Ze zegge dé de herfst begonne ies, mar vandeweek viele de musse nog van ’t dak. Es we gemiddeld zo’n weer d’n hulle zomer han, dan waarde zo blij es ’n vlieg mee zeuve lijves. Dan kon ze lere bukke vurdè ze mee de vliegemepper naór geuns wier geslaóge. Zelf zij ik dik tevreje over de zomer van dees jaór. Ja, ik weet ók wel dè ’t vul te droog waar en nog steeds ies. Mar d’r komt nog steeds goei waóter uit de kraón en de wc spuult nog goed deur.

Trouwes, ze hebbe lest bij oons ’t riool geïnspecteerd en deur geblaóze. We moesse iets stevigs op d’n bril zette zo dettie nie omhoog geperst wier. Ik heb oons vrouw op de wc in de badkaómer geplaand. Blijve zitte zeg ik. D’n hullen dag. Brood en thee breng ik ‘r wel bij. Ja, mar wie gaót ‘r dan op die aander wc brille zitte, kreeg ik es antwoord. Die spijker ik wel vaast zeg ik, want ik heb ginnen tijd om d’n heulen dag op de pot te gaón zitte.

Mar nou truug naór de herfst. D’r ies nog bar weinig van te merke vijn ik. Behalve es gé goed zuukt in ’t bos. D’r zen al prachtige paddestoele gezien en ik heb ‘r ’n paór op de foto gezet. Eén koppeltje dè ston zo mooi bij mekaór. Bekekt de foto mar ies. Dè ies toch prachtig om te zien. Ik zij ‘r aalt zuinig op mar soms zie ik detter ók volop vertrapt worre. Hoe dan, denk ik dan. Blefter aaf, want sommigte zen verrekkes giftig en ik weet ‘r te weinig van om te wete welleke gé wel aón kant raóke.

Ik ree op ’t gemak deur ’t bos en naó dè ik die foto gemaókt hai zaat ik mee dè liedje te zinge van ’t kabaóter bos. Kende gullie dè liedje nie. Dè goi zo.

Onder heule hoge beum in ’n heul groot donker bos,

stond ’n heul klein paddestoeltje zomaar midde tuusse ’t mos.

Ik zou ‘r gijre wille wone, mar ik zij toch veul te lang,

’t ies gemaókt vur de kabouters en die zen van niemand bang.

Gaóget ’s aóvus donker worre dan kruipe ze ammel bij mekaór,

Ammel netjes op ’n krukske mee ’n bord staamp, die ston al klaór.

En daórnaó wè liedjes zinge, mee ’n kerske in d’r polle,

Van rood mutske, de zeuve geitjes en die lillijke vrouw holle.

Tot ’t tijd wordt om te pitte, ze blaóze alle kerkskes uit,

Of ’t waór ies of verzonne, dè interesseert men echt gin fluit.

En dan hedde ók nog zon liedje over kabouter Spillebeen. Die kon nie stil zitte en zaat aaltij heen en weer te wippe. Dé zot ‘r inne van men kenne kunne zen. Ik heb ók aalt ’t heen en weer en gin ruust in m’n kont. Kende ’t liedje of nie? Ik zal ’t ók efkes veur draóge.

Op n’n grote paddenstoel mee rooi en witte stippe,

Zaat kabouter Spillebeen heen en weer te wippe.

Krak zee de paddenstoel, en mee n’n diepe zucht,

Vloog kabouter Spillebeen mee z’n pótjes deur de lucht.

Maar kabouter Spillebeen ging gewoon verder mee wippe,

Op die geknakte paddestoel mee z’n rooi en witte stippe.

Tot z’n vaóder ’t beu was en die viet ‘m bij z’n orre,

Ik weet nie hoe ’t afliep en wetter van ‘m ies geworre.

Ik vijn dè prachtig. Al die liedjes en versjes over kabouters. Vur men kan de herfst nie lang genoeg dure. Ik geleuf nog in sprookjes. Dè heb ik aaltij al gedaón. Ik zij nie vur niks onder de rook van d’n Efteling gebore. Mijn oom hee vrúger ’t kasteel van Sneeuwwitje nog mee gebouwd. En ’t kan me niks schille es we nog veul wijnd en rijgen krijge. Dè heurt ók bij de herfst. Ik eindig mee de leste vijf kabouterkes.

Vijf klein kabouterkes, die daanste dur ’t bos,

Eén naaide d’r uit en ging stiekem naór de vos.

Vier klein kabouterkes die daanste dur ’t bos,

Eén waar d’r verrekkes moei en ging ligge pitte in ’t mos.

Drie klein kabouterkes die daanste dur ’t bos,

Eén gingter op z’n bekske want zunne linker veter zaat te los.

Twee klein kabouterkes die daanste dur ’t bos,

Eén gingter naór huis om ete want hij hai honger es nun os.

Eén klein kabouterke daanste nog efkes heen en weer.

Mar toen ók hij weg kroop in zunne paddestoel zaag ik ‘r gin meer.

Jan Sprangers