan worde begraóve of gecremeerd. Nou, zin d’n buurman. Dan iester bij oons toch ’n wonder gebeurd. Witte gij nog dè ik verleje week gevraógd hai om veur oons knijntje te zurge.

Wè denkte. ’s Zaóterdags veur we vertrokke laag ’t ’s meirriges dood in z’n hokske. Toen hekket mar gauw in de tuin begraóve. Nie al te diep want we han nogal haóst om weg te kome. Ik wies dè ik jou nog ’n berichtje moes sture mar dè waar ik in alle haóst vergete. En nou kome we truug van oons weekendje weg, zit dè knijn spring lijvend in z’n hok. Hoe det kan weet ik nie mar ik denk dè ik mar ’n kapelleke veur ‘m goi bouwe. Dan vraóge we intree in oonzen bedevaórtstuin. Zo verdien we er nog ’n mooi zakcentje bij.

Ik heb ’t verhaól mar opgebiecht. Niks reïnkarnaótie buurman. Vergit dè kapellek mar gruust. Ik denk dè oonzen vakaantiehond jouw dooi knijntje geroke hee en ’t mee hai opgegraóve. Hij kwaam blij mee dè dooi knijn binnen gelope en ik mende dettie dè dood gebete hai. Toen zij ik afgelope maóndag mar naór de winkel gestapt veur ’n nieuw knijntje. Wonderen bestaón nie buurman. En reïnkarnaótie al heulemaól nie.

Jan Sprangers