In de tèèd dè wij om de pòr mònde lozjeerde bij oopa en ooma op de Kesteêldreef, waare m’n tweejlingbrùùrke Mari en ik onzeekere en verleege mannekes. Oôme Kees, de oudste bruur van ons móéder Joke, wonde toen nog bij z’n aauwlui en dreef meej z’n vaoder, oopa Mari, de boerderij. Hij naam ons zo veul es’t kon meej nòr ’t laand flak bij Kèùk, om daor te gòn melke. Meej Pukkie, ’t afgekeurde ren-perdje dè ùt de stal van Prins Bernhard kwaam, reeste wij dan in de melkkar nòr de koei toe. Mistal vertelde oôme Kees ons dan de smeujigste verhaole ùt z’ne jonge tèèd, en daor genoote wij meej ons tweejkes dan meej volle teuge van.
Op ’ne keêr vertelden-ie dè-tie’t es jonge van tíén òn de stòk kreeg meej ’n pòr broerlinge ùt ’t Stròtje, zogezeed ’t aachterbùùrtje van Kèùk. Z’n grùtvaoder van móéderskaante ha daor vroeger z’n boerderij en ’ne pèèrdenhandel, en z’n aauwlui hadde de waaie geùrve. Op ’nen dag ging oôme Kees wir ’s nòr trekpèèrd Cor toe, die daor in de waai ston, om ’n ritje op ’m te maoke. Toen-tie daor ònkwaam en meej ’n bralleke in z’n haand ’t pèèrd nòr ’m toe ríép, wier-tie in eêne keêr ingesloote dur zes jonges. Ze douwden ’m rouw teege de hèèning aon en daogden ’m èùt. Ok al was-ie nog mer tíén jaor, oôme Kees was vur d’n duuvel nog nie bang, en hij sloeg gelèèk van ’m aaf. Mer teege zes van die verrekkelinge was-ie nie opgewaase.
’nen Aauwere mees zaag ’t gebeure en moes de manne meej geweld ùt mekaare haole om d’r oôme Kees onder ùt te haole. Bont en blauw mòkte oôme Kees dieje middag tòch nog ’n ritje op Corre. Hij líét ons ’n klèèn wit litteêken op z’ne kaok zíén, ’n herinnering òn’t gevecht. Hij was-t’r tròts op.
Dògs nòdderaand, op ’ne zondaggemèèrge, ging de klèène Kees meej ’t gezin van zeuve man nòr de kerk in Kèùk. Net es alle aander kender moes-ie nòr de vurste baanke. Mer toen-tie daor wou gòn zitte, zaag-tie in eêne keêr dè tweej baanke vur ’m eên van die broerlinge zaat. De mis was nog nie begonne, dus zonder dè-tie ok mer eên seconde naodòcht, klom-tie meej ’t roôd vur z’n oôge oover de baanke. Hij vatte dieje jonge rouw meej z’n vlashaor en ging-t’m op z’n snèùt òn’t slaon. Hij bleef mer slaon, zo hard es-ie kon en dè manneke ondertusse mer bloeie. Tweej groôte meese moesen ’m lòstrekke, mer terwèèl dè ze dè dinne, sloeg-tie’m nog meej z’ne kòp teege de raand van die èèkehoute baank.
Dè was netuurlijk ’n consternaosie in die kerk van heb ik jou daor. Vur z’n aauwlui was’t groôte schaand, want dè waaren in dieje tèèd meej van de beste kerkgangers. Oôme Kees wier meej strenge woorde vur ’t altaor nirgezet. Es ’ne misdaodiger op ’t schavòt hi-tie daor hil de mis ùt moete díéne.
Wij keeke tròts nòr oôme Kees op. Wè’ne freêten oôme hadde wij!
Kees van Spijk (Drunens)