In de supermarkt waar we altijd onze boodschappen doen, raakte ik in gesprek met Els de caissière.
Volgens mij heb ik daar al eens eerder een column over geschreven, maar ze zit nog steeds vol met verhalen.
Ze vertelde dat ze in al die jaren dat ze in de supermarkt werkt al heel wat leuke dingen heeft meegemaakt.
Vooral in die tijd dat ze achter de 'kletskassa' heeft gezeten. Daar mocht je iets meer tijd aan de klanten besteden en een kort gesprekje met ze hebben.
Het waren meestal mensen die al op leeftijd waren, die bewust naar de kletskassa kwamen om hun boodschappen af te rekenen.
Helaas is de kletskassa inmiddels opgeheven en heeft plaats moeten maken voor zes scankassa’s, waar de klant zelf zijn boodschappen moet scannen en afrekenen. Voor mensen die perse contant willen betalen, is er nog één kassa beschikbaar.
Alhoewel ik verwacht dat deze kassa op korte termijn plaats moet maken voor een 'contant geld automaat'.
Maar om even terug te komen op de tijd dat Els achter de kletskassa zat. "Ik herinner mij nog dat er een wat ouder echtpaar bij mij aan de kletskassa stond. Ze wilde de boodschappen met een betaalpas betalen. Maar die betaalpas werd niet door de scanner geaccepteerd.
Na herhaalde pogingen, die helaas geen resultaat opleverden, haalde ik de bedrijfsleider erbij. Die nam de betaalpas mee naar zijn kantoor.
Al vrij snel was hij weer terug en zei tegen de vrouw van de betaalpas: 'Het spijt me maar we kunnen u betaalpas niet accepteren, hij staat namelijk op naam van uw man en die is volgens de bankgegevens inmiddels overleden'. Met een verbaasde blik draaide de vrouw zich om naar de man die achter haar stond.
Dat was blijkbaar haar man en ze zei tegen hem: 'Dat betekent dat ik vanavond niet voor je hoef te koken'. Haar man kon er toch wel om lachen en haalde daarna zijn betaalpas uit zijn portemonnee. Dat bleek de betaalpas van zijn vrouw te zijn, die werkte gelukkig wel."
Uiteindelijk is alles toch nog goed gekomen met de betaalpas van haar man, die zijn vrouw had gebruikt.
Foutje van de bank, er was bij het 'updaten' iets misgegaan. De bank bood zijn excuses aan en liet bij haar thuis een hele grote bos bloemen bezorgen.
"En wat denk je van die keer dat er een echtpaar, beide schuifelend met de rollator, naar mijn kletskassa kwam. De man haalde de boodschappen uit zijn rollatormandje en legde deze op de lopende band. Plotsklaps zei de man tegen zijn vrouw: 'We zijn de rijstepap vergeten, schatje'. Ik hoorde dat zo aan en zei tegen de vrouw: 'Hij noemt je na al die jaren nog steeds schatje'’. Waarop de vrouw antwoordde: 'Welnee joh, hij is waarschijnlijk vergeten hoe ik heet'."
Jules Faber