Es-t’r vroeger bij ons thuis visite was, dan ging ’t aalt oover meedicijne of wie-t’r nou wir in ’t ziekenhuis laag, of erger. Ik dòcht aalt det dè ’n bietje de hobby van ons vaoder en moeder was, mer nou ik zelf nòr de seuvetig tippel, kom ik ’r aachter det dieje praot saomehangt meej oewe leeftijd.

D’r kom wed aon. En nie alleên aon oew lijf, mer oôk aon oew harses. Man, man, ge wil nie weete wè’k ammel vergit. Dan komde bevurbild juffrouw Hetty teege, destijds de schooljuf van de kijnder. “Hoi juf, wônde gij aalt nog aon de Klôsterweg?”

“Nee, ik woon voortaan aan het Vredesplein.” ’n Week laoter loôp ik oover ’t Vredesplein en dan denk ik: verrek, wie was dè nou ok alwir die hiernòrtoe ies verhuisd?

En wè ok verveelend ies: nieuwe gezichte kan ik nie onthaauwe. Lest líép ik meej oonze Theo dur de bosse bij ’t Lido, kwaam ik ’n vrouwke teege dè ríép: “Haa Theo!” Ik zeej verbaosd: “Hoe witte gij hoe dè mijnen hond hiet?” Toen zeej ze: “Wij hebbe hier vurrige week drie kwetier saome meej oons honde gewandeld.” Ik waar hil dè meens vergeete. Stom, war?

Duus ik truug nòr de neuroloog van ’t Elisabethziekenhuis. Daor zè’k ’n pòr jaor geleeje ok al ies gewiest. Toen zè’k daor uitvoerig getest. Ik moes onder aandere teêkeningeskes bekijke en onthaauwe. Die moes ik dan ’ne tijd laoter naovertelle. Mer gin loogische teêkeninge, dè zou te makkelijk zijn. Nee, bevurbild ’n ijskaast op ’n bakfiets die gereeje wier dur ’nen oolifaant. Of vier kròppe slaoi die in ’ne kaonoow aon ’t roeie waare. Van die achterlijke dinge.

Tuusendeur moes ik dan ok nog ’n klòk teêkene. Nou, dè’s tòch nie zo moeilijk, war, zoude zegge. Nul uur bestòi nie, duus ik begon meej de eên in ’t midde boovenaon, waor aanders? Mer gaondeweg kwaam ik ’r aachter dè-t’r iets nie klòpte. De zes ston nie precies beneeje, en de twaolf hing ok al op zo’n raor plek. Òch, verrek, ik hai meej de twaolf boovenáón moete beginne. “Uw tijd is om”, ríép de assistente. Oei. Nou, die klòk hangt nie aon de muur, mer vaast in m’n geheuge, vur eêuwig. Zoowiets stoms vergitte nooit mir.

Inmiddels zen we ’n pòr jaor vedder en ’t wòrt ’r nie beeter op. Ik vergit naome, straote en m’n sluttels è’k van huis gòi. Ik wit nog nie eêns mir wè’k giestere gegeete heb. “Zè mer blij”, zeej buurman Van Bemmel. Mistal vijnt mijn vrouw Laurens’ grappe wél leuk.

Ondanks dè pluspuntje zè’k toch mer wir truug nòr de neuroloog gegaon. En wè denkte? “Teken een klok.” Nou, ge snapt wel dè’k deeze keêr meej de twaolf boovenaon begon. Ik waar zoow klaor. Ik hai, bij wijze van spreeke, tijd oover. “Het is geen Alzheimer, hoor”, zeej-tie. “Want u hebt de test beter gemaakt dan twee jaar geleden.” Dè was ’n heêle opluchting. Ik heb dan ok meej ’n tevreeje glimlaach op m’n gezicht ’n kwetier lang nòr m’nen autoow loôpe zúúke, omdè’k vergeete waar waor ik ’m nirgezet hai.

Ferdi Labordus (Baardwijks)