Spanning

Dik vijftig jaar geleden besteedde de Nederlandse televisie op zondagavond slechts een uurtje aan sport. Het was destijds meer dan voetbal alleen. Van een enkele eredivisiewedstrijd werd in een paar minuten een samenvatting gepresenteerd, veelal in zwart-wit. Naast voetbal kwamen ook andere sporten aan bod: handbal, atletiek, schaatsen, paardensport enz. De echte voetbalfan luisterde op zondagmiddag uiteraard naar Langs de Lijn op de radio. De verslaggevers die bij alle eredivisiewedstrijden hun commentaar gaven, voerden de spanning van wedstrijden op met hun stem. Eén van de meest gewilde verslaggevers was in die tijd Theo Koomen (1929-1984).

Olympische Spelen

Voor veel ouderen was het zijn stem die iedere sport kleur gaf. Een saaie voetbalmatch werd spannend als Theo in de uitzending kwam. Wielerkoersen bereikten hun hoogtepunten zodra Koomen zijn verslag begon, vaak gezeten achter op een motor. Als je moest geloven wat hij vertelde, was er steevast een cruciale aanval gaande op de gele truidrager in de Tour de France. Zijn bevlogenheid steeg tot ongekende hoogte tijdens de Olympische Spelen. Hij maakte iedere wedstrijd uniek en spannend waardoor hij tot de bekendste en meest geliefde verslaggevers behoorde.

Krakende radio

Theo was geen man van objectiviteit, iets wat in de jaren zestig en zeventig nog van een verslaggever verwacht werd. In die tijd was een enthousiaste stem uit de radio meer zeldzaamheid dan regel. Luisteraars leefden mee als Koomen een doelpunt ging beschrijven. Wie pinkte niet een traantje weg als hij teleurgesteld vertelde dat Joop Zoetemelk twee centimeter te kort kwam in de eindspurt. De radio kraakte als de lijn vanaf zijn motor weer eens haperde. Met een stortvloed aan woorden bracht hij emotie en oprecht enthousiasme in de huiskamers. Overdrijven werd door hem tot kunst verheven.

Heimwee

In de Tour de France kende hij de renners persoonlijk, wist wie een slechte nacht had gehad, wie te maken had met heimwee, wie op een aanval broedde. En hij bracht dat op een manier dat je als luisteraar het gevoel kreeg zélf in het peloton te fietsen. Zijn manier van spreken, zijn stijl was uniek: bloemrijk, beeldend, vaak een beetje chaotisch maar altijd meeslepend. Koomen was een meesterverteller. Geen droog verslag van een uitslag maar een verhaal vol spanning, drama en onverwachte wendingen. Soms had hij het bij het verkeerde eind maar niemand nam het hem kwalijk. Het was deel van zijn charme, van zijn menselijkheid. Als een medesupporter wist hij de harten van de luisteraars te raken met zijn bevlogen stem.

Toen hij later voor de televisie verslag uitbracht over schaatswedstrijden met Nederlandse toppers in hoofdrol, viel hij wel eens door de mand. Zijn enthousiasme paste lang niet altijd bij de wedstrijd van 10 kilometer die een dik kwartier duurde en vaak saai was. Hoe dan ook: toen Theo in 1984 overleed, ging er een schokgolf door ons land. Een icoon was niet meer.