Een kennis van mij ging uit eten in een Chinees restaurant. Het viel hem op, nadat hij een tafel had toegewezen gekregen, dat de tafel alleen maar was gedekt met vorken en messen. Toen hij aan de ober vroeg waarom er naast het normale bestek geen eetstokjes lagen, zei de ober dat er alleen maar eetstokjes worden verstrekt op verzoek van de klanten. Waarop mijn kennis antwoordde: "Maar als u de gasten stokjes zou geven, heeft u minder werk om al die vieze vorken, messen af te wassen." De ober antwoordde: "Daar heeft u helemaal gelijk, maar dan hebben we twee extra medewerkers nodig om al de tafels weer schoon te maken en deze daarna te voorzien van nieuwe tafelkleden." Nadat hij de bestelling had genoteerd, hebben we toch maar niet om eetstokjes gevraagd en toen maar gewoon met mes en vork gegeten.

Over uit eten gesproken, ook wij gaan regelmatig uit eten, maar dan niet alleen bij de Chinees. Toen we onlangs in één van onze favoriete restaurants zijn geweest, zat er aan een tafel naast ons een wat oudere man met zijn volwassen zonen en dochters zijn verjaardag te vieren.

De serveerster kwam bij hen de bestelling opnemen en de man zei tegen haar: "Doe mij maar een schnitzel met zigeunersaus, want die krijg ik thuis nooit."

Waarna hij tegen de serveerster vertelde dat hij jarig was en daarom zijn kinderen trakteerde op een etentje. "O bent u jarig, dan wil ik u graag feliciteren met uw verjaardag", zei de serveerster met een lach. "Dank je wel", zei de man. "Maar raad eens hoe oud ik ben geworden?" De serveerster trok een bedenkelijk gezicht, want ze wilde de man natuurlijk niet beledigen. Dus zei ze maar voor de zekerheid 55 jaar. "Dat had je gedacht",’zei de man. "Ik ben 37, want dat is mijn lichaamstemperatuur en dat is het enig wat telt als je oud en op leeftijd bent." Waarna hij knipoogde naar de serveerster, die met een flauwe lach op haar wangen wegliep om de bestelling aan de keuken door te geven.

Ik pakte de menukaart erbij om te kijken of er nog nieuwe gerechten op de kaart stonden. Maar de eigenaar had niet alleen nieuwe menukaarten laten maken, maar ook een poster die boven de bar hing met de volgende tekst: 'Dank u wel voor uw bezoek. U helpt mee aan het betalen van de huur, vennootschapsbelasting, inkomstenbelasting, A.N.W, BTW, AWBZ, aan de bedrijfsvereniging, plaatselijke heffingen, sociale premies, Bumarechten, precariorechten, water, gas en elektriciteit. Als er nog wat over blijft, nadat wij onze leveranciers hebben betaald, proberen we daarvan rond te komen'.

Blijkbaar vond de eigenaar het allemaal te veel van het goede en heeft de lasten daarom maar eens zichtbaar gemaakt voor iedereen en laten drukken op een poster.

Jules Faber