Ik stond vanmorgen vroeg op en zag dat de zon tegen de wolken aan het vechten was, om mij een mooie dag te geven. Daar was ik dan ook heel denkbaar voor, want daardoor had ik vrede met mijn portemonnee en met mijn uiterlijk. "Ach, jongen je weet dat ook wel, op sommige dagen is de zon zo aangenaam, dat je opeens de goede kanten van het leven ziet en je tevreden bent met de dag", zei mijn tante terwijl ze met een lach op haar gezicht de koekjestrommel voor mij op tafel neerzette. "Jongen, je moet je lachspieren regelmatig aan het werk zetten, dat komt je spijsvertering ten goede."

"Je weet dat ik in mijn leven zo weinig mogelijk aandacht heb besteed aan al die zogenaamde goede en vaak negatieve raad, die ik heb gekregen. Daar ben ik blij om want, als ik mij daar altijd aan had gehouden, dan waren misschien wel de 'Meeste waardevolle fouten' mij bespaard gebleven.

Maar juist van deze waardevolle fouten, heb ik veel geleerd", zei ze met een trots gezicht.

Ik pakte een koekje uit de oude gedeukte en beschadigde koekjestrommel, die ze zeker al 40 jaar in haar bezit heeft. "Je weet dat ik het moeilijk vind om van die oude beschadigde koekjestrommel afscheid te nemen, daar kleven teveel herinneringen aan. Zo herinner ik mij, dat ik twee vreemde mensen in de voortuin van de achterburen zag staan. Maar omdat er geen auto voor de deur stond, zag ik dat de achterburen niet thuis waren. Op het moment dat de mensen mij zagen, kwamen ze naar mij toegelopen. Ik gaf ze een hand en vroeg of ze Jehova’s getuigen waren. Met grote ogen keken ze mij aan en antwoorden 'Nee hoor, we zijn de nieuwe achterburen'. Uit schaamte bood ik hen aan om een kopje koffie bij mij te komen drinken met iets lekkers uit de koekjestrommel.

Maar waar ik het eigenlijk met jou over wilde hebben, is dat in mijn ogen veel nieuwe producten 'overgewaardeerd' zijn en te positief beoordeeld worden.

Neem nou de dubbelwandige theeglazen, daar zie ik alleen maar nadelen aan. In de eerste plaats kun je aan de dubbelwandige theeglazen je handen niet warmen. En ten tweede moet je tijdens het theedrinken enorm goed opletten. Vooral als je in een spannend boek zit te lezen en je al naar voren buigend met een oog lezend, je theeglas pakt dat lauw aanvoelt. Als je dan vervolgens het dubbelwandig theeglas naar je mond brengt en een slok neemt, zet je met een schreeuw je dubbelwandige theeglas snel weer op tafel. Met het gevolg dat je de hele dag met verbrandde lippen rondloopt."

Nu begreep ik ook de reden, waarom ze alleen maar voor mij een kopje thee had ingeschonken en niet voor zichzelf.

Jules Faber