Als ik zo voor Pasen boodschappen ga doen en die mooie kleurrijke Paaseieren zie liggen met 'Vrolijk Pasen' erop, dan komt er altijd zo’n nostalgisch paasgevoel bij mij naar boven. Ach weet je, ik word altijd zo vrolijk van dat paasgeel, heb jij dat ook? Daarom is zo vlak voor Pasen de vrolijke kleur geel weer duidelijk aanwezig in mijn huiskamer. Maar ik denk dat ik vast niet de enige ben die de gele kleur in huis haalt.
Onze hersenen worden door de kleur geel wakker geschud, waardoor ons lentegevoel wordt versterkt. Ik krijg daar dan weer lente energie van. En dan is er nog iets; ondanks dat de paaseieren al maanden in de winkels liggen, heb ik nog geen enkel paaseitje gekocht. Wat een zelfbeheersing al zeg ik het zelf.
Doch ik moet je eerlijk bekennen dat ik met Pasen mijn achterstand weer helemaal inhaal hoor.
Nu we het toch over paaseieren hebben. Op verzoek van mijn kleinzoon, die op de vraag van zijn juf wie van de ouders of oma’s en opa’s de rol van Paashaas op zich zou willen nemen, had hij geantwoord, zonder verleg met mij, dat zijn opa dat graag zou willen doen. Hij had als argument aangevoerd dat zijn opa dingen goed kan verstoppen. De bedoeling was dat de Paashaas de chocolade paaseieren op de speelplaats en rondom de school zou verstoppen.
De vrijdag voor Pasen hees ik mij, onder groot vermaak van de kinderen uit zijn klas, in het paashazenpak. Ik kreeg een mand met chocolade paaseieren mee met het verzoek deze zo goed mogelijk te verstoppen, waarna ik naar buiten huppelde. De kinderen van zijn klas gingen ondertussen op bezoek bij een boer die een stal vol lammetjes had. Ik was vrij snel klaar met het verstoppen van de chocolade paaseieren, want des te eerder kon ik dat knellend paashazenpak uittrekken. Een half uur later, toen ze weer terug kwamen van het lammetjes knuffelen, mochten de enthousiaste kinderen op zoek gaan naar de verborgen chocolade eieren. Na nog geen tien minuten zag ik de kinderen met een bedrukt gezicht weer terug komen. Slechts enkelen hadden enige chocolade paaseieren gevonden. Ik keek omhoog naar de bomen die rondom de school stonden en zag dat een aantal kraaien zich tegoed deden aan de chocolade paaseieren. Dit jaar had de Paashaas, omdat hij daar dan eerder mee klaar was, de chocolade paaseieren te gemakkelijk verstopt, zei de juf.
Tot groot genoegen van de kraaien en tot groot ongenoegen van de kinderen uit zijn klas. Van mijn kleinzoon mocht ik daarna nooit meer de Paashaas zijn.
Jules Faber