Zo es gullie van men gewend zijt zwets ik me wè af alle weke. De start van m’n verhaól en ’t onderwerp zen dikkels echt gebeurd mar ’t verhaól zo es ik ’t opschrijf nie. Dè ies veur ’t grótste deel slappe klets en veural veul fantasie. Mar, ik doe m’n best en krijg steeds meer reacties in de straót van meense die men kenne.

Dus heb ik m’n eigen veur genome nog mar efkes deur te gaón mee al m’n verzinsels en sterke verhaóle. Mar nie alinnig in deze kraant. Ik kreeg afgelope veurjaór ’n uitnodiging om ók iets te schrijve in ’t Brabants boekske 2026. Alleman mocht ’n gedicht of ’n verhaól insture en de zjurie bekeek of ’t goed genoeg waar. En wè denkte. Goedgekeurd. Nie alinnig m’n gedicht mar ók m’n eiges verzonne verhaól.

Vur deze keer zal ik starte mee m’n gedicht, om dè nou ók ies mee jullie te dele. ’t Onderwerp van ’t Brabants boekske 2026 waar 'Van onzen ouwer'. Oftewel, meense van onzen leeftijd. En daór heb ik ’t volgende gedicht over geschreve.

Pluk d’n dag

Meense van onzen ouwer, dikkels gebore in grote neste,

Moeste d’r eige laóte gelde, aanders ware ze dik de leste.

Meense van onzen ouwer, die zwierve vrúger nie op straót,

Wé broerdighed dé kon nog, mar es de deur op slot ging, waarde te laót.

Meense van onzen ouwer, rap van school en jong aónt werke,

Zonder commentaór of tegespraók, dè liete de ouwelui wel merke.

Meense van onzen ouwer, al jong uit huis en trouwe,

Om zelf ók un mooi gezin en toekomst op te bouwe.

Meense van onzen ouwer, kijke truug op un mooi leve,

En nie te beroerd om de jeugd wè extra’s mee te geve.

Meense van onzen ouwer, daór kumt alligt wé aón,

D’n unne leeft op pille en d’n aandere kende aamper nog verstaón.

Meense van onzen ouwer, die mauwen nie, zen gauw tevree,

Mee alle ongemakke die ze krijge, daór zitte de mirste nie zo mee.

Meense van onzen ouwer, geniete van de welverdiende rust,

Alzelijve hard gewerkt zonder te zeure, mar hopelijk nog nie uitgeblust.

Meense van onzen ouwer, plukke de dag nog vol verlange,

Mar past ‘r op, nie al teveul, laót ók nog wè veur meirrige hange.

Jan Sprangers