Virtien daóg geleje ware we ’n week op vakaantie in Itaólië. Nog wel ’n bietje aón de veilige kaant, in de Alpen. Daór praóte ze nog veul Duits omdè dit vurmaólig Oostenrijk ies. En duits ies vur men toch ’n stuk hendiger dan Italiaóns. Pronto. Mar goed, vur gé de kaans krijgt om iets te vraóge spreke ze oe daór zommar in ’t Italiaóns aón, en des toch schrikke.

Mistal starte we bij ’n lokaól bezoekers centrum om te vraóge wetter ammel te doen ies en of wij dè nog kenne mee ons auw knoke. Wij gaón nog gijre de berge in mar nie al te veul en hoog mir klimme. Nou, daór han ze wel ’n oplossing veur. Hier in ’t dúrp kende Alpino di Montagna. Nee, zeg ik. Ik zie alles nog goed en mankeer niks aón m’n oge. No, no, zee de juffrouw aón de balie. No Albino. Alpino. Alpino de Montagna. Wandele op d’n berg, zonder te moete klimme. Binnen de kortste kere smijrde ze oons ’n weekpas aón vur de skilift die oons alle daóg tot bove op d’n alm brocht. ’t Waar wel ’n verrekkes end want hij deeter enkele reis 16 minuten over. En es gé dan boven op d’n alm komt dan gaóter ’n weireld vur oe ope. D’n aller grótste alm van heul Europa. De Seiseralm. Gé kent hier eindeloos van hot nor haór wandele en fietse. Van de urste berghut naór de twidde en verder. Alle daóg aandere routes.

D’n donderdag twijfelde we efkes want d’r hing nogal miest in ’t dal. Non importanta, ze oons huisvrouw. Nie belangrijk. Ze wees naór d’n hemel. Situatione molto diversa. ’t Kan bove op d’n berg heul aanders zen. Nou, wij hebbe ‘t ‘r mar op gewaócht. Toen we goed en wel aón ’t wandele ware keken we boven op ’n strak wolle deke van miest en wij liepe volop in de zon. Kek mar ies op m’n foto.

Mar van nun heule dag wandele kredde honger en we kwame bij ’n berghut uit waór ze gin Oostenrijkse keuke han. Alleen mar Itaiaóns. Ik keek oons vrouw aón. Dan zal ’t nun pizza worre zij ik bang. Ik vroeg d’n ober om advies en die kwaam mee n’n pizza calzone. Molto bene. Niks Molto bene, zeg ik. Ik mankeer niks aón m’n been. Mee docht ik aón dè liedje. Kende gullie dè. Nee, ik moet ginne pizza calzone. Doe men maar nun gewone. Ik moet ‘m nie. Ik moet ‘m nie.

Afijn, ik woi nun pizza hawai. Mee ananas dus. Mar des vloeke in de kerk. In de katholieke kerk wel te verstaón, want we zitte hier in Itaólië. Italiaóne ete hartige pizza’s en daór heurt gin nat fruit op. Ik wies dè kaas formaggio betekent. Doe dan mar nun quatro formaggio, zeg ik. Es ik mar gegete heb.

Afijn, we hebbe ’n prachtige week vakaantie gehad. Alleen begon de truug tocht wè laastig. We ware aamper onderweg en munnen auto schee ‘r mee uit. En es gé in Itaólie aón de kaant staót dan hedde mee de pliessie aón de broek. De Guardia Civil. Ik liep op ‘m af en prabeerde mar wè. Trammelanto an die Motore riep ik terwijl ik heftig mee m’n ijrrume zwaaide. Ik denk, zolang ik aón ’t woord zij hittie gin kaans om ‘r tuusse te kome.

Piano piano, zee de pliessie. Waór staót ie, zeg ik. Dan speul ik ’n deuntje. Nee, ik moes ruustig aón doen en m’n eige nie zo druk maóke. Dè motte gullie zegge, zee ik. Es ‘r erges druktemaókers op de weireld zen dan zen ’t wel Italióane. Afijn, d’r kwaam al rappido (snel) hulp die oons wir op weg hielp. Goei volk die Itaiaóne, mar ze moesse ananas luusse.

Jan Sprangers