Nou ik mee pensjoen zij doen we alle weke op donderdag ’t urste werk de grote botschappe. En dan bedoel ik nie op de WC. Daór doei ik alledag ’n grote botschap. Nee, de grote inkope vur komende week bedoel ik. Mar dan ók meteen es urste werk. Aaltij al veur 08.00 uur staón we bij oonze faveriete winkel vur de deur. Alle weke ziede dezelfde meense truug die dèzelfde ritueel kenne.
Mar afgelope week waar alles aanders es aanders. Toen ik bij de winkel d’n dam op ree stond al ’n heul rij volk mee grote botschappe karre druk te klasjenere. Ik kon aamper munnen auto kwijt en we moese aachteraón sluite in de rij. Veuraón stond ‘r inne mee ’n paór vuil klompe aón waór de pijrdestront nog aón hing. Ge hed d’n hof al om ligge zeker, vroeg ik uit interesse. Zeker twee steke diep mee pijrdemies in de geul. ’t Ies te zien aón oew klompe.
Hij trok ‘r zich nie veul van aón en bleef mar mee z’n kar ongedurig tege de glaóze schuifdeur op rije. Heddegij ginne lozzie aón zeg ik. ’t Ies nog steeds gin 08.00 uur en dan goaót die deur nie ope. Ók nie es gé ‘m uit de sponning prabeert te douwe. Es gé beter uit oew doppe kekt dan ziede dèt nog gin 08.00 uur ies. Oons vrouw stootte men aón en gebaorde dè ik m’n eige ruustig moes hauwe.
Klokslag 08.00 uur dinne ze van binnenuit de deur ope en heul de meute stúrmde naór binne. Mar nie wijer es tot vlak aachter de deur in ’t halleke. Ja, zeg ik. Zo kenne we nog nie binne veur oons wekelijkse botschappe. Normaól ziede hier gin man ’s meirriges om 08.00 uur, mar nou staóde mee alleman in de weeg. Wè iester toch gaónde? Mar mee toen ik op keek hakket al gezien. Ze stonne mee z’n alle te graaie in bakke mee zomergoed.
Mar nie allinnig bloemeplaantjes. Ók temaóteplaante en bessestruike. Fruitbome en allerlei aander geraai vur op de moestuin. Allerlei jonge plaantjes, zo mals es botter, veur in de tuin. Mar meens toch, zeg ik. ’t Ies aamper april. Hedde gullie nog nooit van de ijsheilige geheurd. Dè ies pas van 11 tot 14 mei. Tot dieje tijd hedde nog volop kaans op nachtvorst en motte zeker al dè jong geraai goed bescherme.
Ik vertelde wek meegemaókt hai aón oonze jongste en vroeg ‘m of hij wies wè ijsheilige zen. Ik denk opa zeettie, dè dè Italiaóne zen. Want de Italiaóne maóke ’t lekkerste ijs. En de ijsheilige zen meense die alledag ijs ete. Omdè ze ’t zo lekker vijne. En es ze dan aón zonne ijsco zitte te lekke dan kijke ze makaór aón en dan roepe ze. Wè ies diejen ijsco lekker. Zaólig zen de engeltjes die over oew tong piesse. Dè zen volgens men ijsheilige.
Jan Sprangers